02-33 ز تیرِ شب تا لمسِ سحر

این قطعه از "از تیر شب تا لمس سحر"، تجربه‌ی درونی شخصیتی به نام بابک را در نیمه‌شب روایت می‌کند. متن به بیداری ناگهانی او اشاره دارد که ناشی از "یادِ ناتمام" و "نبود دستی" است که حضورش تنها در "نورِ حضور" معنا می‌یابد. این یادآوری دردی را در او بیدار می‌کند که نه جسمانی، بلکه مرتبط با خاطره و فقدان است، و در نهایت به این درک می‌رسد که شنیدن آرام "زخمی که در نیمه‌شب فریاد می‌کشد" می‌تواند به "آیه‌ای از بیداری" در سحرگاه بدل شود.۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ / ۱۶ مه ۲۰۲۵ – مکانی در آلمان«از تیرِ شب تا لمسِ سحر»نیمه‌شبِ رقصِ باد در پرده‌ها بود…و او، بابکِ مست و شیدا، آرام در بستری میان رؤیا و واقع، به پهلو افتاده بود.اما آسمان بی‌دلیل نخوابیده بود آن شب.در عمق سینه‌اش، جایی بین ناف و خورشیدگرفتگیِ تن،تیرکی گذشت.نه از جنس سنگ، نه از گوشت—بلکه شبیه آوایی بود که از «یادِ ناتمام» برخیزد.آه… همان دوربرگردانِ جاده، همان لحظهٔ کوتاه یادآوری،دلی را خراش داد که با شیشه‌های شفاف خاطره، هنوز بازی می‌کرد.بدنش لرزید. نه از ترس، بلکه از مرور.نبضش شتاب گرفت؛ دلش گفت شاید قند فرو افتاده،یا شاید دل، تشنهٔ نوری‌ست که مدتی‌ست کنارش نیست.او برخاست، بی‌سروصدا،و لحظه‌ای ایستاد تا صدای درونش را بشنود.نه صدای ذهن، نه توهمِ درد،بلکه آن طنین آشنای فروخفته که تنها در سکوت‌های حقیقی شنیده می‌شود.کمی آب نوشید. کمی خویشتن را نواخت.دستی به گردنش کشید و شانه‌اش را چون برگ افتاده‌ای برداشت.می‌دانست که این درد، تنها از تن نیست—بلکه از نبود دستی‌ست که اگر بود،فقط در نورِ حضور، نه در قضاوت یا مالکیت،او را لمس می‌کرد.شب گذشت.اما نور سحر، باریکه‌ای از مهر بر پرده انداخت.درد هنوز بود، اما خاموش‌تر.و بابک، در آن لحظه، دانست که:هر زخمی که در نیمه‌شب فریاد می‌کشد،اگر بی‌هیاهو شنیده شود،صبحگاه، آیه‌ای از بیداری خواهد شد.‌∞Babak Mast o Sheydaراوی بی‌جسم — صدای سکوت