ยากพอสู้ ง่ายพอดี - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย

ยากพอสู้ ง่ายพอดี - นำนั่งสมาธิเบื้องต้น โดย หลวงพ่อธัมมชโย วัดพระธรรมกาย. ประคอง จิตนิ่งไว้ กลางกาย ประหนึ่ง ดูหนังฉาย เรื่องแก้ว ประดุจ อยู่เดียวดาย โลกกว้าง ประทีป ธรรมเกิดแล้ว สุขล้ำอนันต์สมัย ตะวันธรรม (เมื่อเราได้สวดมนต์บูชาพระรัตนตรัยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ไปตั้งใจเจริญสมาธิภาวนากันนะ........) ...ทีนี้สำคัญตอนแรก มันยากตอนแรก ที่ว่าจะทำอย่างไร ให้ใจที่ออกนอกตัวนั้นกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เพราะมันถูกดึง ถูกตรึงให้ไปติดในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ธรรมารมณ์ โดย ผ่านทางตา หู จมูก ลิ้น กายใจ อายตนะภายในภายนอกถูกดึง ออกไปอย่างนั้น แล้วเวลาและอารมณ์ก็ถูกใช้ไปกับสิ่งเหล่านั้น เราจึงไม่ได้เห็นธรรมกาย ไม่รู้จักธรรมกาย ก็เลยไม่มีความ รู้เรื่องความเป็นจริงของชีวิต เมื่อไม่รู้ไม่เห็น ก็เลยไม่เชื่อเรื่อง กฎแห่งกรรม เรื่องนรกสวรรค์ ไม่รู้เรื่องเป้าหมายชีวิตที่จะไป สู่นิพพาน ชีวิตก็สะเปะสะปะกันไป จะเป็นพระเป็นโยมก็มี ชีวิตอยู่กันไปแกนๆ อย่างนั้น จำต้องอยู่กันไปวันๆ แบบ ซังกะตาย ซึ่งความจริงไม่ใช่อย่างนั้น จะต้องอยู่อย่างมี วัตถุประสงค์ มีเป้าหมายของชีวิต ทีนี้มันยากตอนแรก ที่ว่าจะทำอย่างไรใจจะกลับมาอยู่ กับเนื้อกับตัว เพราะมันเตลิดเปิดเปิงกระเจิงกันไปตั้งนานแล้ว แต่คำว่า “ยาก” ในที่นี้ มันไม่ใช่ว่ายากมาก หรือยากจนทำไม่ได้ อยู่ในระดับยากไม่มาก แต่ก็ง่ายไม่มาก อยู่ในระดับ ยาก พอสู้ ง่ายพอดี ยากพอสู้ แล้วก็ง่ายพอดี แต่เราต้องมีความเพียร มีความ ขยัน มีสติ สบาย สม่ำเสมอ แล้วก็หมั่นสังเกตว่า ทำถูก หลักวิชชาไหม ถูกวิธีไหม ถ้ามีอย่างนี้แล้วต้องเข้าถึงกันทุกคน ยกเว้น คนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ ถ้าคนดีๆ มีความเพียร ขยัน และทำถูกหลักวิชชาต้องเข้าถึง ให้มีสติอยู่ กับเนื้อกับตัว ดึงใจกลับมาสู่ที่ตั้งได้อย่างสบาย สม่ำเสมอต่อ เนื่อง อย่าให้ขาดจังหวะ ขาดช่วง ในการฝึกใจให้หยุดให้นิ่ง วิธีฝึกใจให้หยุดนิ่ง การจะดึงใจกลับมาอยู่กับตัวที่ฐานที่ ๗ นั้นมี ๒ วิธี ๑ นึกเป็นภาพภายใน ๒ ปล่อยใจนิ่งเฉยๆ แล้วแต่จริต อัธยาศัยของเรา ชอบอย่างไหน เราก็ทำอย่างนั้น ๑ นึกเป็นภาพภายใน ถ้าใครที่ใจฟุ้งง่าย เตลิดเปิดเปิง ง่าย ควรจะนึกเป็นภาพที่ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ภาพที่ควร นึกก็ควรจะเป็นภาพเกี่ยวกับพระรัตนตรัย คือ นึกถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ หรือสังฆรัตนะ ซึ่งเป็นวัตถุอันเลิศ อันสูงส่ง ในแง่การปฏิบัติก็คือ นึกถึงพระพุทธรูปองค์ใดองค์หนึ่ง ที่เราเคารพกราบไหว้บูชาและจำง่าย ลักษณะจะเป็นอย่างไรก็ ช่าง ถ้าเราจำได้ก็ใช้ได้ อาราธนาให้ท่านมานั่งสมาธิอยู่ในตัว หันหน้าออกไปทางเดียวกับตัวของเรา พระพุทธรูปนั้นจะทำด้วยวัตถุอะไรก็ได้ อิฐ หิน ปูน ทราย โลหะ รัตนชาติ แต่ถ้าเราสามารถนึกเป็นพระแก้วใสๆ ได้จะ ดีมาก เพราะจะทำให้ใจเราใสไปด้วย บริสุทธิ์ไปด้วย การนึกถึง พระพุทธรูปจะทำให้ใจเราสูงส่งเป็นทางมาแห่งบุญและความ บริสุทธิ์ การที่เรานึกเอาพระไว้ในกลางท้องนั้น ไม่ได้แปลว่าเรา ไม่เคารพท่านว่าของสูงมาไว้ในนี้ได้อย่างไร เพราะความจริง นั้นเป็นเพียงแค่ภาพสมมติ ระลึกเป็นหลักให้ใจเราเกาะเพื่อ จะเข้าไปถึงพระรัตนตรัยภายใน ซึ่งจริงๆ แล้วท่านสิงสถิตอยู่ ภายในกลางกาย ไม่ใช่อยู่กับตับไตไส้พุง เพราะเรานึกด้วยใจ ตรงนั้นมันมีฐานที่ตั้ง หรือถ้าเรานึกเป็นองค์พระแล้วเราสับสน เนื่องจากว่าจำ ท่านได้เป็นบางส่วน เดี๋ยวเห็นเศียร เดี๋ยวเห็นองค์ เห็นแขน เห็นขา เห็นไม่ค่อยเต็มส่วน เดี๋ยวอ้วน เดี๋ยวผอม ถ้าสมมตินึก อย่างนี้แล้วทำให้ใจเราไม่นิ่ง ไม่รู้จะเอาอย่างไรดี จะเปลี่ยนมา นึกเป็นดวงแก้วใสๆ ก็ได้ ซึ่งมีแต่ความใสกับความกลมรอบตัว ไม่มีหยัก ไม่มีงอ ไม่มีคดโค้ง ไม่มีรูปร่าง แต่ต้องเป็นดวงใสๆ เราคุ้นเคย เคยเห็นบ่อยๆ แต่บางท่านไม่เคยมี นึกไม่ออก จะ นึกเป็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว กลมๆ อย่างนั้นก็ได้ ทั้งนั้น แต่ให้ใสๆ อย่างใดอย่างหนึ่ง นึกเอานะ ถ้าเรานึกเป็นองค์พระ ตอนแรกเราก็ตามใจท่านไปก่อน ท่านจะให้เห็นเศียรเราก็ดูแค่เศียร เห็นเศียรเดี๋ยวเห็นศูนย์ เห็น ศูนย์กลางกาย และเดี๋ยวก็จะเห็นทั้งองค์ พรึบขึ้นมาเอง มีส่วน ไหนให้ดู เราก็ดูไปก่อน ตามใจท่านไปก่อน ท่านจะมาทางซ้าย ทางขวา ทางหน้า ทางหลัง ตรงไหนเราก็ดูไปก่อน อย่าไปขัดใจ ท่าน ตามใจท่านไป ขอเพียงว่ามีให้ดูเท่านั้น จะอยู่ตรงไหนก็ช่าง หรือมีให้ดูแค่ไหนก็ดูแค่นั้นไปก่อน เดี๋ยวก็จะเห็นไปทั้งองค์เอง ถ้าเราถนัดในการนึกถึงดวงแก้ว ก็เช่นเดียวกัน บางทีดวงแก้ว ก็ไม่ค่อยจะกลม รีๆ บูดๆ เบี้ยวๆ ก็ช่างมัน ดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันก็จะค่อยๆ กลมไปเอง และในทำนองเดียวกัน ดวงนี้ บางทีจะอยู่ทางซ้าย ทางขวา หน้า หลัง ล่าง บน ก็ช่าง เราก็ เฉยๆ ดูไปอย่างสบายๆ นี่สำหรับผู้ที่เวลานึกเป็นภาพแล้ว รู้สึกสบายใจ พึงพอใจ ก็ให้นึกเป็นภาพนะ ๒. ปล่อยใจนิ่งเฉยๆ ใครที่นึกเป็นภาพแล้วตึง ปว