*Dudak mı dudaktan çıkar? Yoksa dudak mı dudaktan çıkar?

Burası karanlık ve ıslak. Bir ipe bağlı sarkıyorum. Aylardır. Aşağı düşmek görevim. Göremiyorum. Korkuyorum. Burası çok karanlık. Aşağıda ne var hiç bilmiyorum. Beni ne bekliyor, bilmiyorum. Düşmek istemiyorum. Göbeğimin tam ortasından beni kavrayan. İp tek umudum düşmemek için. Ne zamandır tutunmaktayım. Tutunmak zorundayım. Artık tutunamıyorum. Kalmadı gücüm. Ellerimi bıraktım. Düşüyorum. Sanıyorum. Düşmüyorum. Anlayamıyorum. Bir ışık göründü. Aralanmış bir delikten. İki dudak arasından. Düşmemek için aylardır kaçındım aradan. Aşağıdan. Burası aydınlık. Daha ışıklı. Daha da ışıltılı. Yanımda biri daha. Kimsin sen acaba? Adın nedir senin? -Ne olduğumu bilmiyorsun daha. İsmimi soruyorsun anında. Ne olduğumu bilmeden. Neyine güvenip de soruyorsun. Adımı. Seninle çıktım o yarıktan. Tanımıyordun beni belki ama. Ben. Hep seninleydim içerde- Nasıl olur. Hiç görmedim seni orada. Yanımda değildin yalan söyleme. Bana. -hani hiç bir şey görmüyordun. Orada. Karanlıktı nasıl görüceksin. Çıkmıştım ben senden. Çok önce fark etmedin bile. Ben. Kediyim. Kedi. Seninle doğdum. Senden doğdum- Arkamı döndüm büyük bir yarık. Sahibi benim de sahibim. Kim bu. Ne demeli ona. Ağzında da benzer bir yarık. Oradan ben çıkıyorum. Ötekiden ses çıkıyor. -en önemlisi onlar. İkisi de dudak. Biri baştaki olsun diye var. Baştaki altakinin anlamı olması için var. Senin savaşın ikisiyle. Çıkan sese kulak vericen. Onla cebelleşicen. Alttan çıkanalar ses verecen. Onunla cebelleşecen.- (#7688)