دیوان حافظ 450- ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

ای که مهجوری عشاق روا می‌داریعاشقان را ز بر خویش جدا می‌داریتشنه بادیه را هم به زلالی دریاببه امیدی که در این ره به خدا می‌داریدل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکنبه از این دار نگاهش که مرا می‌داریساغر ما که حریفان دگر می‌نوشندما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داریای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توستعرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داریتو به تقصیر خود افتادی از این در محروماز که می‌نالی و فریاد چرا می‌داریحافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبندسعی نابرده چه امید عطا می‌داریحافظ, غزلیاتحافظ Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.