ต้องสบายทุกขั้นตอน - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย

ต้องสบายทุกขั้นตอน - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย. ทะเลค่อยลาดลึก ลงไป ธรรมะพระบรมไตร เช่นนั้น เริ่มง่ายค่อยยากไซร้ ตามลำดับ จากหยุดได้สู่ขั้น ละเอียดชั้นต่อไป ตะวันธรรม (เมื่อเราได้จุดเทียนใจไฟนิรันดร์อนันตชัยกันเสร็จ เรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ไปเราก็นั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา กันนะ.......) ...ตอนนี้เราก็ฝึกน้อมใจหยุดนิ่งเบาๆ สบายๆ อย่าไป ตั้งใจเกินไป อย่าเอาลูกนัยน์ตากดลงไปดู เพราะไม่เกี่ยวกับ ลูกนัยน์ตา ให้เรานิ่งเฉยๆ และต้องสบาย หรือนิ่งเบาสบาย ไม่ตึง ไม่เกร็ง ไม่เครียด ไม่ฟุ้ง นิ่งๆ เบาๆ ถ้าถูกส่วนตัวจะขยาย ถ้ายังไม่ถูกส่วนมันนิ่งแต่ทึบ ตื้อๆ ยังไม่สบาย แต่ก็ไม่ทุกข์ ไม่กลุ้มอะไร ยกเว้นเราจะไปดึงความกลุ้มเข้ามาเองว่า ‘เอ นิ่งอย่างนี้ ฟุ้งก็ไม่ฟุ้ง ไม่คิดเรื่องอื่นแต่ทำไมไม่ ขยาย ไม่มีแสงสว่าง ไม่เห็นภาพอะไรใหม่ๆ มาให้เราดูเลย’ นั่นเราแส่ไปหาทุกข์ เหมือนแกว่งเท้าหาเสี้ยน แกว่งใจ หาทุกข์ หาความวิตกกังวล ความกลุ้มเข้ามา แต่ถ้าเรานิ่งไป เรื่อยๆ นิ่งในนิ่งๆ นิ่ง นุ่ม เบา ค่อยๆ สบายๆ ขั้นตอนของใจหยุดนิ่ง สบาย ในที่นี้ ยังไม่ถึงระดับที่เราเรียกว่า ความสุข แต่ในระดับที่ไม่คับแคบ ไม่อึดอัด ไม่ รำคาญ ให้นิ่งอย่างนั้นไปก่อน พอเราทำบ่อยๆ เข้า มันก็ค่อยๆ ละเอียด มันนิ่งระดับหยาบ ชั้นหนึ่งก่อน พอเรานิ่งสักพักก็จะเป็นนิ่งระดับ ละเอียด จะปรับไปเอง อย่าไปกังวล พอปรับแล้วจะนิ่งละเอียด แล้วจะมี ประสบการณ์ภายในเกิดขึ้น ตัวจะโล่ง ไม่ทึบ จะโปร่ง จะเบา แล้วก็ขยาย ตัวพองๆ ขยาย ถ้านิ่งมากก็ขยายมาก ถ้ายิ่งนิ่งก็ยิ่ง ขยายจนตัวหายไปเลย เหมือนไม่มีร่างกาย นี่ก็เป็นขั้นตอนของ ใจหยุดนิ่ง ซึ่งทำได้ทุกคน ยกเว้นคนบ้า คนตาย คนที่ไม่ได้ทำ เรานิ่งเฉยซึ่งต้องฝึกต้องสั่งสมทำทุกวันทำบ่อยๆ ภาวิตา พหุลีกตา บ่อยๆ เนืองๆ ซ้ำๆ ฝึกไปเรื่อยๆ ปรับใจกันไปทุก อิริยาบถ นั่ง นอน ยืน เดิน ทุกสถานที่ ทุกกิจกรรม ฝึกไป อะไรจะมาสู้ความเพียร เราก็ต้องเพียร ต้องพยายาม ต้องขยัน ฝึกไปมันก็ค่อยๆ รู้ทาง ค่อยๆ ชำนาญขึ้น พอทำเป็นแล้วก็ไม่ยากอะไร พอนึกน้อมใจก็วื้ดเข้าไปเลย ไม่ต้องทำอะไร ทำเหมือนไม่ได้ทำ พอใจนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นแล้ว มันได้ดุลของใจ ไม่ตึง ไม่หย่อน แล้วก็ขยาย ใส สว่าง ความ สุขก็พรั่งพรูเลย ทะลักออกมาไปสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อ มันก็สบาย ต้องสุขสบายทุกขั้นตอน แล้วก็ค่อยๆ เห็นขึ้นมา ทีละเล็กทีละน้อย เราก็ต้องใจเย็น ใจต้องเยือกเย็น ต้องยอมรับว่า เราเป็น คนธรรมดาไม่ใช่เทวดา ฝึกใหม่ๆ ก็ล้มลุกคลุกคลานกันอย่าง นี้ ถ้าเราทำบ่อยๆ ก็จะชำนาญ จะคล่องขึ้น การเข้าไปสู่แสง สว่างภายในก็ไม่ยากอยู่ในกำมือ หลับตาแล้วไม่มืดและนิ่ง หยุดกับนิ่งอย่างเดียวนะลูกนะ หยุดอย่างสบาย ดูเฉยๆ ...อย่าเอาลูกนัยน์ตากดลงไปนะ ค่อยๆ ผ่อนคลาย ทำนิ่งๆ เบาๆ สบายๆ มันไม่ยากเกินไป ทำสบายๆ นิ่งๆ นุ่มๆ เอาใจแตะไปเบาๆ ตรงกลาง แล้วก็อย่าไปกังวลว่า ตรง กลางเป๊ะไหม เอาว่ากลางท้องแถวๆ นั้นอย่างนั้นไปก่อน แล้ว ก็ผ่อนคลายทั้งเนื้อทั้งตัวเลย ใจถึงจะรวมได้เร็ว ถ้าหากมีอะไรผุดขึ้นมาให้เราเห็น ยังไม่ชัด ก็อย่าไปพยายามเพ่ง อย่าเค้นภาพเพื่อให้ชัด มีมาให้ดู ๑๐ เปอร์เซ็นต์ ก็ดู ๑๐ เปอร์เซ็นต์ มีมาให้ดู ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ก็ดู ๒๐ เปอร์เซ็นต์ ดูไปเฉยๆ อย่างนี้ ถึงจะเป็นการเพ่งอย่างถูกวิธี ที่จะให้ชัดเจนขึ้น แต่ถ้าไปเค้นภาพ ไปเพ่ง หรือไปจ้อง ไปลุ้น อย่างนั้น เพ่งแบบผิดวิธี มันจะเหนื่อย จะตึงเครียด ไม่ได้ผล ก็จะเบื่อ จะท้อ ถูกวิธีคือนิ่ง มีให้ดูแค่ไหนก็ดูแค่นั้นไปก่อน สบาย ตามใจสิ่งที่มีมาให้เราดูอย่างนั้นไปก่อน ดูไปเรื่อยๆ ดูสบายๆ และเดี๋ยวเราจะรู้สึกว่า การทำสมาธิ ไม่ได้ยากอย่างที่เรานึกคิด ขึ้นอยู่กับเข้าใจวิธีการหรือเปล่า ทำเป็นไหม ถ้าเป็นมันก็ง่าย ถ้าทำไม่เป็นมันก็ยาก แต่เราคุ้น กับทางโลก เวลาจะประสบความสำเร็จในชีวิตหรือทำการงาน มันก็ต้องบีบต้องเค้น ต้องกดดัน ต้องต่อสู้ วิธีอย่างนั้นเอามา ใช้กับการฝึกใจให้หยุดนิ่งไม่ได้ มันคนละอย่าง เหมือนจะขับ รถ ทางโลกจะไปให้เร็วก็ต้องเหยียบคันเร่ง แต่ในทางธรรมจะ ไปให้เร็วต้องหยุด ต้องนิ่ง เบา สบาย เบิกบาน ทุกขั้นตอนของการปฏิบัติธรรมเข้าไปสู่ ภายใน มันสบายเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ถึงจะถูก หลัก ยิ่งทำแล้วยิ่งตึง ยิ่งเครียด ก็อย่าไปฝืนทำต่อ ให้ลืมตาขึ้นมาสักนิดหนึ่ง ขยับเนื้อขยับตัว ให้สบายๆ แล้วก็เริ่มต้นใหม่อย่างง่ายๆ นึกทบทวนสิ่งที่เราได้ยินได้ฟังมา ต้องอย่างนี้นะลูกนะ ฝึกกันไปเถอะ ศึกษา ฝึกฝน สั่งสม เดี๋ยวก็ได้เอง วันอาทิตย์ที่ ๒๑ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๔๘