Młody Vers - Kurier (prod. RSK)

„Kurier” — to nie tylko numer. To spowiedź z drogi, po której codziennie biegnę/biegniemy, dostarczając nie paczki, a emocje. 🎧 Posłuchaj. Poczuj. Zrozum. #kurier #realrap #emocje #prawda Tekst: Zwrotka 1 Znowu budzik dzwoni — czwarta rano, zero snu na barkach, Listy, paczki — ja to dźwigam jakbym trzymał świat na łapach. Lód na drodze, deszcz jak grad, wiatry tną jak brzytwy stal, A ja wciąż jadę tym busikiem, bo termin to boski znak. Klienci chcą na “już”, jakby Amazon miał w mym sercu GPS, A ja jadę między skrzyżowaniami — mój dzień to non stop stres. Parking pełny — kawę w aucie grzeję, bo tu mróz zamarza krew, Ale paczka jak emocja — komuś zmienia dzisiaj dzień. Paczkomat mój konfesjonał, tam spowiadam me zmęczenie, Trzask drzwiczek jak werbel, co wybija mi sumienie. Licznik bije — nie sekundy, tylko lata z mojej puli, Ja jak listonosz śmierci — doręczam dni, które się skróciły. Przerwy brak, bo każdy postój to dla szefa alarm w głowie, A gdy siadam wreszcie w auto — kładę serce na kierownicę. Nie pytaj czy to wybór — to walka w survival mode, Ale znam swój każdy kod jakbym czytał Matrix wprost. Refren To paczkomat dreams — choć mam koszmary na jawie, Tu każdy dzień to speedrun, by nie zniknąć w tej zabawie. czternaście do szesnastu godzin — jakbym czas oddał w zastawie, Życie na timerze, jak w bombie co tyka na trasie. To paczkomat dreams — lecz te sny są bez fantazji, Na plecach ciężar świata, ja dalej w tej synchronizacji. Gdy pytasz: “skąd ten ból?” — w żyłach dźwiga logistykę, Choć serce chciało wolno — praca ustawia w taktyce. Zwrotka 2 Słońce pali jak reflektor — ja ledwo stoję na scenie, A publika to odbiorcy, co nie kumają co płonie. GPS mnie kręci w kółko — czuję się jak w déjà vu, Jak kolejny level w piekle, kolejny boss bez tchu. Miasto nocą — ja wciąż jadę, jakbym ścigał swoje życie, Czasem pytam: “po co to?”, ale rachunki krzyczą głośniej. Nie ma czasu nawet zjeść — bo sekundy tu się liczą, A kiedy gasną światła — to doskwiera smutek z ciszą. Marzę tylko o tym piwie i kanapie jak tron królewski, Nie o złocie, tylko śnie, co trwa chociaż te trzy godzinki. Aplikacja robi błąd — ja tracę nerwy jak piksele, Tu każdy krok to ryzyko, że padnę jak stara beta. Mówisz: “łatwa robota” — weź na plecy ponad tysiąc paczek, Gdy czas goni cię jak policja, a deszcz wjeżdża ci do oddechu. To nie zawód, to misja, mówię serio bez przerysy, Ja dostarczam te paczki, choć sam ciągle czekam na listy… Bridge Kiedy w końcu wracam — cisza, tylko klucz w zamkach gra, A ja leżę rozłożony, jak paczka co dotarła… Choć świat mnie pcha do przodu i dorzuca ciągle wagę, To wciąż wierzę, że odbiorę kiedyś własną wygraną paczkę. Refren x2 To paczkomat dreams — choć mam koszmary na jawie, Tu każdy dzień to speedrun, by nie zniknąć w tej zabawie. czternaście do szesnastu godzin — jakbym czas oddał w zastawie, Życie na timerze, jak w bombie co tyka na trasie. To paczkomat dreams — lecz te sny są bez fantazji, Na plecach ciężar świata, ja dalej w tej synchronizacji. Gdy pytasz: “skąd ten ból?” — w żyłach dźwiga logistykę, Choć serce chciało wolno — praca ustawia w taktyce.