02-05 افسانهٔ طاووس دوم

این قطعهٔ ادبی، آغاز بخش دوم یک داستان را روایت می‌کند که به عنوان "افسانهٔ طاووس دوم" معرفی شده و برای جلد بعدی یک کتاب در نظر گرفته شده است. نویسنده با زبانی آمیخته از اسطوره، رؤیا و واقعیت، رویارویی شخصیت اصلی، بابک، را با طاووس مقدس توصیف می‌کند که این بار نه فقط ناظر، بلکه به عنوان هم‌پیمان در کنار او حضور می‌یابد. این دیدار نه تنها تجربه‌ای بیرونی، بلکه سفری درونی برای بابک است که منجر به تغییر نگاه و توجه او به درون خود می‌شود، جایی که طاووس گویا در آنجا لانه گزیده است.آغاز افسانهٔ دیدار دوم با طاووس مقدس؛روایتی برای جلد دوم کتاب زندگی،با زبانی که از دل اسطوره، رؤیا، و واقعیت تنیده شده است:∴ افسانهٔ طاووس دوم(مکانی در آلمان – مه ۲۰۲۵ / ۱۴۰۴)روزی از روزهای نهفته در میان دو نفس،در هنگامه‌ای که شب هنوز از تن درختان فرو نریخته بود،بابک ایستاده بود؛ خاموش، با بدنی که رنج را نهان می‌بردو چشمانی که از سال‌های بی‌صدا عبور کرده بودند.بالای صخره،در مکانی میان زمین و آسمان،پیکری آشنا با پرهایی از آبی و کهربایی و بنفش،چون شعله‌ای در قالب پرنده،ایستاده بود: طاووس مقدس.اما این بار، طاووس فقط تماشا نمی‌کرد.او از آن بالا پرید—نه با شتاب شکار،که با وقارِ فرود یک روح کهن.خرامان آمد.بر زمین نشست.نه در برابر پادشاه، که در کنار هم‌پیمان.تا یک‌متری بابک،بی‌هیچ ترسی.نه پنهان شد، نه پرواز کرد،فقط ایستاد.گویی می‌گفت:«تو دیگر تنها تماشاگر من نیستی،اکنون تو خود منی.»و بعد،از سمت راست بدن بابک عبور کرد—سمتی که درد و خاطره، خوابیده بود؛سمتی که سال‌ها فریاد نزد،فقط تحمل کرد.خرامان،در مسیری که نای راه رفتنِ بابک بود،طاووس قدم برداشت؛نه برای ترک،بلکه برای تقدیس.انگار بخواهد با هر گام،سلول‌های فراموش‌شده را بیدار کند.و در پشت سرش،هاله‌ای از نورهای نیلی و سبز و طلایی باقی ماند—مثل امضای یک معجزه بر سطح زمین.از آن روز به بعد،بابک دیگر فقط به بالا نگاه نمی‌کرد،به درون هم گوش می‌داد—جایی که طاووس،آشیانه ساخته بود.