03-35 کوهی که فرو‌نپاشید

این متن تصویری استعاری از مقاومت کوه در برابر بلایای طبیعی مانند زلزله و سونامی ارائه می‌دهد که نمادی از آینه صبر و پایداری است. در ابتدا، کوه پس از ویرانی احساس تنهایی و خشم می‌کند و تمایل به فروپاشی دارد. اما ندایی درونی به او یادآوری می‌کند که هنوز تمام نشده است، و همین امر باعث می‌شود تا با وجود زخم‌ها و اندوه، به ایستادگی ادامه دهد و درنهایت از دل ویرانی، به کوهی با ریشه‌های عمیق‌تر و شجاعتی پنهان تبدیل شود. این روایت بر این نکته تأکید دارد که معنای فرو نپاشیدن در دل سختی‌ها و گریه‌های زندگی نهفته است.۲ مرداد ۱۴۰۴ / ۲۳ جولای ۲۰۲۵ – مکانی در #آلمانعنوان: کوهی که فرو نپاشیدهمه چیز از شبی شروع شد که آسمان پر از ابرهای سنگین بود و باران بی‌امان بر شانه‌های دشت و کوه می‌بارید. کوه، دیگر آن کوه پیشین نبود—قله‌اش شکسته، دامنه‌اش زخمی، و دره‌هایش پر از خاکستر #زلزله و #سونامی. در دل تاریکی، کوه احساس کرد تنها مانده، بی‌پناه و بی‌صدا.در آن شب، #آتش_خشم و اندوه از اعماق وجودش زبانه کشید. می‌خواست خودش را فرو بریزد، در آغوش شکستگی آرام بگیرد و بگذارد زمین او را ببلعد. اما لحظه‌ای، صدایی خاموش از ژرفای سنگ‌ها برخاست:«هنوز تمام نشده‌ای… تو، #آینه_صبر این زمین هستی.»باران بارید و ابرها خشمگینانه کوه را در #آغوش گرفتند، اما کوه فقط ایستاد.زخمش را حس کرد، اندوهش را پذیرفت، اما به #فروپاشی تن نداد.در دلش نجوا کرد:«اگر قرار است تکه‌تکه شوم،بگذار با آگاهی بایستم؛اگر قرار است خاکستر شوم،بگذار تا آخرین ذره بمانم.»روزها گذشت و آفتابِ مردد، گاهی میان ابرها رخنه می‌کرد.دشتی سبز، آرام‌آرام زیر پای کوه جان می‌گرفت.در آسمان سیاه، ناگهان #رنگین‌کمانی پدیدار شد—از دل باران،همان‌جا که کوه هنوز بود، هرچند دیگر کوه پیشین نبود.رهگذری از کنار کوه گذشت و زمزمه کرد:«تو هنوز ایستاده‌ای؟»کوه، بی‌ادعا و بی‌غرور، در سکوت پاسخ داد:«شکستم، زخم خوردم، گریستم؛اما به جای فروپاشیدن،در خود ماندم و زنده ماندم.»و آفتاب از پسِ ابرها سر زد.کوه، دیگر نه همان کوه کهنه،بلکه کوهی با ریشه‌های عمیق‌تر،و شجاعتی پنهان در سکوت،برای همیشه ماند.“هر که کوه را به ایستادگی شناخت،معنای فرو نپاشیدن را در دل گریه‌های آسمان یافت.”∞Babak Mast o Sheyda