دیوان حافظ 357- حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینمکه کشم رخت به میخانه و خوش بنشینمجام می گیرم و از اهل ریا دور شومیعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینمجز صراحی و کتابم نبود یار و ندیمتا حریفان دغا را به جهان کم بینمسر به آزادگی از خلق برآرم چون سروگر دهد دست که دامن ز جهان درچینمبس که در خرقه آلوده زدم لاف صلاحشرمسار از رخ ساقی و می رنگینمسینه تنگ من و بار غم او هیهاتمرد این بار گران نیست دل مسکینممن اگر رند خراباتم و گر زاهد شهراین متاعم که همی‌بینی و کمتر زینمبنده آصف عهدم دلم از راه مبرکه اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینمبر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسندکه مکدر شود آیینه مهرآیینمحافظ, غزلیاتحافظ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.