دیوان حافظ 120- بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان داردبهار عارضش خطی به خون ارغوان داردغبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رببقای جاودانش ده که حسن جاودان داردچو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصودندانستم که این دریا چه موج خون فشان داردز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینمکمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان داردچو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاقبه غماز صبا گوید که راز ما نهان داردبیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنوکه از جمشید و کیخسرو فراوان داستان داردچو در رویت بخندد گل مشو در دامش ای بلبلکه بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان داردخدا را داد من بستان از او ای شحنه مجلسکه می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران داردبه فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کنکه آفت‌هاست در تاخیر و طالب را زیان داردز سروقد دلجویت مکن محروم چشمم رابدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان داردز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داریکه از چشم بداندیشان خدایت در امان داردچه عذر بخت خود گویم که آن عیار شهرآشوببه تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان داردحافظ, غزلیاتحافظ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.