زهرا خوش حالی کوک می زند،خوش رنگ و ظریف

ظاهرش آروم و کودکانه بود، ولی از اون آرومی‌ها که آدمو گول می‌زنه…یه هیجانِ بازیگوش زیر پوستش داشت؛جوری که تو بازی‌ها، حریفِ همه می‌شد.بلد بود ظرافتش رو کِی و کجا خرج کنه،زرنگی‌ش هم همیشه دمِ دستش بود.همین دو تا ویژگی، بزرگ که شد، افتادن دستِ نخ و سوزنو نقش‌هایی ساختن؛ خوش‌حال، خوش‌رنگ، ظریف.اون بچه‌ای که یه روز سبک‌سرانه از ستون بالا می‌رفت،حالا انگار از ستونِ هنر بالا رفته، سبک‌بال…و برای خودش یه جایگاه ساخته.‏