سلسله گفتار ﴿۳۲﴾ استاد جمالی درباره‌ی فرهنگ زنخدایی/سیمرغی/ارتایی/خرّمدینی ایران

ناهمخوانی دوزخ یا دُژاخو با گستاخی یا ویستااخو! دوزخ، روند بازداشتن پیدایش خدا یا اصل از انسان و گستاخی گستردن تخم خدا در انسان بوده‌ است. آنکه یقین و امید ما را از ما می‌گیرد، آنکه منکر غنای انسان می‌شود، از ما و در ما دوزخ می‌سازد. ولی چرا آنکه برای دیگران دوزخ می‌سازد، خودش دوزخ می‌شود؟ اینکه الله قادر به ساختن دوزخ است، چنین قدرتی بیان آنست که قادر به ساختن بهشت نیست، و چون او توانایی ساختن بهشت را ندارد، بهشت را نسیه و به فردا حواله می‌دهد، چونکه به نقد فقط می‌تواند زندگی انسان را تبدیل به دوزخ کند! گستاخی که اصل گسترش مایه زندگی که اخو باشد است، صمیمیت و اطمینان و بی ترسیست که خشم و قهر را از زندگی می‌زداید. فرّخ که اصل برگ و پر و بال درآوردن و روییدن و بالیدن اخوست، فرخندگی، خوشی، نیکی، کامیابی، ارجمندی، بزرگواری، خجستگی و پیروزیست. انسان که همان مردم و در اصل مرتخم باشد، تخم سیمرغ است