Schatkamer van de liturgie: Petrus en Paulus

Het grootste apostelfeest is een dubbelfeest. We vieren de twee steunpilaren van de Kerk: Petrus en Paulus. We vieren ze niet op een dag die herinnert aan een van hun menselijke verdiensten in de prediking als apostelen, zoals een beroemde toespraak, maar op de dag van hun grootste belijdenis, het bovenmenselijke getuigenis van het martelaarschap. Petrus en Paulus zijn volgens de traditie immers in een wonderlijke eenheid omgebracht op dezelfde dag – weliswaar niet in hetzelfde jaar. Deze feestdag is dus geheiligd door hun bloed. Dat is op z’n minst een verbazingwekkende uitspraak, als ze al niet stuitend is. Hoe kan zoiets aanleiding tot feest zijn? Kantiek 80 uit het Abdijboek verbindt hun getuigenis met de tekst uit de Romeinenbrief: “Wie of wat ter wereld zal ons scheiden van Christus’ liefde?” De preek van Augustinus helpt ons verder te begrijpen wat de roem van de martelaren is. Niet hun lijden of hun heldendaad, maar precies dat ze ons met zo veel duidelijkheid voor ogen stellen dat niets ter wereld ons kan scheiden van Christus’ liefde. Zelfs het zwaard niet. We vieren dus niet hun geboorte in de wereld en wat ze daar, zoals wij allemaal, met vallen en opstaan hebben verwezenlijkt, maar hun definitieve wedergeboorte in Christus. “Dat is de zaak waar het om gaat, daarom vieren wij graag de plechtige feesten van de martelaren. Laten wij in hen niet hun lijden vieren, maar de reden van hun lijden”: Christus’ liefde. Deze podcast is een initiatief van het Leerhuis van de kerkvaders en het CCV in het bisdom Gent. Met dank aan de Intermonasteriële Werkgroep voor Liturgie (IWVL), Abdijboek ©Stichting I.W.V.L. Arnhem/NL en de Interdiocesane Commissie voor Liturgie – met toestemming.