Manuel Graña Vázquez

Elas... abren camiños e convidan a todas as persoas a que sigan ensanchándoos e enchendoos de esperanzas e ledicias.

Perdéndose, pouco a pouco, no universo das mil rutinas , ou na auga fonda cando o tempo remata e só queda o infinito e o recordo, finito.

Un tempo novo.. a vida que segue, un presente que quere ser futuro

As veces...... escurecese o sol e a lúa non da salido, vivir tamén era isto