دیوان حافظ 037- تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادستدل سودازده از غصه دو نیم افتادستچشم جادوی تو خود عین سواد سحر استلیکن این هست که این نسخه سقیم افتادستدر خم زلف تو آن خال سیه دانی چیستنقطه دوده که در حلقه جیم افتادستزلف مشکین تو در گلشن فردوس عذارچیست طاووس که در باغ نعیم افتادستدل من در هوس روی تو ای مونس جانخاک راهیست که در دست نسیم افتادستهمچو گرد این تن خاکی نتواند برخاستاز سر کوی تو زان رو که عظیم افتادستسایه قد تو بر قالبم ای عیسی دمعکس روحیست که بر عظم رمیم افتادستآن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبتبر در میکده دیدم که مقیم افتادستحافظ گمشده را با غمت ای یار عزیزاتحادیست که در عهد قدیم افتادستحافظ, غزلیاتحافظ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.