02-02 شب بنفش، آینهٔ سبز

این قطعه از کتاب "شب بنفش، آینهٔ سبز" بر تجربه‌ای عمیق در شبی خاص در آلمان تمرکز دارد. نویسنده، که در لحظه‌ای از آرامش و حضور با پسرش در تالاری پر از موسیقی است، درمی‌یابد که بدنش نیاز به استراحت از مبارزه و تلاش دارد. او در آن شب به جای جستجو یا اثبات، تنها بودن در لحظه و در کنار فرزندش را انتخاب می‌کند. این تجربه، که با تبادل نگاه‌هایی گذرا و احساس آرامش همراه است، به دگردیسی و پذیرش این واقعیت منجر می‌شود که دیگر به دنبال دیده شدن نیست، بلکه خود به دیدنی تبدیل شده است.عنوان: شب بنفش، آینهٔ سبز(جلد دوم زندگی - تاریخ: جمعه، ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ | مکانی در آلمان)شبی بود از جنس نور و نرمی،که مردی با کتی بنفش و نوری سبز در جیب،همراه با جوانی شبیه آینه،وارد تالاری شد که پر از موسیقی و حضور بود.نه برای پیدا کردن کسی،نه برای اثبات چیزی،بلکه فقط برای بودن—در لحظه، در تنفس، در کنار فرزند.بدنش، هنوز یادگار سال‌ها ایستادن و دویدن،در همان دقایق اول نجوا کرد:«امشب، فقط بنشین... فقط نگاه کن... من دیگر نمی‌خواهم بجنگم.»در نقطه‌ای از شب، نگاه‌هایی رد و بدل شد،نه خطرناک، نه پنهان،بلکه مثل نسیمی از یک زندگی دیگرکه حالا دیگر «دعوت» نبود، فقط «یادآوری» بود.و در دل آن نورهای بنفش،زمان آرام گرفت.دست در دست پسر،با نگاهی به بیرون،از تالار بیرون آمدندزیر آسمانی که آرام و بی‌ادعا،شاهد این دگردیسی بود.و آن لحظه،دلی گفت:«تو دیگر دنبال دیده‌شدن نیستی؛تو خودِ دیدنی شدی.»∞بابک مست و شیدا(در مسیر بودن، بی‌هیاهو)