یک لقمه فلسفه‌ی ایرانی ∆ FMJ

ملتی که فلسفه خودش را همیشه از نو نمی‌آفریند، آزادی تفکر نخواهد داشت. کسی که سراسر عمرش نه اشتباه کرده و نه فریب خورده است، هیچ آشنایی با حقیقت یا راستی ندارد. حقیقت، همیشه شبیه به چیزی می‌شود که حقیقت نیست، راستی همیشه از متضاد با خودش برانگیخته و باروری می‌شود. ما همیشه از حقیقت، متضادش را به دام می‌اندازیم، در توری که ما برای صید حقیقت می‌اندازیم، فقط ضدش در تور ما می‌ماند، راستی را نمی‌شود شکار کرد، ولی ما صیادیم و معرفت ما صیادی است! تفاوت دید یک روزنامه‌نگار با دید یک اندیشمند، تفاوت دید یک پشه با دید یک عقاب است!؟ ملت ایران، کار و اندیشه نیک را، کار و اندیشه بهنگام می‌دانستند. شناخت هنگام، نگاه اندازی به فردیت بی‌نظیر و ویژه‌ی هر اتفاقی و کسی و ملتی است