03-36 کوه ابر و جویبار رهایی ‌و حضور

این متن عرفانی، با استعاره از کوه، ابر و جویبار، به مفهوم رهایی و اتکا به خود می‌پردازد. کوه که نماد استواری و تنهایی همراه با زخم‌های کهنه است، سال‌ها به حضور ابر وابسته بود، ابری که سایه‌بان و آرام‌بخش او بود. اما با دور شدن ابر، کوه به درک جدایی و نیاز به ترمیم خود می‌رسد و جویبار نیز که ریشه‌اش در کوه است، مسیر مستقل خود را در پیش می‌گیرد. پیام اصلی متن این است که در نهایت، باید انتظار بازگشت هیچ چیز را نکشید و با اتکا به ریشه‌های خود در خاک حضور، به زندگی ادامه داد و خود را به هستی سپرد.تاریخ: ۲۳ جولای ۲۰۲۵ / ۲ مرداد ۱۴۰۴مکان: دامنه‌های خاموش کوه، زیر #آسمان ابریعنوان: کوه، ابر، و جویبارکوهی بود تنها،زخمی و استوار،در دلش آتش‌هایی کهنه و امیدی خاموش به روزنه‌ای از نور.سال‌ها بود که در دامنه‌اش، ابر سپیدی می‌آمد و می‌رفت—ابری که سایه‌بان روزهای داغ بود،آرام‌بخش شب‌های بی‌پناهی،و گاهی بارانی نرم بر تن خسته کوه می‌ریخت.اما کوه می‌دانست:ابر، همیشه در آسمان نمی‌ماند.گاهی از شدت وزش بادها،یا هراس افتادن قطره‌های تازه،ابر دور می‌شد و تنها نشانه‌ای در آسمان می‌گذاشت.در پایین دست کوه، جویباری جاری بود؛آب کوچکی که ریشه در دل کوه داشتاما راهش به دشت‌های دور می‌کشید.جویبار هر از گاهی سرک می‌کشیدتا ابر و کوه را با هم ببیند،شاید لحظه‌ای گرمای باران و آغوش سنگ را،هر دو، با هم لمس کند.اما کوه،پس از سال‌ها انتظار و جدایی،در آستانه یک طوفان بزرگ ایستاد.ابر، دیگر بارانی برای کوه نداشت؛تنها از فاصله‌ای دور،یاد روزهایی را که سایه‌بان بود،برای کوه باقی گذاشت.کوه سرانجام فهمید:زمان آن رسیده که دیگر انتظار بازگشت هیچ ابری را نکشد؛زخم‌هایش را با نور اندک و باران‌هایی که گهگاه می‌بارد،خودش ترمیم کند.جویبار،که ریشه‌اش هنوز در کوه بود،اما به راه خود در دشت‌های سبز ادامه داد—با اجازه و آرزوی بهترین‌ها از کوه و ابر،بی‌نیاز از آن‌که باری باشد بر دوش هیچ‌کدام.کوه ایستاد؛ابر دور شد؛جویبار راه خود را ادامه داد.و در آن شامگاه خاموش،کوه برای اولین بار،خودش را بی‌انتظار ابر،اما با مهربانی و دعا،به آسمان سپرد.⸻پیام عرفانی:گاهی کوه باید بفهمدابر اگر رفتنی شدجویبار اگر به راه خویش رفتتنها چیزی که می‌ماندریشه‌هایی‌ست که در خاک حضور،زنده‌اند.∞Babak Mast o Sheyda