Mint Podcast o kulturze

W nowym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze” Aleksander Hudzik, Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz i Kinga Sabak rozmawiają o tym, co wydarzyło się w kulturze w ostatnich tygodniach – od kolejnych skandali wokół Kanye Westa, przez Biennale w Wenecji i festiwal w Cannes, po śmierć Wiesława Myśliwskiego.Punktem wyjścia staje się pytanie o granice oddzielania artysty od jego twórczości. Czy po wszystkim, co przez ostatnie lata mówił i robił Kanye West, można jeszcze traktować jego muzykę w oderwaniu od jego publicznych wypowiedzi? Dlaczego kolejne festiwale odwołują jego koncerty i co mówi o współczesnej popkulturze fakt, że część publiczności wciąż go broni? Rozmowa szybko prowadzi też do filmu biograficznego o Michaelu Jacksonie i dyskusji o tym, dlaczego jedni artyści zostają „skancelowani”, a inni okazują się zbyt wielcy, by naprawdę zniknąć z kultury.Pojawia się też temat Rosji i jej powrotu na Biennale w Wenecji po kilku latach nieobecności. Prowadzący rozmawiają o kulturze jako narzędziu soft power, politycznych gestach wokół rosyjskiego pawilonu i o tym, czy świat sztuki rzeczywiście potrafi wyznaczać dziś jakiekolwiek granice. To jedna z najmocniejszych i najbardziej politycznych rozmów tego odcinka.Dużo miejsca zajmuje także tegoroczne Cannes. Michał Walkiewicz opowiada o polskich akcentach w konkursie głównym - nowym filmie Pawła Pawlikowskiego, projekcie Macieja Musiała związanym z „Dekalogiem” Kieślowskiego i o tym, dlaczego polskie kino coraz częściej ucieka od współczesności w stronę wielkich postaci historycznych i literackich.Jednym z najważniejszych momentów odcinka jest osobista opowieść Kingi Sabak o Wiesławie Myśliwskim. Po śmierci autora „Kamienia na kamieniu” Sabak wspomina swoje pierwsze spotkanie z jego prozą, mówi o wiejskiej tożsamości, języku i o tym, jak Myśliwski wpłynął na jej własne pisanie. To fragment o pamięci, awansie społecznym i sile literatury, która pomaga zrozumieć własny „pierwszy świat”.Nie zabrakło też muzyki. Angelika Kucińska opowiada o albumie „My New Band Believe” Camerona Pictona – płycie balansującej między eksperymentalnym folkiem, post-punkiem i barokowym rozmachem, którą już teraz typuje do najważniejszych wydawnictw roku.Na koniec tradycyjnie pojawiają się polecenia: książka „Dadzieja” Anny Jadowskiej, serial „Chętni na seks”, nowy sezon „Euforii” i wystawa polskiego plakatu filmowego w Muzeum Plakatu w Wilanowie.Nowego odcinka „I taki to jest miesiąc w kulturze” możecie słuchać na Spotify, YouTubie i wszystkich platformach podcastowych.Film / seriale„Michael”, reż. Antoine Fuqua„Parallel Tales” / „Dekalog 6”, produkcja: Maciej MusiałLiteraturaTwórczość zmarłego Wiesława MyśliwskiegoAnna Jadowska – „Dadzieja”, wyd. CzarneMuzykaTwórczość i skandale Kanye WestaMy New Band Believe - „My New Band Believe”Sztuka / wystawyBiennale w Wenecji 2026Muzeum Plakatu w Wilanowie – „Plakat polski. Kolekcja”. 14 marca - 7 czerwca 2026

Streaming nieodwołalnie zmienił kino, zrewolucjonizował świat seriali i ukształtował nasze codzienne nawyki. O tym, jak cyfrowa rewolucja wpłynęła na kulturę, rozmawiają Alek Hudzik oraz Michał Walkiewicz. Pretekstem do dyskusji jest dziesięciolecie obecności Netflixa na polskim rynku – największej platformy streamingowej działającej w naszym kraju.W Polsce co druga osoba korzysta z serwisów VOD, a największe z nich przyciągają wielomilionową publiczność. Ta zmiana dokonała się w zaledwie dekadę. Jakie były początki platform i co konkretnie się zmieniło? O tym redaktor naczelny „Mint Magazine” Alek Hudzik rozmawia z Michałem Walkiewiczem – współprowadzącym podcast „I taki to jest miesiąc w kulturze” oraz autorem obszernego tekstu o wytwórni A24, który znajdziecie w drukowanym wydaniu „Mint”.W odcinku poruszamy m.in. kwestię prestiżu: jeszcze kilka lat temu produkcje streamingowe były wykluczone z walki o najważniejsze laury. Dziś filmy takie jak „CODA” czy „Roma” zdobywają Oscary, na stałe wpisując się w historię kina.„To była rewolucja w serialach” – twierdzą prowadzący, dzieląc się własnymi doświadczeniami. Alek Hudzik wspomina binge-watching animacji „BoJack Horseman”, a Michał Walkiewicz wraca do seansów „House of Cards”. Czy ostatnia dekada rzeczywiście była „złotą erą seriali”?Streaming to także potężny biznes wpływający na lokalną kinematografię. W rozmowie usłyszycie o tym, jak giganci pokroju Netflixa kształtują polski rynek, wspierają rodzimych twórców i zmieniają sam proces powstawania filmu.

Dlaczego jeden tekst o współczesnej literaturze wywołał tak dużą awanturę? Co pokazują wystawy Julie Mehretu w Warszawie i Ewy Partum w Krakowie? I czy Oscary jeszcze mają jakiekolwiek znaczenie?W nowym odcinku podcastu magazynu MINT podsumowujemy marzec w kulturze – miesiąc, w którym pojawiło się kilka ważnych wystaw, głośna dyskusja literacka, duże premiery muzyczne i kolejne pytania o sens nagród filmowych.Alek Hudzik mówi o trzech wystawach, które zdominowały marzec: „Kairos / Wariacje duchologiczne” Julie Mehretu w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, dużej wystawie Ewy Partum w MOCAK-u w Krakowie oraz „Thank You for My Work” w Bunkrze Sztuki. Trzy różne instytucje i trzy różne wystawy które razem pokazują, jak wygląda dziś scena sztuki współczesnej w Polsce – od międzynarodowych nazwisk po lokalne narracje i tematy pracy artystycznej.Wracamy też do głośnego tekstu o współczesnej literaturze, który uruchomił szeroką dyskusję w środowisku. Rozmawiamy o tym, jak dziś działa krytyka literacka, jak funkcjonują nagrody i dlaczego debaty o książkach tak szybko zamieniają się w spór.W części filmowej Michał Walkiewicz podsumowuje Oscary – zwycięzców, największe przegrane filmy i znaczenie samej gali. Pojawiają się też wątki Timothée Chalameta i Justina Timberlake oraz pożegnanie Chucka Norrisa.W części muzycznej Angelika Kucińska mówi o dwóch ważnych premierach: „Trying Times” Jamesa Blake’a i „Kiss All The Time. Disco, Occasionally” Harry’ego Stylesa. Rozmowa dotyczy zarówno samych płyt, jak i zmian w branży muzycznej – od niezależności artystów po działanie platform streamingowych.Na koniec pojawiają się rekomendacje książkowe: „Pokój Vilhelma”, czyli ostatnia książka Tove Ditlevsen oraz „Szlachetne naczynie”, debiut prozatorski Małgorzaty Bargielskiej. Kinga Sabak zwraca uwagę na nowości od Wydawnictwa Cyranka.W odcinku zapowiadamy też wydarzenia kwietnia, m.in. spektakl „Pulverkopf” w reżyserii Katarzyny Kalwat (Nowy Teatr) i „Requiem dla snu” (koprodukcja Starego Teatru w Krakowie z warszawskim Teatrem Studio).🟩 SZTUKAJulie Mehretu – „Kairos / Wariacje duchologiczne” (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie)Ewa Partum – „Contemplating Art, Contemplating Love” (MOCAK, Kraków)„Thank You for My Work” (Bunkier Sztuki, Kraków)🟩 KSIĄŻKITove Ditlevsen – „Pokój Vilhelma”, przeł. Iwona Zimnicka, Wydawnictwo CzarneMałgorzata Bargielska – „Szlachetne naczynie”, Wydawnictwo Cyranka🟩 MUZYKAJames Blake — „Trying Times”Harry Styles — „Kiss All The Time. Disco, Occasionally”🟩 FILM / POPKULTURAOscary 2026Chuck Norris (pożegnanie)🟩 TEATR / WYDARZENIA„Pulverkopf” (reż. Katarzyna Kalwat)„Requiem dla snu” (adaptacja teatralna)

„Zbieramy sztukę, która pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, gdy świat próbuje wtłoczyć go w schematy. Interesują nas momenty, w których ten porządek pęka” – mówi Piotr Krupa.Gośćmi najnowszego odcinka podcastu magazynu MINT są Sylwia i Piotr Krupowie – kolekcjonerzy i założyciele Krupa Art Foundation. Punktem wyjścia do rozmowy jest wystawa „FOCUS na kolekcję”, czyli trzecia odsłona ich zbiorów, skoncentrowana na sztuce najnowszej i na tym, jak artyści i artystki opisują współczesność.Krupowie budują kolekcję wokół trudnego tematu: relacji między jednostką a systemem. Nie interesują ich hasła, tylko doświadczenia – nie to, że „wojna jest zła”, ale to, co robi z ludźmi, pamięcią i ciałem. Dlatego wybierają prace, które pokazują napięcia, pęknięcia i momenty utraty kontroli.Rozmowa powstała we współpracy z Krupa Art Foudation, prywatną instytucją sztuki współczesnej we Wrocławiu, założoną przez Sylwię i Piotra Krupów – kolekcjonerów, którzy od kilkunastu lat budują jedną z bardziej wyrazistych kolekcji sztuki w Polsce.Na wystawie FOCUS widać, że osoby artystyczne mierzą się tym tematem na bardzo różne sposoby. Barbara Kruger pracuje z językiem jako narzędziem władzy i kontroli, Anne Imhof pokazuje mechanizmy przemocy, napięcia i podporządkowania, a Małgorzata Mirga-Tas buduje własną, autonomiczną narrację o tożsamości i pamięci, która burzy dominujące w Polsce schematy.Szczególne miejsce zajmuje w kolekcji sztuka ukraińska. W rozmowie pojawiają się nazwiska takie jak Nikita Kadan, Wasyl Tkaczenko, ale też artyści pokazywani wcześniej przez fundację, jak Open Group, Zhanna Kadyrova czy Kateryna Lysovenko. Krupowie podkreślają, że interesuje ich nie tylko kontekst polityczny, ale to, jak te prace zapisują doświadczenie wojny, przemocy i rozpadu porządku na poziomie jednostki.Różnice w podejściu do kolekcjonowania są tu kluczowe. „Piotr jest bardziej konserwatywny, ciągnie go do klasyków, a mnie jednak do młodych” – mówi Sylwia Krupa. To napięcie przekłada się bezpośrednio na kształt kolekcji i sposób budowania wystawy. Decyzje – jak podkreślają – zapadają wspólnie. „To jak przy bombie atomowej – potrzeba dwóch kluczyków”, mówią.Jak powstaje zbiór, który działa jak spójna opowieść o współczesności? I kiedy prywatna kolekcja zaczyna pełnić rolę instytucji? O tym wszystkim dowiecie się z rozmowy, którą przeprowadził redaktor naczelny Mint, Alek Hudzik. Posłuchajcie całości na Spotify i YouTube.FOCUS na kolekcję | III odsłona kolekcji Sylwii i Piotra Krupów30.01–03.05.2026Krupa Art FoundationRynek 27/2850-101 Wrocław

Kiedy była dzieckiem, powtarzała, że chce grać na skrzypcach, jeszcze zanim potrafiła dobrze mówić. Dziś łączy muzykę klasyczną z tradycją ludową i współtworzy projekty, które przywracają stare melodie na scenę. Dorota Błaszczyńska-Mogilska opowiada o dorastaniu w muzycznej rodzinie, odkrywaniu pieśni spiskich i o tym, jak lokalne brzmienia mogą stać się punktem wyjścia do nowych brzmień.🟩 To kolejny odcinek specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym zjawiskom w różnych częściach Polski. Rozmowę prowadzi Alek Hudzik, a jego gościnią jest Dorota Błaszczyńska-Mogilska – skrzypaczka i kompozytorka związana m.in. z zespołem Kwiat Jabłoni, projektem Sekunda oraz duetem Córki.📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym z twórcami i twórczyniami kultury rozmawiamy o tym, co ważne na scenie lokalnej i ogólnopolskiej. Interesują nas miejscowe konteksty, troska o małe języki i niewielkie społeczności.🟩 Jak zaczęła się przygoda artystki ze skrzypcami? „Pamiętam, że marzyłam o tych skrzypcach, zanim zaczęłam poprawnie mówić. Powtarzałam jak mantrę: chcę grać na skrzypcach. I to się wydarzyło, zwłaszcza że moja starsza siostra zaczynała swoją przygodę muzyczną z fortepianem. Te skrzypce chyba mi się przyśniły”.🟩 W rozmowie pojawia się też wątek rodzinny. Ojciec artystki gra w zespole Brathanki, który w latach 90. połączył folk z muzyką popularną. Dziś Dorota patrzy na to doświadczenie bez dawnych kompleksów: „Dziś postrzegam Brathanki jako zespół, który zrobił coś naprawdę nowego i przełomowego”, i dodaje: „Nie ma nic złego w mainstreamie – jest miejsce zarówno dla muzyki popularnej, jak i dla tej bardziej niszowej”.🟩 Ważną część rozmowy zajmują Spisz i Rzepiska – miejsce, które z rodzinnej wakacyjnej przystani przeobraziło się w miejsce artystycznego rozwoju. To tam podczas pandemii zaczęła pracować ze śpiewnikiem pieśni spiskich i tworzyć pierwsze aranżacje muzyki regionu. Z tej fascynacji narodził się festiwal Spiskie Melodie oraz scena z widokiem na Tatry wspólnie zbudowana przez mieszkańców.🟩 W podcaście pojawia się także historia albumu „OjdaDana” Grzegorza Ciechowskiego, który Dorota Błaszczyńska-Mogilska współtworzy dziś w koncertowej reinterpretacji. Projekt przywraca materiał sprzed lat na scenę – zamiast archiwalnych sampli pojawiają się żywe głosy i instrumenty.„W czerpaniu z utworów, które już wybrzmiały, jest dużo dobra” – mówi artystka. „Ta muzyka może zabrzmieć na nowo i dla zupełnie innej publiczności”.Jak wygląda droga od klasycznego wykształcenia do avant-folku? Czy lokalna tradycja może stać się impulsem do współczesnych eksperymentów? I dlaczego stare melodie wciąż wracają w nowych formach? O tym posłuchacie w podcaście na Spotify i YouTube.

W lutowym odcinku podcastu Mint Magazine o najważniejszych wydarzeniach ze świata kultury rozmawiają Alek Hudzik, Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz i Kinga Sabak. Punktem wyjścia są bieżące tematy – od spraw wokół Jeffreya Epsteina i Berlinale, przez Super Bowl i premiery muzyczne, po nowe książki, filmy oraz zapowiedzi dużych wystaw w Polsce.Odcinek otwiera Alek Hudzik w „kundelku”, czyli dziale plotek kulturalnych. Punktem wyjścia jest informacja o korespondencji Jeffreya Epsteina z Wojciechem Fibakiem z 2013 roku. Według ujawnionych maili planowali spotkanie w Paryżu w kontekście sztuki. Fibak twierdzi, że do spotkania nigdy nie doszło, a odpowiedział na mail jedynie z grzeczności. Hudzik zwraca uwagę, że w dokumentach pojawiają się również osoby ze świata sztuki, m.in. Jeff Koons oraz osoby związane z nowojorskimi instytucjami muzealnymi.Hudzik porusza też wątek Berlinale. Kontrowersje wywołała wypowiedź przewodniczącego jury Wima Wendersa (w składzie jury była także producentka Ewa Puszczyńska), który stwierdził, że artyści nie powinni być zmuszani do publicznych deklaracji politycznych. Krytyka pojawiła się po pytaniach o wojnę w Gazie.Część muzyczną prowadzi Angelika Kucińska. Krytycznie ocenia soundtrack Charli XCX do filmu „Wichrowe wzgórza”. Wskazuje też na ważne wydarzenie w branży: Bad Bunny zdobył Grammy za Album Roku. Kucińska omawia jego występ podczas halftime show Super Bowl – ważny symbolicznie (Portoryko, język hiszpański), ale jej zdaniem muzycznie przeciętny. Poleca natomiast dwa albumy: nową płytę Puma Blue oraz niespodziewanie wydany jazzowy album Willow.W części o sztuce Alek Hudzik zapowiada trzy duże wystawy otwierające się w marcu w Polsce. W Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie pokazane zostaną wystawy Marii Jaremy i Julii Mehretu, jednej z najważniejszych współczesnych artystek abstrakcyjnych. Z kolei MOCAK w Krakowie przygotowuje retrospektywę Ewy Partum, pionierki sztuki konceptualnej w Polsce.W segmencie filmowym Michał Walkiewicz wspomina Roberta Duvalla, zmarłego w wieku 95 lat aktora znanego m.in. z ról w „Czasie Apokalipsy” i „Ojcu chrzestnym oraz laureata Oscara za film Tender Mercies. Poleca też thriller Zniknięcie (1988, reż. George Sluizer), który wraca do polskich kin, oraz przypomina film Nikt nie woła (1960, reż. Kazimierz Kutz).Część literacką prowadzi Kinga Sabak. Omawia książkę Powroty Annie Ernaux (przeł. Anastazja Dwulit), w której pisarka wraca do wydarzenia z 1952 roku – momentu przemocy domowej, który stał się dla niej początkiem doświadczenia wstydu klasowego. Sabak mówi też o powieści Antropolodzy Ayşegül Savaş (wyd. Filtry), historii pary emigrantów próbujących zbudować poczucie domu w zachodnioeuropejskim mieście.🟩 LiteraturaAnnie Ernaux, „Powroty”, przeł. Anastazja Dwulit, Wydawnictwo CzarneAyşegül Savaş,  „Antropolodzy”, przeł. Agnieszka Walulik, FiltryJohn Williams, „Butcher’s Crossing”, przeł. Maciej Stroiński, Filtry🟩 MuzykaCharli XCX – soundtrack do filmu „Wichrowe wzgórza”Bad Bunny – występ halftime show Super Bowl / nagroda Grammy za Album RokuPuma Blue (Jacob Allen) – nowy album “Croak Dream”Willow – nowy album „petal rock black”🟩 SztukaMaria Jarema – wystawa monograficzna, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, kuratorują Éric de Chassey, Natalia SielewiczJulie Mehretu –  wystawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, kuratoruje Christine Y. KimEwa Partum – retrospektywa, MOCAK w Krakowie, Adam Budak, Marta Smolińska🟩 Kino / seriale„Zniknięcie” (1988), reż. George SluizerFilmy Roberta Duvalla

To już czwarty odcinek specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym zjawiskom w różnych częściach Polski. Tym razem rozmowę prowadzi Kinga Sabak, redaktorka wicenaczelna magazynu MINT, a jej gościem jest Daniel Rycharski – artysta wizualny i autor projektów społecznych, który w swojej praktyce łączy doświadczenie współczesnej polskiej wsi, religijność i tożsamość queerową.📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym z twórcami i twórczyniami kultury rozmawiamy o tym, co ważne na scenie lokalnej i ogólnopolskiej. Interesują nas miejscowe konteksty, troska o małe języki i niewielkie społeczności.Rycharski wraca do swojego dorastania na północnym Mazowszu i rodzinnych inspiracji:„Mój dziadek był najważniejszym murarzem w okolicy. Zbudował prawie wszystkie domy w promieniu kilku kilometrów, a jego brat był plastykiem, zajmował się metaloplastyką wiejską, robił bramy, dekoracje, zdobienia – to, co Hasior nazywał sztuką powiatową, czyli zdobieniem codzienności. Obserwowałem dziadka, inspirował mnie. Zawsze patrzyłem na kapliczki, obrazy. Już jako pięcio–, sześcioletnie dziecko wiedziałem, że chcę być artystą”.W rozmowie pojawia się także temat upadku bibliotek, kin i teatrów na wsi i zastąpieniu ich telewizorem, a także klasowości i dorastania „pomiędzy” wsią a miastem. Jak mówi Rycharski: „U mnie wstyd klasowy był splątany ze wstydem seksualnym. (…) Uczy się dzieci na potrzeby państwa, narodu, kościoła, ale nie uczy się dzieci o swojej lokalności. Byliśmy uczeni wstydu tego, skąd pochodzimy”.Artysta opowiada o powrocie na wieś po studiach, o pracy poza instytucjonalnym centrum oraz o zmianie w swojej praktyce – od działań bardziej wizualnych w stronę sztuki partycypacyjnej. Po raz pierwszy też, specjalnie dla słuchaczy i słuchaczek Mint, mówi o swoim najnowszym projekcie, dotyczącym społecznej zemsty i tematu wolności.

Kiedyś, gdy zaczynaliśmy malować, podstawowym pytaniem było: „Ile potrzebujecie tej farby?”. To jest takie klasyczne podejście osoby, która nie pyta, co powstanie, tylko ile farby trzeba zużyć. [...] I kiedyś jeszcze często mnie pytali, czy mogę pożyczyć spray, bo chcieli pomalować sobie rower. W trzecim odcinku serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym scenom w różnych częściach Polski, Aleksander Hudzik rozmawia z Łukaszem Habierą, pochodzącym z Końskich artystą znanym też jako NAWER.📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym rozmawiamy z twórcami i twórczyniami kultury o tym, co ważne w skali lokalnej i ogólnopolskiej. Interesuje nas znaczenie kontekstów regionalnych, troska o małe języki i niewielkie społeczności oraz odpowiedzialne stawanie się ich ambasadorami na arenie Polski i świata.Absolwent Wydziału Architektury i Urbanistyki na Politechnice Krakowskiej wyróżnia się geometrycznym stylem i tym, jak ściera ze sobą kolory. W jego pracach pozorny chaos i mocne kontrasty dają fenomenalny efekt, który docenili odbiorcy nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie – jego dzieła były bowiem wystawiane m.in. w Londynie, Los Angeles, Turynie i Tokio. Wywodzący się z kultury hip-hopu NAWER już jako nastolatek pasjonował się graffiti. Dopiero po studiach styl Habiery ewoluował w stronę abstrakcji geometrycznej, którą dziś uprawia. To pozwoliło mu na uczestniczenie w działaniach krakowskiego środowiska artystycznego, gdzie prowadził również warsztaty dla dzieci:Nowa Huta jest fajnym inkubatorem dla takich przedsięwzięć, bo młodzież była tam „problematyczna”. Prowadziliśmywarsztaty w teatrze Łaźnia Nowa, uczyliśmy dzieciaki, co to jest graffiti, jak się maluje, podejścia do medium – a później okazało się, że po dekadzie naszych starań widać efekty w przestrzeni miejskiej! Jakie wydarzenia miały największy wpływ na karierę Habiery? Jak mieszkanie w Krakowie i wychowywanie się w Końskich uwidacznia się w jego twórczości? O tym, i wielu innych tematach, posłuchacie w podcaście Minta.

🟩 28 stycznia w Nowym Teatrze w Warszawie nagraliśmy specjalny odcinek podcastu Mint Magazine – na żywo. Spotkanie odbyło się z okazji premiery 2. numeru rocznika Mint. W rozmowie udział wzięli Alek Hudzik, Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz i Kinga Sabak.🟩 Dyskusję otworzyła Kinga Sabak pytaniem o rolę mediów społecznościowych w pracy pisarzy. Punktem wyjścia była debata środowiska literackiego o tym, czy autor powinien dziś aktywnie prowadzić swoje profile. Rozmowa dotyczyła wpływu zasięgów na promocję książek i decyzje wydawnictw. Alek Hudzik odniósł temat do sztuk wizualnych, wskazując Instagram jako podstawowe narzędzie prezentacji prac. Michał Walkiewicz zwracał uwagę na to, jak publiczne wypowiedzi twórców w sieci wpływają na ich wizerunek.Partnerami wydarzenia były: Audi Polska i Nowy Teatr w Warszawie.🟩 W części filmowej Michał Walkiewicz komentował nominacje do tegorocznych Oscarów. Wśród omawianych tytułów znalazły się „Sinners/Grzesznicy”, film Paula Thomasa Andersona „Jedna bitwa po drugiej”, „Hamnet” oraz „Wielki Marty”. Rozmowa dotyczyła m.in. budżetów produkcyjnych, strategii dystrybucyjnych i miejsca kina gatunkowego w głównym nurcie nagród filmowych.🟩 Segment muzyczny prowadziła Angelika Kucińska. Skupiła się na albumie „Don’t Be Dumb” A$AP Rocky’ego, wydanym po ośmiu latach przerwy i wielokrotnie przesuwanej premierze. Podkreślała eksperymentalny charakter materiału oraz swobodę twórczą artysty. W rozmowie pojawił się również wątek recepcji premier muzycznych w erze streamingu oraz powrotu fizycznych nośników.🟩 W części literackiej Kinga Sabak polecała debiutancką powieść Michaela Magee „Blisko domu” (Wydawnictwo Czarne, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka) – opowieść o powrocie młodego bohatera do Belfastu, awanasie społecznym i życiu w cieniu konfliktu w Irlandii Północnej, który formalnie się zakończył, ale wciąż kształtuje codzienność bohaterów.🟩 Na zakończenie Alek Hudzik mówił o wystawie Łukasza Stokłosy „Lśnienie” w Zamku Królewskim w Warszawie. Zwracał uwagę na zestawienie współczesnych obrazów z historyczną kolekcją oraz na wykorzystanie estetyki malarstwa historycznego w nowych pracach.FILM„Sinners / Grzesznicy”, reż. Ryan Coogler„Jedna bitwa po drugiej”, reż. Paul Thomas Anderson„Hamnet”, reż. Chloé Zhao„Wielki Marty”, reż. Benny SafdieKSIĄŻKAMichael Magee, „Blisko domu”, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka, Wydawnictwo Czarne, 2026Tove Ditlevsen „Pokój Vilhelma”, przeł. Iwona Zimnicka, Wydawnictwo Czarne, 2026John Williams „Butcher’s Crossing”, przeł. Maciej Stroiński, Wydawnictwo FIltry, 2026MUZYKAA$AP Rocky „Don’t Be Dumb” (album)Arctic Monkeys — nowy singiel / zapowiedzi przyszłego materiałuSZTUKAŁukasz Stokłosa „Lśnienie”, wystawa w Zamku Królewskim w Warszawie, do 27 września 2026

Bardzo zazdroszczę znajomym, którzy nadal posługują się tym językiem w rozmowach z rodziną. Zwłaszcza gdy słyszę, że jadą do babci, gdzieś na wioskę – to oczywiście jest już taka gadka „po swojskiemu”, mówi Niczos.W drugim odcinku specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” – poświęconej kulturalnym wydarzeniom w różnych częściach Polski – Aleksander Hudzik rozmawia z duetem Sw@da x Niczos, który pochodzi z Podlasia.📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym z twórcami i twórczyniami kultury rozmawiamy o tym, co ważne na scenie lokalnej i ogólnopolskiej. Interesują nas miejscowe konteksty, troska o małe języki i niewielkie społeczności.Sw@da i Niczos, laureaci Paszportów Polityki 2025 oraz finaliści preselekcji Eurowizji 2025, wyróżniają się tym, że łączą muzykę elektroniczną z folklorem i językiem podlaskim. Jak podkreślają artyści, nie wynieśli go z domu: „U mnie po podlasku mówiła tylko babcia, która do mnie i mojego brata zwracała się jednak po polsku. Ale potrafiła czasami pokłócić się z dziadkiem na „swój” sposób” – mówił nam Sw@da. Korzystanie z języka brzmiącego obco dla innych Polaków wywołało emocjonalną reakcję ze strony mediów i niektórych odbiorców, co duet zauważył po ogólnopolskich preselekcjach do Eurowizji. Jak mówiła Niczos:„Ludziom się wydawało, że Polska jest bardziej jednorodna. Kiedy dowiedzieli się, że jest jeszcze co innego na pograniczu polsko-białoruskim, to byli w szoku. Reagowali na różne sposoby – albo hejtem, albo zaciekawieniem, ale było to dla nich odkrycie. Był dysonans w sposobie myślenia”. Jak dorastanie na Podlasiu wpłynęło na ich muzykę? Jak postrzegają swój język? Jak ważne jest dla nich mieszanie stylów, by zrobić coś własnego, autorskiego? O tym posłuchacie w podcaście.

„Szukałem artystów i artystek, którzy pracują z zaawansowanymi technologiami w sposób nieszablonowy”, mówi Michał Grzegorzek, kurator wystawy Crystallmess „Ghost Rider” w Zachęcie, odbywającej się w ramach projektu BMW Art Club „Przyszłość to sztuka”.Christelle Oyiri, znana jako Crystallmess, to jedna z najciekawszych artystek dźwiękowych i wizualnych na europejskiej scenie. Jej prace były wystawiane m.in. w Tate Modern, Centre Pompidou i Gladstone Gallery. W Zachęcie prezentowany jest jej projekt „Ghost Rider”, technoopera inspirowana pionierami muzyki klubowej.   W podcaście zrealizowanym we współpracy z BMW Art Club Aleksander Hudzik rozmawia z koordynatorką tego projektu, Alicją Szewczyk, i kuratorem wystawy Michałem Grzegorzkiem.  „Projekt BMW Art Club Przyszłość to sztuka został zainicjowany w 2018 roku. Powstał po to, by umożliwić dialog między światem sztuki i nowymi technologiami oraz między światem kultury i światem biznesu” – wyjaśnia Alicja Szewczyk . Jego misją jest inspirowanie do myślenia o przyszłości i pokazywanie, w jaki sposób sztuka może nadać nowym technologiom ludzki wymiar. „Do tej pory współpracowaliśmy z takimi instytucjami jak Teatr Wielki – Opera Narodowa, katowicki NOSPR, Teatr Słowackiego czy Nowy Teatr, oraz z takimi artystami jak Witek Orski, Boris Kudlička, Michael Hansmeyer, duet Noviki, kolektyw Marshmallow Laser Feast” – wylicza Alicja Szewczyk. Z kolei Michał Grzegorzek, na co dzień dyrektor Galerii Studio, kurator wystaw w Muzeum Sztuki Nowoczesnej i w CSW Zamek Ujazdowski, mówi: „Ten punkt wyjścia, który intensywnie eksplorowałem w Ujazdowskim, powrócił do mnie jako coś interesującego do zaproponowania Zachęcie. Tam dotychczas raczej nie realizowano takich projektów: związanych z muzyką elektroniczną albo z innowacjami w muzyce elektronicznej – i w muzyce w ogóle. Wydawało mi się też, że zorganizowanie wystawy Crystallmess w Zachęcie, czyli swoista odpowiedź na ikoniczność tej instytucji – takiego romantycznego pałacu sztuki z burzliwą historią, od zabójstwa prezydenta po całą historię sztuki, która się tam rozgrywała – byłoby fantastycznym połączeniem. Ze względu na ikoniczność i spektakularność praktyki Crystallmess, wydała mi się ona idealną osobą do współpracy w tak ikonicznym budynku. Efektem jest wystawa „Ghost Rider”, która dostarcza widzom sztukę na najwyższym poziomie i udowadnia skuteczność partnerskiego modelu współpracy między marką, instytucjami i osobami artystycznymi.Jak tłumaczy Szewczyk: „Nie chcemy poruszać się w ramach tradycyjnego sponsoringu ani mecenatu. Zależy nam na współpracy i partnerstwie. Wprowadziliśmy nowy model współpracy z kulturą, w którym w pewnym sensie redefiniujemy pojęcie marki w świecie kultury. Każdy z podmiotów zaangażowanych w projekt wnosi coś od siebie: marka wnosi swoje know-how biznesowe, marketingowe, innowacyjne i technologiczne; agencję, kuratora oraz oczywiście kapitał ekonomiczny. Instytucja kultury wnosi z kolei kapitał kulturowy oraz swoją wiedzę twórczą i kuratorską. Następnie mamy osoby artystyczne, które, otrzymując swobodę twórczą, wnoszą cały proces kreatywny i – oczywiście – finalne dzieło. To połączenie pozwala stworzyć wspólny język między światem kultury i biznesu, oparty na współodpowiedzialności oraz wymianie kompetencji”.„Zależy nam na tym, by efektem końcowym był projekt, który będzie sztuką przez duże S” – dodaje.Posłuchajcie całego podcastu, by dowiedzieć się, czego dokładnie doświadczycie na wystawie Crystallmess „Ghost Rider”. A przede wszystkim wybierzcie się do Zachęty. Dobra wiadomość – wystawa została przedłużona i potrwa do 22 lutego. Kolejna dobra wiadomość – przez ostatni tydzień wystawy wstęp do Zachęty będzie bezpłatny. 

„Zorientowałem się, że jestem znad morza, gdy wyjechałem. Minęło trochę czasu, napisałem książkę, skonfrontowałem się z paroma opiniami, też z własnymi lękami, i zorientowałem się, że tożsamość lokalna nagle nabrała dla mnie jakiegoś gigantycznego znaczenia. Przestałem się też jej wstydzić”.W pierwszym odcinku specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym scenom w różnych częściach Polski, Aleksander Hudzik rozmawia z pochodzącym z Pomorza pisarzem i scenarzystą Patrykiem Zalaszewskim. 📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym rozmawiamy z twórcami i twórczyniami kultury o tym, co ważne lokalnie i ogólnopolsko. Interesuje nas znaczenie lokalnego kontekstu, troska o małe języki i niewielkie społeczności oraz odpowiedzialne stawanie się ich ambasadorami na arenie Polski i świata.❤️‍🩹 Autor debiutanckiego zbioru opowiadań „Luneta z rybiej głowy” (Wydawnictwo Czarne), wybranego do finału Nagrody Conrada; laureat literackich konkursów, swój stosunek do Pomorza określa jako love-hate relationship: „Nie znosiłem tego miejsca, gdy mieszkałem tam jako młody dorosły. Nie znosiłem też powrotów tam, gdy wyjechałem. Teraz uwielbiam te powroty”.🌊 Scenerią opowiadań ze zbioru „Luneta z rybiej głowy” jest bałtycka wioska. Miejsce, w którym rządzą fantasmagoria i wyobraźnia. Autor wyznaje, że na początku pracy nad książką nie przywiązywał wagi do dokumentalnej precyzyjności: „W trakcie pisania uciekałem jak najdalej od wierności pewnym faktom związanym z pracą na Przystani. W którymś momencie pogodziłem się z tym, że nie boję się walenia baboli. Wiedziałem, że przepracujemy to z redaktorką Magdą Budzińską. Dopiero później otworzyłem wielki atlas ryb bałtyckich i sprawdziłem, czy faktycznie dorsz ma tak, a nie inaczej ułożone łuski. Bardzo zależało mi na tym, aby nie zachwaszczać mózgu prawdą, bo nie mam ambicji być reporterem, tylko na uchwyceniu nieuchwytnego”.   🐚 W jakim stopniu ta proza wyrasta z lokalnego kontekstu? Jak bogata jest tradycja literacka na Pomorzu? I czy kolejna książka pisarza będzie też związana z tym regionem? Zapraszamy do przesłuchania całej rozmowy. 

W grudniowym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze” redakcja Mint podsumowuje 2025 rok w filmie, muzyce, literaturze i sztukach wizualnych. Rozmowa dotyczy zarówno najważniejszych premier i zjawisk, jak i rozczarowań oraz tematów, które szczególnie mocno wybrzmiewały w debatach o kulturze. Prowadzący zapowiadają także nagranie podcastu na żywo, które odbędzie się 28 stycznia w Teatrze Nowym w Warszawie.Angelika Kucińska podsumowuje rok w muzyce, wskazując swoje najważniejsze płyty i zjawiska. Wśród nich wymienia album „Never Enough” zespołu Turnstile oraz powrót Blood Orange z płytą „Essex Honey”. Zwraca również uwagę na nowe wydawnictwa FKA twigs i Bad Bunny’ego, którego działania interpretuje nie tylko w kategoriach muzycznych, lecz także politycznych. W rozmowie pojawia się temat zmian na amerykańskich listach przebojów, w tym chwilowego braku hip-hopu w czołówce notowań „Billboardu”. Kucińska mówi także o rosnącej roli Kopenhagi jako jednego z najważniejszych ośrodków muzycznych w Europie, wskazując na systemowe wsparcie dla artystów i silne zaplecze edukacyjne.Michał Walkiewicz odnosi się do kina i seriali, zaznaczając, że miniony rok nie przyniósł wielu filmowych odkryć. Jednym z najważniejszych tytułów jest według niego serial „Dojrzewanie”, który wywołał szeroką dyskusję społeczną. Wśród filmów wyróżnia horror „Bring Her Back” („Oddaj ją”), doceniając sposób, w jaki gatunkowa forma została wykorzystana do opowiedzenia o żałobie i traumie. Pojawia się również rozmowa o animacji „K-popowe łowczynie demonów”, omawianej jako przykład skutecznego połączenia kina rozrywkowego z dopracowaną warstwą wizualną i muzyczną.Kinga Sabak przedstawia trzy książki, które uznaje za najważniejsze w 2025 roku. Mówi o powieści „W dobrych rękach” autorstwa Van der Wouden, osadzonej w powojennej Holandii i skupionej na relacji dwóch kobiet. Omawia także książkę Georgiego Gospodinowa „Ogrodnik i śmierć”, poświęconą doświadczeniu żałoby po śmierci ojca oraz zbiór opowiadań „Odrzucenie” Tony’ego Tulathimutte’a – satyryczny portret relacji, frustracji i języka terapii obecnego w życiu cyfrowych milenialsów.Alek Hudzik opowiada o wystawach, które uznał za najciekawsze w minionym roku. Wskazuje solową wystawę Andrei Fraser w Zachęcie jako przykład świadomej, precyzyjnie zrealizowanej sztuki performance, krytycznie przyglądającej się instytucjom artystycznym. Przywołuje także wystawę „Radical Software: Women and Computing” prezentowaną w Wiedniu, poświęconą udziałowi kobiet w rozwoju technologii i wczesnej sztuki cyfrowej. W części poświęconej rozczarowaniom wracają m.in. album „Lux” Rosalíi oraz dyskusja o tym, jak spory tożsamościowe potrafią utrudniać merytoryczną rozmowę o sztuce, czego przykładem była tegoroczna Bielska Jesień.FILM / SERIAL„Dojrzewanie” – reż. Jack Thorne, Stephen Graham, Netflix„Bring Her Back” („Oddaj ją”) – reżyseria: Danny Philippou, Michael Philippou„K-popowe łowczynie demonów” – reż. Chris Appelhans, Maggie Kang, NetflixMUZYKA„Never Enough” – Turnstile„Essex Honey” – Blood OrangeLITERATURA„W dobrych rękach” – Yael van der Wouden, przeł. Justyn Hunia, Wydawnictwo Znak„Ogrodnik i śmierć” – Georgi Gospodinov, przeł. Magdalena Pytlak, Wydawnictwo Literackie„Odrzucenie” – Tony Tulathimutte, przeł. Adrian Stachowski, FiliaSZTUKA„Andrea Fraser. Sztuka Musi wisieć” – Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki„Radical Software: Women and Computing” – Kunsthalle Wien, Wiedeń

W najnowszym odcinku podcastu Mint Aleksander Hudzik rozmawia z Wojtkiem Sokołem o jego debiucie prozatorskim „Wesołych Świąt”. – Napisałem tę książkę jako ćwiczenie. Bałem się, że może nie potrafię, i chciałem sprawdzić, czy w ogóle podołam – opowiada Sokół. Ta książka powstawała w czasie wolnym od koncertów, w chwilach, kiedy Sokół mógł skoncentrować się na pracy przy biurku, choć, jak sam mówi, jego biurkiem jest wanna. To tam powstała znaczna część powieści, której pisanie zajęło Sokołowi pół roku.  Bohaterką książki jest Warszawa – miasto, które pojawiało się wcześniej w tekstach rapera. Sokół opisuje ją jako przestrzeń niejednoznaczną: „Warszawa może być dla kogoś superciepła i gościnna, a dla kogoś zupełnie nieprzyjemna. To miasto potrafi się bardzo szybko zmieniać”. Z tej dwuznaczności wynika konstrukcja powieści, w której nie ma prostego podziału na dobro i zło: „Nie ma tutaj czystego zła i czystego dobra. Wszystko jest wymieszane i to mnie fascynuje”. Autor mówi też o reakcji pierwszych czytelników, których dobrał celowo tak, by nie oszczędzali tekstu: „Wybrałem ludzi, którzy nie mieliby problemu powiedzieć mi, że to jest chujowe”. To zderzenie z różnymi opiniami pozwoliło mu uwierzyć, że książka działa – nawet jeśli budzi sprzeciw: „Bardzo mi zależało na tym, żeby ta książka wzbudzała emocje, niekoniecznie falę zachwytu.Sokół opowiada również o własnym wydawnictwie Wydałem: jego genezie, sposobie działania i stosunku do zasad rynku. Dla rapera wydawanie literatury to zajawka, a nie przedsięwzięcie nastawione na szybki zysk. Podkreśla różnicę między rynkiem muzycznym a literackim i zahacza o lektury, które ukształtowały jego wrażliwość – od polskiej prozy realistycznej po klasykę i literaturę współczesną.

W Łodzi trwa jedno z największych i najstarszych na świecie wydarzeń poświęconych sztuce współczesnej tkaniny – Międzynarodowe Triennale Tkaniny. 18. edycja wydarzenia odbywa się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”. O tym co odbudowujemy, a co dekonstruujemy za pomocą tkaniny rozmawiają pisarka i antropolożka mody Karolina Sulej oraz główna kuratorka Centralnego MuzeumWłókiennictwa w Łodzi, historyczka sztuki i kuratorka trzech ostatnich edycji Triennale Tkaniny w Łodzi Marta Kowalewska. Tkanina przeszła – zarówno w Polsce, jak i na świecie – długą drogę od materii przypisywanej do (deprecjonowanej) pracy kobiet, do domowego rękodzieła aż po nowe początki na salonach środowiska artystycznego jako tkanina artystyczna, odżegnująca się od swoich kameralnych, powszednich początków. Ostatnimi czasy zaczyna jednak mieścić w opowieści o sobie zarówno formalny eksperyment, jak i ciepło udomowionej materii, wspólnotowość i rzemiosło oraz autorski, artystyczny koncept. Triennale Tkaniny na trzech piętrach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi przedstawia przekrój przez dziedzinę żywą, responsywną, bogatą w znaczenia, migotliwą i jednocześnie komunikatywną nie tylko na poziomie odbioru intelektualnego, ale i zmysłowego doświadczenia. Ten odcinek powstał dzięki współpracy płatnej z Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, organizatorem Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi, które od 1975 roku gromadzi twórców z całego świata. 18. edycję wydarzenia, odbywająca się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”, można oglądać do 12 kwietnia przyszłego roku.     

Redaktor naczelny Mint Magazine Alek Hudzik podsumował wczoraj rok w kulturze. A stało się to w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, dokładnie tam, gdzie Cezary Bodzianowski rozrzucił piłeczki i zrobiły viral. Hudzik opowiedział o filmie, serialu, roku prezydenckim i ministrach, których było w tym roku 2,5 (dwie i pół). Posłuchajcie podsumowania roku, całość znajdziecie na naszym kanale na YT. Linki zostawiamy w storkach i w bio.#itakitobyłrokwkulturze#mintmagazine

W najnowszym odcinku „I taki to jest miesiąc w kulturze” redakcja Mint omawia najważniejsze premiery i wydarzenia listopada. W podcaście wzięli udział: Aleksander Hudzik, Kinga Sabak, Angelika Kucińska i Michał Walkiewicz.W części filmowej dużo miejsca zajmuje „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego. Prowadzący analizują sposób, w jaki film przedstawia mechanizmy przemocy domowej – okres tak zwanego „miesiąca miodowego”, wycofywanie zeznań przez ofiary oraz powroty do znanych, choć krzywdzących schematów – oraz podkreślają, że Smarzowski unika estetyzowania brutalności. W rozmowie o serialu „Heweliusz” (Netflix) prowadzący zwracają uwagę na sprawną narrację i udane role Justyny Wasilewskiej oraz Piotra Żurawskiego, jednocześnie podkreślając, że scenariusz celowo odchodzi od faktów i tylko nawiązuje do realnej historii katastrofy. „Rocznica” Jana Komasy pojawia się jako przykład ambitnej próby wejścia polskiego reżysera w amerykański kontekst polityczny – film opisuje rodzącą się konserwatywną rewolucję w USA, obserwowaną z perspektywy jednej rodziny.W części muzycznej omawiany jest album Rosalíi „Lux”, krytykowany za nieudane połączenie muzyki elektronicznej z partiami Filharmonii Londyńskiej. Zdaniem redakcji ten projekt, mimo imponujących założeń (13 języków, wątki mistyczne, gościnny udział Björk czy Yvesa Tumora), nie wnosi nowych rozwiązań i opiera się na efektownym, ale i powierzchownym zestawianiu estetyk. W przeciwieństwie do „Lux” dobrze ocenione zostają dwa powroty: Juany Moliny z albumem „Dogga”, w którym artystka łączy folk z eksperymentalną elektroniką i nagraniami terenowymi, oraz Tobiasa Jesso Jr. z płytą „s h i n e”, reprezentującą klasyczne, melodyjne songwritingowe podejście znane z jego wcześniejszej twórczości.Alek Hudzik omawia paryską wystawę Magdaleny Abakanowicz „La trame de l'existence” („Tkanina istnienia”) w Musée Bourdelle. Ekspozycja obejmuje kilka dekad twórczości artystki: wczesne figuracje, monumentalne abakany, prace z Biennale w Wenecji oraz późniejsze realizacje rzeźbiarskie. Chronologiczny układ pozwala śledzić rozwój jej języka i sposób, w jaki przechodziła od miękkich struktur włóknistych do monumentalnych form przestrzennych.W Warszawie trwa natomiast wystawa „Kwestia kobieca. Sztuka i walka 1857–2022” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, którą kuratorka Alison Gingeras przygotowywała przez pięć lat. Zgromadzono na niej 190 prac artystek z różnych krajów i podzielono ją na dziewięć bloków tematycznych dotyczących między innymi cielesności, praw reprodukcyjnych, pracy opiekuńczej, przemocy, reprezentacji w przestrzeni publicznej i codziennych doświadczeń kobiet.W części literackiej podcastu pojawia się kwestia nieuprawnionego wykorzystania fragmentów reportażu Kaliny Błażejowskiej „Bezduszni” w książce Jarosława Molendy „Zbrodnia w Kobierzynie”, co wywołało szeroką dyskusję o tym, czym jest cytat, a czym jest kradzież własności intelektualnej cytowania, oraz o etyce pracy w literaturze faktu. Redakcja omawia również książkę Mateusza Górniaka „Pięć adaptacji”, w której autor bierze na warsztat elementy polskiej popkultury – m.in. serial „M jak miłość”, klipy z YouTube i codzienne internetowe narracje – i traktuje je jako materiał do opisu współczesnych emocji, języka i doświadczeń pokolenia wchodzącego w dorosłość na przełomie lat 90. i 2000.

Gościem podcastu Mint Magazine był Kasper Bajon, autor scenariusza do serialu „Heweliusz” w reżyserii Jana Holoubka. Produkcja stała się jednym z największych polskich hitów Netfliksa – trafiła do globalnych rankingów najchętniej oglądanych tytułów nieanglojęzycznych i przez wiele tygodni utrzymywała się w czołówce zestawień w kilkudziesięciu krajach. To jedna z największych polskich realizacji platformy: pięć odcinków, ponad sto dwadzieścia ról, tysiące statystów oraz zdjęcia realizowane zarówno w Polsce, jak i w specjalistycznym studiu wodnym w Brukseli.Pracując nad serialem „Heweliusz”, Kasper Bajon odkrył, że katastrofa promu z 1993 roku nie była jedynie odległym wydarzeniem z telewizyjnych archiwów. Z researchu wynikało, że rozegrała się właściwie na jego dawnym podwórku. „Ten świat był mi znany z Ursynowa, tylko ja o tym wtedy nie wiedziałem” – mówi w rozmowie z redaktorką wicenaczelną Mint, Kingą Sabak.Bajon jako dziesięciolatek zapamiętał charakterystyczny obraz przewróconego do góry dnem promu. Jednak dopiero w pracy nad serialem zrozumiał, że najważniejsze nie są same okoliczności katastrofy, lecz konsekwencje, które spadły na rodziny ofiar. „Najbardziej poruszały mnie kobiety, które czekają. Ich doświadczenie jest naprawdę heroiczne.” I dodaje: „Marynarze zderzyli się z żywiołem, ale one zderzyły się z żywiołem państwa”.Ukazanie tych emocji stało się jednym z najważniejszych celów serialu, ale jednocześnie wprowadziło konieczność selekcji i kreacji. Widzowie  zaczęli pytać o zgodność z faktami: o postać Bintera, o „taśmy prawdy”, o wątek statku kolizyjnego, którego w prawdziwej katastrofie Heweliusza  nie było. Bajon podkreśla, że te elementy wynikają z dramaturgii oraz z opowieści, które usłyszał od świadków katastrofy.„Pewne rzeczy były tak wstrząsające, że zapadały w pamięć od razu. I myślałem sobie: skoro to rezonuje ze mną, to pewnie będzie rezonować z innymi”. Bajon stawia jednak jasno granice między dokumentem a fabułą: prawda dokumentalna nie jest dla niego aż tak ważna jak wiarygodność świata przedstawionego i prawda emocjonalna.Choć „Heweliusz” stał się globalnym hitem Netfliksa, Bajon rzadko mówi o nim w kontekście wyników czy zasięgów. Zdecydowanie częściej wraca do spotkań, które prowadził podczas researchu, i do historii, które nie pozwalały o sobie zapomnieć. A sam serial? Twórca widzi go jako jedną z wielu możliwych narracji. „Jest taki wszechświat, w którym ta katastrofa wyglądała dokładnie tak, jak w naszym serialu – i ja opowiadam właśnie o tym świecie”.

W kinach Chopin i Kafka, na słuchawkach nowa Taylor Swift i Kevin Parker. W Luwrze kradzież dzieł sztuki, a w Fundacji Louis Vuitton wystawa Gerharda Richtera. W Polana Institute wystawa Patryka Różyckiego, a w nowej „Pasji 2” Kasia Smutniak w roli Maryi. I taki to był miesiąc w kulturze.„I taki to jest miesiąc w kulturze” to podcast magazynu Mint, w którym prowadzący omawiają najważniejsze wydarzenia ostatnich trzydziestu dni. Angelika Kucińska, Alek Hudzik, Kinga Sabak i Michał Walkiewicz opowiedzieli o tym, co zobaczyli, posłuchali i przeczytali w październiku 2025. Było m.in. o pojawieniu się Rosalii w Polsce, o gali Literackiej Nagrody Nike, o kradzieży dzieł sztuki w Luwrze czy o filmie „Pasja 2” w reżyserii Mela Gibsona, w której Maryję zagra polska aktorka Kasia Smutniak.Paradoksalnie październik nie okazał się miesiącem świetnych premier. Michał Walkiewicz uznał film „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego za rozczarowujący. Dzieło miało zdjąć Chopina z piedestału, a zamiast tego ponownie pokazano go jedynie jako cierpiącego artystę. Film według Walkiewicza miał zachowawczą wymowę i był co najwyżej„poprawny”. Zupełnie inaczej ocenił „Kafkę” Agnieszki Holland. – To jej najlepszy film od czasu „W ciemności” – stwierdził. Chwalił Holland za formalną odwagę, humor, groteskę i nowoczesne ujęcie biografii pisarza, dzięki któremu Kafka staje się żywą, dynamiczną postacią.Angelika Kucińska recenzowała dwie najgłośniejsze premiery października – nowy album Taylor Swift „The Life of a Showgirl” i płytę Tame Impala „Deadbeat”. Obie ją rozczarowały. Album Taylor Swift określiła jako „absolutnie generyczny”, z przezroczystymi melodiami i tekstami, z kolei nowa płyta Tame Impala zdaniem Kucińskiej jest infantylna iźle napisana, a Kevin Parker po raz kolejny pokazuje, że nie jest dobrym wokalistą.Kinga Sabak opowiadała o tegorocznej Nagrodzie Nike, którą zdobyła Eliza Kącka. Zwróciła uwagę na wyjątkowo spokojny przebieg gali – najgorętsze emocje wzbudziła dopiero późniejsza dyskusja w internecie dotycząca wysokości nagrody – niezmienianej od 1997 roku mimo inflacji. W drugiej części rozmowy Sabak dzieliła się wrażeniami z wystawy Patryka Różyckiego „Moja dziewczyna jestdziewczyną mojego przyjaciela”. To przykład sztuki szczerej i intymnej, w której obraz i tekst tworzą nierozerwalną całość, a emocjonalna bezpośredniość artysty staje się sposobem na przełamanie dystansu między twórcą a widzem.Alek Hudzik opowiadał m.in. o kradzieży dzieł sztuki w Luwrze, której złodzieje dokonali w biały dzień, oraz o nowej stałej ekspozycji „Sposoby widzenia” w Muzeum Sztuki w Łodzi, uznając ją za jedną z najlepszych wystaw roku. Wspominał też o paryskich wydarzeniach artystycznych, takich jak wystawa Gerharda Richtera czy targi Art Basel.FILMY„Chopin, Chopin!” – reż. Michał Kwieciński„Franz Kafka” – reż. Agnieszka HollandPŁYTY„The Life of a Showgirl” – Taylor Swift„Deadbeat” – Tame Impala (Kevin Parker)WYSTAWY„Moja dziewczyna jest dziewczyną mojego przyjaciela” – Patryk Różycki„Sposoby widzenia” – wystawa stała w Muzeum Sztuki w Łodzi (kuratorkizespołowe, instytucjonalna prezentacja kolekcji)Wystawa Gerharda Richtera – Fondation Louis Vuitton w Paryżu 

Gościnią Kingi Sabak w podcaście magazynu Mintbyła Eliza Kącka, pisarka, literaturoznawczyni i laureatka Literackiej Nagrody Nike 2025. Kącka za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” otrzymała nie tylko główną nagrodę jury, ale też statuetkę Nike Czytelników. Wśród finalistów bylimiędzy innymi Dorota Masłowska z powieścią „Magiczna rana” czy Paweł Sołtys ze zbiorem opowiadań „Sierpień”.Książka „Wczoraj byłaś zła na zielono” Elizy Kąckiej toopowieść o relacji matki z córką, nazywaną w książce Rudą, która postrzega świat inaczej niż większość ludzi. Nie jest to jednak historia o diagnozie czy zaburzeniu – autorka celowo unika etykiet i medycznej nomenklatury. Bardziej niż klasyfikacja interesuje ją prawda spotkania z drugim człowiekiem i jego niepowtarzalnością. Książka jest próbą zrozumienia inności poprzez bliskość i uważność, a także afirmacją prawa do nieprzystawalności i własnego, „dzikiego”rytmu życia. To zarazem literacka refleksja o miłości, odpowiedzialności i samotności w świecie, który próbuje wszystko uporządkować i nazwać.„Myślę, że jest to książka o spotkaniu. Spotkaniu afirmującym drugą osobę z całą jej innością. Ta inność nie jest tylko innością mojej córki – ona jest spotkaniem z czymś, co wymyka się gotowym kategoriom. To także historia o prawie do nieprzystawalności do świata i do dzikości, która jest w człowieku i której nie wolno się wstydzić” – mówi Kącka.Pisanie było dla autorki formą samopomocy i ratunku w sytuacjach granicznych. Aby móc udźwignąć własne doświadczenie, przyjmowała perspektywę „kamery”, która obserwuje jednocześnie ją samą i córkę. Pisała z bardzo jasnym celem: ocalić świat swojej córki i napisać jej literacką apologię, zamiast historii o cierpieniu matki. Podczas pisania świadomie ograniczała własne emocje – nie chciała, by jej rozpacz przysłoniła główną bohaterkę.„Ja mam ochotę w wielu momentach w tej książce zawyć. Alewiedziałam, że jeśli pozwolę sobie na emocjonalny potop, to ta książka stanie się o mnie, a nie o niej. Nie chciałam utopić Rudej w swojej rozpaczy. Emocje są, ale musiałam je trzymać w ryzach, żeby nie zabić tego, co najważniejsze – jej własnego głosu” – mówi pisarka.Kącka podkreśla, że nie chce być sprowadzana do roli „rzeczniczki autyzmu” ani przypisana do literatury interwencyjnej. Broniła prawa książki do bycia pełnoprawną literaturą artystyczną. Na końcu padł też temat jej wcześniejszych książek, w których – mimo różnic formalnych – pojawia się motyw odmienności i indywidualizmu.

O tym jak Bogusław Linda robi zamach na papieża i o nieudanym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. O dobrym dziele Andersona „Jedna bitwa po drugiej” i świetnej powieści lesbijskiej z shortlisty Bookera „W dobrych rękach”. O pijących bimber bohaterach nowej książki Zyty Rudzkiej i przepięknej płycie o żałobie projektu Blood Orange. Do tego miniony Warsaw Gallery Weekend i głośne „Najlepsze miasto świata” w Operze Narodowej. I taki to jest wrzesień 2025 w kulturze. Wrzesień to najlepszy czas dla kultury, bo jest o czym rozmawiać. Premiery książkowe, Warsaw Gallery Weekend, Fringe, a do tego nowe jesienne albumy muzyczne. W stałym gronie: Michał Walkiewicz, Angelika Kucińska, Kinga Sabak i Alek Hudzik, podsumowali miesiąc w kulturze. Walkiewicz skomentował Festiwal Filmowy w Gdyni. Skrytykował jego sens i decyzje jury. Ostro ocenił też nowy film Władysława Pasikowskiego „Zamach na papieża”, nazywając go „przestarzałym i zrobionym w duchu lat 90.”. Opowiedział też o nowym dziele Paula Thomasa Andersona „Jedna bitwa po drugiej” – pochwalił inteligencję reżysera i sposób, w jaki łączy absurd z poważną refleksją o Ameryce.Kinga Sabak poleciła książkę „W dobrych rękach” Jael van de Wouden (przeł. Justyn Hunia) – powieść o powojennej Holandii, pamięci i zakazanym romansie dwóch kobiet. Pochwaliła też nową powieść Zyty Rudzkiej „Tylko durnie żyją do końca”. Zwróciła uwagę na charakterystyczny, mocny język autorki i na bohaterkę, żyjącą poza systemem i na własnych zasadach. Angelika Kucińska skupiła się na muzyce. Opowiadała o nowym albumie „Essex Honey” projektu Blood Orange – to piękna płyta o żałobie i odradzaniu się po stracie. Polecała też nowy album Marka Williama Lewisa pt. „Mark William Lewis”– pierwszy muzyczny projekt wydany przez wytwórnię A24. Mówiła również o koncercie muzyka w Warszawie.Alek Hudzik opowiedział o sztuce i wydarzeniach kulturalnych. Ważny we wrześniu był Warsaw Gallery Weekend. Hudzik zwrócił uwagę m.in. na wystawę Agaty Słowak w Fundacji Galerii Foksal. Redaktorzy Mint opisali też głośną we wrześniu premierę operową „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” wystawioną w Operze Narodowej w Warszawie. 🎬 Film„Zamach na papieża” – Władysław Pasikowski„Jedna bitwa po drugiej” – Paul ThomasAnderson📚 Literatura„W dobrych rękach” – Jael van de Wouden„tylko durnie żyją do końca” – Zyta Rudzka 🎵 Muzyka „Essex Honey” – Blood Orange (Dev Hynes)„Mark William Lewis” – Mark William Lewis 🎨 Sztuka Warsaw Gallery Weekend – wydarzenieartystyczneWystawa „Oksytocyna” Agaty Słowak w FundacjiGalerii Foksal„Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” –opera na podstawie powieści Grzegorza Piątka, kuratorował Jarosław Trybuś

– Obaj fantazjowaliśmy o stworzeniu opery o architekturze - mówią Grzegorz Piątek i Jarosław Trybuś. W warszawskiej Operze Narodowej premiera „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” inspirowana książką Piątka.„Najlepsze miasto świata” Grzegorza Piątka, wydane pięć lat temu, opowiada o odbudowie Warszawy w pierwszych latach po wojnie. O wspólnym wysiłku tysięcy ludzi, którzy podnieśli stolicę z gruzów. Dziś motywy z książki tworzą kanwę dla opowieści o dwójce bohaterek, dziennikarce i architektce, które spotykają się w stolicy, by stać się uczestniczkami narodzin współczesnej Warszawy.Rozmowę prowadzi Aleksander Hudzik, a podcast powstał we współpracy z Teatrem Wielkim –Operą Narodową.Architektura i opera mają wiele wspólnego – tłumaczy Grzegorz Piątek. W obu tych dyscyplinach sztuki nie ma nigdy pojedynczego autora. To zawsze praca zespołowa, zbiór talentów. Biuro Odbudowy Stolicy, instytucja odpowiedzialna za odbudowę Warszawy, której Piątek poświęcił wiele miejsca w swojej książce, było tworzone przez ludzi o różnych kompetencjach. Wspólnymi siłami zajęli się odbudową miasto. – W przypadku opery praca wygląda podobnie, to dzieło wielu autorów, podkreśla Jarosław Trybuś, który kilka lat temu podjął się adaptacji książki na dzieło operowe. Do tego monumentalnego zadania dołączyły kolejne osoby: reżyserka, Barbara Wiśniewska, autor libretta Beniamin M. Bukowski, oraz scenografka Natalia Kitamikado. O tym, jak wyłaniająca się z gruzów Warszawa będzie wyglądać na scenie, Trybuś i Piątek opowiadają w dalszej części podcastu.- „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” to opowieść wielowątkowa, w której przeplatają się nadzieja, cud odbudowy, ale też trudny dylemat tego, że odbudowując miasto, trzeba było współpracować z przemocowym systemem politycznym – mówią twórcy. Jednak ważnym kontekstem dla dzieła jest też sam gmach Teatru Wielkiego Opery Narodowej, który w 1965 roku, czyli dokładnie 60 lat temu, został odbudowany. O tym, jak w tę rocznicę wpisze się premiera ,przekonamy się już w weekend 19-21 października.Podcast powstał we współpracy z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie.

Dlaczego murale coraz częściej podpisywane są nie przez artystów, lecz przez firmy, które je wykonują? Dlaczego tak bardzo potrzebujemy sztuki dostępnej dla wszystkich? I o tym, że wielki festiwal wideo-murali we Wrocławiu, Kinomural, staje się spektaklem.W trzecim odcinku specjalnej serii podcastów KINOMURAL x MINT z Aleksandrem Hudzikiem rozmawiają:Bartek Bartos, filmowiec w szerokim znaczeniu tego słowa, artysta wizualny, kurator. Pomysłodawca festiwalu sztuki nowych mediów Kinomural we Wrocławiu, którego obecnie jest dyrektorem.Mariusz Waras, jeden z najbardziej wpływowych polskich artystów streetartowych, grafik, projektant, znany głównie z projektu m-city, czyli murali realizowanych na ścianach budynków w przestrzeni miejskiej.Artyści dyskutują o tym, dlaczego skala prac robi wrażenie i dlaczego w Polsce tak mało jest sztuki realizowanej w wielkim formacie. Waras wspomina niezwykłe miejsca na świecie, takie jak Wynwood w Miami (USA) – dzielnicę, która z wielkiej galerii street artu stała się przestrzenią przyciągającą turystów z całego świata. Z kolei Bartos przypomina, że na Kinomural przyjeżdżają wybitni artyści – w tym roku zobaczymy we Wrocławiu m.in. Yoshiego Sodeokę, jednego z najważniejszych twórców sztuki wideo.📍Podcast powstał we współpracy z Kinomuralem – festiwalem, który co roku zamienia ściany wrocławskich kamienic w wielkoformatową galerię sztuki nowych mediów. Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu. Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu sztuki wspierająca różnorodne projekty – od dużych festiwali po kameralne wydarzenia. OKRE jest też wieloletnim partnerem Kinomuralu.W odcinku:– Waras opowiada m.in. o najdziwniejszych miejscach, w których malował murale, oraz o tym, jak zmienia się podejście ludzi do malowideł na ścianach.– Bartos tłumaczy ideę Kinomuralu, która wyrasta z potrzeby wielkiego spektaklu. To święto pozwalające przez dwa wieczory oglądać gigantyczne projekcje audiowizualne w miejscach, gdzie na co dzień sztuka nie jest dostępna.– A na koniec goście zastanawiają się, jak nowe technologie wpływają na sztukę w przestrzeni publicznej.A my już 19 i 20 września, w piątek i sobotę, zapraszamy na Kinomural do Wrocławia, gdzie na sześciu ścianach kamienic będzie można zobaczyć kilkadziesiąt prac wybitnych artystów wideo. W tym roku łączy je hasło „Odyseja: wersja beta”! Więcej informacji znajdziecie na stronie festiwalu, a my zapraszamy do odsłuchania podcastu. 👁 Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu. Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu wspierająca różnorodne projekty, od dużych festiwali po kameralne wydarzenia.

W sierpniowym odcinku podcastu magazynu Mint prowadzący: Alek Hudzik, Kinga Sabak, Angelika Kucińska i Michał Walkiewicz omawiają najważniejsze wydarzenia kulturalne miesiąca. Rozmowę otwiera wspomnienie o Stanisławie Sojce, zmarłym tuż przed występem na Top of the Top Sopot Festival 2025. Prowadzący podkreślają jego wyjątkową twórczość muzyczną, brak snobizmu wobec publiczności, różnorodność dorobku – od jazzu po pop – a także rolę pedagoga inspirującego młodych artystów.Głównym tematem muzycznym jest nowa płyta Dijona, „Baby”. Artysta, samouk z Baltimore, porównywany bywa do D’Angelo i Franka Oceana. Jego twórczość łączy ekspresję z kolażową formą. Angelika Kucińska komentuje też nowy, eksperymentalny album Maca DeMarco i zastanawia się nad kondycją rocka gitarowego.---Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, która we wrześniu i październiku zaprasza na trzy wyjątkowe wystawy! Od 13 września we Wrocławiu będzie można oglądać prace Louise Bourgeois, Aliny Szapocznikow, Barbary Falender i Chloe Piene. Sztukę tych czterech wybitnych artystek obejrzycie na wystawie „Ciało. Rozkosz i ból”, która będzie trwała aż do połowy stycznia przyszłego roku. Dla najmłodszych KAF przygotowała interaktywną wystawę „V4 AbstrACTION Interactive” trwającą od połowy września do piątego października, a jesienny cykl zamyka wystawa „Utopie teraźniejszości” prezentująca prace Macieja Nowackiego i Jaanusa Sammy, która da nam wgląd we wspólnoty inkluzywne, przywracając widzialność queerowym mikrohistoriom i różnorodnym formom relacji. Więcej szczegółów znajdziecie na stronie www.krupaartfoundation.pl oraz w mediach społecznościowych. Zapraszamy do Krupa Art Foundation. ---Dużo emocji wywołuje wystawa „Nasi chłopcy” w Muzeum Gdańska, poświęcona Polakom wcielonym do Wehrmachtu. Alek Hudzik broni jej tytułu, podkreślając złożoność tożsamości Pomorza, a pozostali wskazują na prowokacyjność wydarzenia i na to, że polska prawica zawsze upraszcza trudne wątki historyczne. Wszyscy zgadzają się, że wystawa jest pretekstem do dyskusji, których potrzebujemy.W tym odcinku wspomniany zostaje też zmarły niedawno Marcel Łoziński. Mistrz dokumentu, autor m.in. „89 mm od Europy” i „Wszystko może się przytrafić”. Walkiewicz opowiada o jego metodzie „wprowadzania agenta” do świata, który ukazuje, Hudzik wspomina pedagogiczną wartość jego filmów. Sabak z kolei mówi o tym, jak „Ojciec i syn”, film Marcela i Pawła Łozińskich, wiele lat temu przekonał ją, że szczere rozmowy są możliwe, mimo że w rzeczywistości nie zdarzają się zbyt często.W części serialowej omawiany jest „Obcy: Ziemia” Noaha Hawleya (Disney+). Walkiewicz docenia świeżą perspektywę i inscenizacyjne ryzyko, choć zauważa też „klątwę pierwowzoru”. Rozmówcy dyskutują o polskich produkcjach („Szadź”, „Przesmyk”) oraz o złotym lecie horroru („Bring Her Back”, „Together”). Krytycznie odnoszą się do najnowszego filmu Ari Astera „Eddington”, porównując go do przeintelektualizowanych satyr politycznych.Kinga Sabak dzieli się lekturami wakacyjnymi: „Witaj smutku” Françoise Sagan (specyficzna lektura „plażowa”), „Ogród rozpaczy ziemskich” Beatriz Serrano (millennial novel i książka o „pracy bez sensu”) oraz zapowiada oczekiwaną nową powieść Zyty Rudzkiej.Część rekomendacyjna: nowy album Blood Orange, wrześniowy festiwal filmowy w Gdyni, premiery Holland, Domalewskiego i Grzegorzka („Trzy Miłości”), a także Warsaw Gallery Weekend i Fringe Warsaw, z koncertem, któremu patronuje Mint.

Sztuczna inteligencja, jak „Pisuar” Marcela Duchampa, przesuwa granice sztuki - mówią w studio Mint Magazine Krzysztof Garbaczewski i Noviki.W drugim odcinku specjalnej serii podcastów KINOMURAL x MINT z Aleksandrem Hudzikiem rozmawiają:Studio Noviki – interdyscyplinarne studio projektowe, którego członkowie tworzą na styku grafiki, filmu, technologii i designu. Ich prace często oscylują między sztuką użytkową i konceptualną. Znani są z nieszablonowego podejścia do nowych mediów i eksperymentów wizualnych. Stworzyli m.in. projekt „Sen Maszyny” prezentowany w zeszłym roku w Krakowie, za który otrzymali European Design Award w kategorii Instalacja Cyfrowa.Krzysztof Garbaczewski – reżyser teatralny, autor projektów VR, eksperymentalnych form scenicznych i performatywnych. Znany z tego, że podważa tradycyjne ramy teatru i eksploruje granice między rzeczywistością fizyczną a cyfrową. Autor sztuki „Tak zwana ludzkość w obłędzie”, w której korzystał z pracy sztucznej inteligencji. W rozmowie Krzysztof Garbaczewski tłumaczy, jak reżyserowi i scenarzyście współpracuje się z ChatemGPT, oraz jakie działania umożliwiają lub ułatwiają szybsze pisanie scenariusza. Studio Noviki opowiadają zaś o tym, jak korzysta się dziś z tego narzędzia w sztukach wizualnych. 📍Podcast powstał we współpracy z Kinomuralem – festiwalem, który co roku zamienia ściany wrocławskich kamienic w wielkoformatową galerię sztuki nowych mediów. Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu. Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu sztuki wspierająca różnorodne projekty – od dużych festiwali po kameralne wydarzenia. OKRE jest też wieloletnim partnerem Kinomuralu.W odcinku:– Noviki wyjaśniają, dlaczego ich zdaniem AI może być czymś na kształt „Pisuaru”, czyli dzieła Marcela Duchampa, które zrewolucjonizowało sztukę.– Krzysztof Garbaczewski przybliża, jak pracowało się nad scenariuszem, oraz jak – dzięki sztucznej inteligencji – podjął próbę dopisania nieukończonego dzieła Stanisława Ignacego Witkiewicza.– Artyści dyskutują też na temat tego, jak w przyszłości może rozwinąć się sztuka wspierana przez technologię, bo ta dziś jest już raczej partnerem w procesie twórczym, a nie tylko narzędziem.👁Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu. Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu wspierająca różnorodne projekty, od dużych festiwali po kameralne wydarzenia.

W najnowszym odcinku podcastu „Mint Magazine” podsumowaliśmy najważniejsze zjawiska w kulturze pierwszego półrocza 2025 roku. W rozmowie wzięli udział dziennikarze: Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Aleksander Hudzik, którzy podzielili się swoimi obserwacjami na temat filmu, muzyki, literatury i szeroko pojętej kultury.🟢 Partnerką odcinka jest Krupa Art Foundation, gdzie trwa multimedialna wystawa „Wszystko_Miasto / Everything_City”. Spotykają się na niej prace australijskiego reżysera Liama Younga i dzieła Mariusza Warasa, jednego z najważniejszych polskich artystów tworzących murale oraz sztukę w przestrzeni publicznej. Na wystawie zobaczycie projekt Younga, „Planet City”, zawierający elementy filmowe, książkowe oraz VR, a także „Zęby smoka” Warasa, immersyjną instalację audiowizualną. Odkryjcie wizje miasta przyszyłości stworzone przez artystów! Odwiedzając KAF można też zobaczyć wystawę malarki Karoliny Jabłońskiej i pokazywaną na Biennale w Wenecji pracę „Repeat After Me” ukraińskiego kolektywu Open Group.Szczegóły na www.krupaartfoundation.pl i w mediach społecznościowych. Seriale: „Dojrzewanie” i sezon rozczarowańMichał Walkiewicz wrócił do tematu najlepszego serialu tego roku – „Dojrzewania” (Netflix).To czteroodcinkowy dramat nakręcony w jednym ujęciu, opowiadający o chłopcu oskarżonym o zabójstwo koleżanki. Produkcja okazała się fenomenem i – jak zauważyli rozmówcy – poruszył nawet tych, którzy na co dzień nie oglądają seriali. Wśród tytułów zagranicznych doceniono drugi sezon „Próby generalnej” Nathana Fieldera oraz „Andor 2” jako zaskakująco dojrzałe dzieło z uniwersum „Gwiezdnych Wojen”.To nie był jednak dobre półrocze dla seriali. Dowody? Rozczarowujące: „The Last of Us 2”, „White Lotus 3”, a także „Severance 2”, któremu zabrakło wielu cech pierwszego sezonu. Posłuchajcie dlaczego.Kino: Kryzys w Hollywood i siła festiwaliSytuacja w kinie zagranicznym, jak mówi Walkiewicz, nie napawa optymizmem. Hollywood notuje najgorszy finansowy kwartał od lat, a widzowie nie garną do blockbusterów. Krytyk wskazuje na brak mocnych premier oraz coraz większy rozdźwięk między kinem festiwalowym a masowym. Krytykował również Oscary, które stają się coraz mniej znaczące i coraz bardziej zachowawcze politycznie.PISF i Ministerstwo Kultury: chaos i politykaW podsumowaniu półrocza omówiliśmy również zmiany w Polskim Instytucie Sztuki Filmowej. Prowadzący mówili o chaosie w kadrach, konfliktach personalnych i braku zaufania środowiska filmowego do nowej dyrektorki Kamili Dorbach.Muzyka: powrót gitar i bunt wobec konwencjiPierwsze półrocze w muzyce zdominowały punkowe i gitarowe powroty – Turnstile, Fontaines D.C., Caroline czy Lambrini Girls. Mimo że nie osiągają spektakularnych wyników sprzedażowych, stają się głosem sceny alternatywnej i przyciągają tłumy na festiwalach.Tyler, the Creator zaskoczył nową płytą „Don't Tap the Glass”, wydaną poza schematem piątkowych premier. Album jest lżejszy i bardziej taneczny, co nie wszystkim się spodobało, ale sam artysta jasno powiedział: „Nie każda płyta musi być konceptem dekady”.Książki: milenialsi i samotnośćW literaturze dominują młodzi autorzy piszący o alienacji, pustce i cyfrowym świecie. W rozmowie wspomniano debiut Ewy Tondys-Kohhman Łupiny – zbiór opowiadań o współczesnych rytuałach radzenia sobie z samotnością (mukbang, lalki reborn, wynajmowanie przytulaczy na godziny).Drugą głośną premierą w ostatnich tygodniach była powieść „Rzeźnik” Joyce Carol Oates, inspirowana biografiami XIX-wiecznych lekarzy-rzeźników, którzy eksperymentowali na pacjentkach ginekologicznych w imię rozwoju medycyny. Książka porusza tematy przemocy, władzy i patriarchatu.

🌿 Kto nam zabrał wolny czas? Małgorzata Halber, Katarzyna Wyszkowska i Piotr Mlącki rozmawiają z Mint na 23. Przeglądzie Sztuki SURVIVAL, organizowanym przez Art Transparent. 🌿 Znacie to uczucie, gdy jeszcze rano wydawało się, że cały wolny dzień przed wami, a wieczorem okazuje się, że nie odpoczęliście wcale. Nie umiemy odpoczywać, nie zdajemy sobie sprawy z wagi wypoczynku. Czy nadzieją w tej sytuacji może być sztuka? O tym z pisarką Małgorzatą Halber, artystką Katarzyną Wyszkowską i artystą Piotrem Mląckim rozmawialiśmy podczas debaty zorganizowanej przez Przegląd Sztuki Survival i redakcję Mint. Rozmowę prowadził Aleksander Hudzik, redaktor naczelny Mint Magazine.🌿 Komu oddajemy swój czas, kiedy próbujemy się zrelaksować – aplikacjom do medytacji, serwisom streamingowym, mediom społecznościowym, a może własnemu zegarkowi mierzącemu aktywność fizyczną? Czy w świecie pełnym bodźców, nieustannego szumu informacyjnego i cyfrowych nawyków wolny czas nadal istnieje, czy też został nam całkowicie odebrany? Na takie pytania szukała odpowiedzi Małgorzata Halber, która w eseju na temat wolnego czasu opublikowanym na Mint pisze: „Wielu podpisałoby się pod zdaniem „mój czas nie należy do mnie”. Należy do pracodawcy, rodziny, opinii publicznej. Społeczeństwa. Jeśli jestem kobietą, mam się poświęcać. Jeśli mężczyzną – walczyć. Rozwijać się, dbać, zarabiać, uprawiać te wszystkie produktywne, inspirujące czasowniki”🌿 Katarzyna Wyszkowska, artystka wizualna mieszkająca w Krakowie i tworząca złożone instalacje, w których często pojawia się temat nowej technologii oraz jej wpływu na człowieka, opowiada między innymi o tym, jak media społecznościowe stają się martwymi platformami, gdzie nasz czas służy głównie temu, by karmić algorytmy. I że nawet medytacja to dziś czynność, która poddaje się wpływom aplikacji.🌿 Ale czy da się odzyskać czas wolny? Odpowiedzi na to zagadnienie szukaliśmy podczas rozmowy we Wrocławiu na SURVIVALU.

„Nie wnikam, co kto deklaruje na scenie” – powiedział Artur Rojek, gość najnowszego odcinka podcastu Mint Magazine. Pomysłodawca i dyrektor artystyczny Off Festivalu opowiedział, czego możecie się spodziewać na 19. edycji legendarnego już polskiego festiwalu muzycznego w Katowicach. Tegoroczny OFF Festival potrwa od 1 do 3 sierpnia w Katowicach. „Nigdy nie wchodziłem w dyskusje na temat tego, co zespół będzie deklarował na scenie. Czy będzie mówił tak, czy inaczej, czy pójdzie w lewo, czy w prawo. Oczywiście, wiadomo, że kiedy bookujemy artystów, to mniej więcej wiemy, kto to jest i co się dzieje wokół tych osób. Badamy na przykład to, czy artysta ma skłonności do odwołań, bo są artyści, którzy mają duże, więc ryzyko jest większe. Wszystkie te elementy bierzemy pod uwagę i jeszcze się nie zdarzyła sytuacja, żeby na scenach OFF-a padła deklaracja, która byłaby skrajnie niezgodna z tym, co robimy” – w ten sposób Artur Rojek odniósł się do występu Kneecap na tegorocznym OFF-ie. Kneecap to zespół, który słynie nie tylko ze świetnej muzyki, ale też z wygłaszania propalestyńskich haseł ze sceny. Jak mówi Rojek, dzisiaj już chyba każdy zna Kneecap, ale jeszcze dwa lata temu pomysłodawca OFF-a odmówił zaproszenia zespołu do występu.Rozmowę z Arturem Rojkiem poprowadzili redaktor naczelny Mint Magazine Alek Hudzik i dziennikarka muzyczna Angelika Kucińska. Dawny wokalista Myslovitz opowiedział o planach na tegoroczny, dziewiętnasty już OFF Festival. Na scenie pojawią się m.in. Kraftwerk, Fontaines D.C., James Blake, Snow Strippers czy Nilüfer Yanya. Jak to się stało, że festiwal ma tak fantastyczny line-up?„Żeby nie było: to nie jest tak, że management czy agent wiedzą już, co się stanie. Nikt nie wiedział, że wokół tych zespołów będzie się działo tak dużo. Nikt się nie spodziewał tak gigantycznego zamieszania wokół Fontaines D.C.” – odpowiedział Artur Rojek. Jak podkreśla Angelika Kucińska, line-up wzbudza duże emocje, głównie dlatego, że wiele z zaproszonych zespołów jest obecnie w najmocniejszym etapie swoich karier.Z podcastu dowiecie się również, w jaki sposób w organizacji OFF-a pomaga Rojkowi rodzina, kto przyjeżdża na festiwal, co ma do tego Wilhelm Sasnal – i co jest najważniejsze w organizowaniu wydarzeń kulturalnych.

Dlaczego kultura powiela stereotypowe przekonania o sztucznej inteligencji? Czy sztuka i nauka mogą pomagać sobie nawzajem? Czy człowiek wciąż może mieć przewagę nad technologią?W pierwszym odcinku specjalnej serii podcastów KINOMURAL x MINT z Aleksandrem Hudzikiem rozmawiają:Aleksandra Przegalińska – filozofka, doktor nauk humanistycznych, doktor habilitowana nauk społecznych, publicystkaNorman Leto – artysta wizualny, samouk, twórca łączący malarstwo, fotografię, wideo i symulacje komputerowe, laureat Paszportu „Polityki” za film „Photon”Dyskutujemy o tym, w jaki sposób kultura nieustannie replikuje fałszywe przedstawienia sztucznej inteligencji – i dlaczego komputer HAL z „Odysei kosmicznej” Stanleya Kubricka pozostaje jednym z najbardziej trafnych i wizjonerskich przedstawień relacji człowieka z maszyną.📍 Podcast powstał we współpracy z Kinomuralem – festiwalem, który co roku zamienia ściany wrocławskich kamienic w wielkoformatową galerię sztuki nowych mediów. Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu. Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu sztuki wspierająca różnorodne projekty – od dużych festiwali po kameralne wydarzenia. OKRE jest też wieloletnim partnerem Kinomuralu.W odcinku: – Przegalińska opowiada, dlaczego większość science fiction pomija to, czym naprawdę zajmują się naukowcy – Leto tłumaczy, dlaczego artystyczne wizje przyszłości bywają odważniejsze niż naukowe hipotezy – a na koniec… każde z nich zadaje drugiemu jedno kluczowe pytanie.👁 Mecenasem odcinka jest OKRE Development – deweloper segmentu premium działający we Wrocławiu i Poznaniu.  Inicjatywa Powered by OKRE to platforma mecenatu wspierająca projekty od dużych festiwali po kameralne wydarzenia.

🟢 „I taki to jest miesiąc w kulturze” to podcast magazynu Mint, ale do tego już drugi wideocast! Jak co miesiąc spotykamy się w stałym gronie: redaktor naczelny Alek Hudzik, wicenaczelna Kinga Sabak, dziennikarka muzyczna Angelika Kucińska i krytyk filmowy Michał Walkiewicz. I jak co miesiąc rozmawiamy o tym, co ważnego wydarzyło się w kulturze. Tym razem omawiamy czerwiec i polecamy wydarzenia, bez których wasze wakacje byłyby znacznie nudniejsze. 🟢 Na pierwszy ogień idzie „Aniela”, czyli nowy polski serial na Netfliksie, który namieszał w Polsce i nie tylko (znalazł się w TOP10 w 18 krajach). W Polsce zdania są podzielone. Sabak nie dotrwała do końca pierwszego odcinka i nie żałuje. Hudzik i Kucińska byli zaintrygowani i po trzech odcinkach zamierzają kontynuować, a Walkiewicz przetrwał najgorsze i dotarł do końca sezonu. W podcaście rozmawiamy o miłości do Varius Manx, tendencjach scenarzysty Demirskiego i licznych nawiązaniach: do Maty, do taty Maty, do influencerki z Żabki. Serialowa postać Oliwki inspirowana jest historią Violi, autorki profilu frogszoposting, której wizerunek – jak twierdzi Viola – został przez Demirskiego skopiowany.Ten videocast powstaje dzięki współpracy z Krupa Art Foundation, w której latem możecie zobaczyć trzy wystawy. Tym razem waszej uwadze polecamy w szczególności prezentację obrazów Karoliny Jabłońskiej. Wystawa zatytułowana  „Spanie i czuwanie” to niesłychana okazja by zapoznać się z malarstwem jednej z najważniejszych współczesnych polskich malarek. To pierwsza tak obszerna prezentacja prac artystki w Polsce. A Jabłońska w bajkowy, baśniowy, a czasem niezwykle dosadny sposób maluje intymne, osobiste sceny, w których główną bohaterką jest artystka, jej codzienność, i doświadczanie tej codzienności. Poza wystawą Jabłońskiej w KAF zobaczycie też instalację Open Group – „Repeat After Me II” i „Wszystko Miasto / Everything City” - wizualny dialog pomiędzy Mariuszem Warasem a Liamem Youngiem. Wszystko to w wyjątkowej przestrzeni wrocławskiej kamienicy przy Rynku 27/28. Szczegóły i aktualności: www.krupaartfoundation.pl🟢 Angelika Kucińska poleca dwie premiery płytowe. Pierwszą z nich jest nowy album zespołu Pulp pt. „More”. Dziennikarka muzyczna opowiada o wielkim sukcesie zespołu w latach 90., długiej przerwie i wielkim powrocie na scenie po 24 latach. „Lider zespołu, Jarvis Cocker, nie robi nic na siłę tylko po to, żeby wrócić na scenę. Wprawdzie kontynuuje retorykę sprzed lat, ale nie próbuje udowodnić, że członkowie zespołu wciąż są dwudziestolatkami. To działa” – mówi Kucińska na antenie. 🟢 Redaktor naczelny Mint Aleksander Hudzik opisuje działania artystyczne Katarzyny Kozyry, a konkretnie trwającą obecnie w Muzeum Fotografii w Krakowie wystawę „Nie odwracaj wzroku”. Kozyra nawiązuje w niej do swojego cyklu dzieła sprzed trzydziestu lat pt. „Olimpia”. Kinga Sabak poleca „Arabeski”, czyli pierwszą w tym roku prozatorską książkę Serhija Żadana (Wydawnictwo Czarne). 🟢 TEMATY CZERWCOWEGO ODCINKA:Serial: „Aniela” w reż. Jakuba Piątka i Kuby Czekaja (scenariusz: Paweł Demirski). Do obejrzenia na NetfliksiePłyta: Pulp „More”, Turnstile „NEVER ENOUGH”Sztuka: Wystawa prac Katarzyny Kozyry „Nie odwracaj wzroku” w Muzeum Fotografii w Krakowie. Czas trwania wystawy: 07.06 - 07.09. 2025Książka: „Arabeski” Serhija Żadana, Wydawnictwo Czarne, przeł. Michał Petryk🟢 POLECENIA NA WAKACJEOFF Festival: Katowice, 1-3 sierpnia 2025Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty, Wrocław, 17-27 lipca 2025 rokuFestiwal online: 17 lipca – 3 sierpnia 2025Wystawa Wolfganga Tillmansa w Paryżu. Ostatnia wystawa w Centre Pompidou przed remontem. Artysta zajmie 6000 m² Bibliothèque publique d'information (BPI). Od 13 czerwca do 22 września 2025 roku.Książka „Kłamcy” Sarah Manguso, przeł. Ewa Borówka, Wydawnictwo Filtry, 2025.

19 wystaw i pokazów sztuki współczesnej, 42 warsztaty twórcze oraz 15 rezydencji artystycznych – te wydarzenia pokazują, jak wielkim skarbem jest sieć galerii, które potrafią mówić o globalnych problemach z perspektywy lokalnej.– tłumaczy Robert Piaskowski, dyrektor Narodowego Centrum Kultury, który w podcaście opowiada o trwającym właśnie międzynarodowym festiwalu BWA Europa. Ten odcinek powstał w ramach wydarzenia „BWA Europa 2025” – ogólnopolskiego cyklu wystaw, paneli i rezydencji artystycznych. Podcast realizowany jest we współpracy z Narodowym Centrum Kultury, w ramach Programu Kulturalnego Polskiej Prezydencji w Radzie Unii Europejskiej. Robert Piaskowski w rozmowie z Aleksandrem Hudzikiem opowiada o głównych założeniach festiwalu BWA Europa, którego kuratorem jest prof. Łukasz Murzyn.To przede wszystkim międzynarodowa współpraca z artystkami i artystami z krajów sąsiedzkich – m.in. z Łotwy, Słowacji czy Rumunii.Wydarzenie pokazuje również, że warto mieć sprawną sieć instytucji kultury w Polsce. Dlaczego to takie ważne? Bo – jak mówi Piaskowski – dziś BWA to miejsca wymiany między lokalnym a krajowym obiegiem kultury. To także przestrzenie, w których globalne problemy, takie jak zmiany klimatyczne i depopulacja, zyskują lokalny kontekst i stają się realnie odczuwalne tu i teraz.Dyrektor NCK opowiada także o tym, jak festiwal BWA Europa wpisuje się w program kulturalny polskiej prezydencji w Radzie UE, która trwa od początku 2025 roku. Na koniec – zaprasza na cykl koncertów wieńczących program.Zostańcie z nami do końca – posłuchajcie, co wydarzy się na przełomie czerwca i lipca!

🟢 „I taki to był miesiąc w kulturze” to podcast magazynu Mint, w których podsumowujemy najważniejsze wydarzenia miesiąca. Za nami maj, dlatego w stałym składzie: Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Aleksander Hudzik opowiedzieliśmy o istotnych koncertach, festiwalach, płytach, filmach, książkach i wystawach.Partnerką odcinka jest Krupa Art Foundation, w której już 13 czerwca otworzą się trzy wystawy. Jedną z nich jest „Repeat After Me II”, jeden z najważniejszych artystycznych projektów ostatnich lat, stworzony przez ukraiński kolektyw Open Group. Rok temu projekt był prezentowany na Biennale Sztuki w Wenecji. Wizyta w Krupa Art Foundation to niepowtarzalna okazja, żeby zobaczyć tę poruszającą audiowizualną opowieść o wojnie i uchodźstwie. Ponadto wystawa malarstwa Karoliny Jabłońskiej i „Wszystko_Miasto / Everything City", gdzie spotykają się dzieła Liama Younga i Mariusza Warasa. Więcej szczegółów na www.krupaartfoundation.pl. Zapraszamy! 🟢 W maju w Cannes odbył się najważniejszy festiwal filmowy na świecie. Michał Walkiewicz przywiózł nam z niego nie tylko recenzje najlepszych i najgorszych filmów, ale opowiedział też o zasadach funkcjonowania dziennikarzy na festiwalu – kolorach opasek i dostępie do wydarzeń festiwalowych. Dowiedzieliśmy się również, czy Michał Walkiewicz występuje na Lazurowym Wybrzeżu w smokingu. 🟢 Angelika Kucińska opowiedziała o rozczarowaniu, które spotkało ją na Orange Warsaw Festival. Dziennikarka wybrała się na koncert Charli XCX, ale niewiele słyszała, ponieważ Tor Wyścigów Konnych Służewiec nie zdał egzaminu z akustyki. Dlatego mimo fantastycznego show, które robi Charli XCV na scenie, trudno było się cieszyć z koncertu. Kucińska zachwyciła się jednak w maju dwiema płytami: duńskiej wokalistki i kompozytorki Eriki de Casier „Lifetime” oraz „Caroline 2” wydanego przez postpunkowy zespół Caroline.🟢 Kinga Sabak zrecenzowała ważną książkę tego miesiąca, czyli powieść Vincenzo Latronico „Do perfekcji”. Książka ta znalazła się na tegorocznej shortliście Międzynarodowej Nagrody Bookera i choć nie dostała głównej nagrody, odniosła ogromny sukces i na świecie, i w Polsce. Inspirowaną „Rzeczami” Pereca powieść Latronico Sabak zestawiła z koreańską powieścią Sang Young Parka „Miłość w wielkim mieście” wydaną przez wydawnictwo Tajfuny. W maju autor odwiedził Międzynarodowe Targi Książki w Warszawie.🟢 Na koniec redaktor naczelny Mint opowiedział o zawodzie artysty i o tym, co Ministerstwo Kultury stara się zrobić, by osoby zajmujące się sztuką miały lepsze warunki pracy. Hudzik przypomniał słuchaczom i słuchaczkom o wywiadzie z Hanną Wróblewską na łamach Mint Magazine, w którym ministra wyjaśnia, na czym ma polegać ustawa o zawodzie artysty i jakie kwoty państwo zaoferuje artystom.O czym mówiliśmy:🔴 MUZYKA: Orange Warsaw Festival, płyta Eriki de Casier „Lifetime” oraz „Caroline 2” wydana przez postpunkowy zespół Caroline.🔵 KSIĄŻKA: Vincenzo Latronico „Do perfekcji” wyd. Czarne, przeł. Katarzyna Skórska, 2025; Sang Young Park „Miłość w wielkim mieście”, Tajfuny, przeł. Marta Niewiadomska, 2025.🟢 FILM: Festiwal Filmowy w Cannes🟣 SZTUKA: Ustawa o zawodzie artysty Na co czekamy w czerwcu?🔴 MUZYKA: płyta Little Simz „Lotus”🔵 KSIĄŻKA: Wakacyjne festiwale literackie – już w czerwcu „Początek Sezonu” w Bydgoszczy🟢 FILM: M3GAN 2.0🟣 SZTUKA: Wystawa Katarzyny Kozyry „Nie odwracaj wzroku” w Muzeum Fotografii w Krakowie 

W Warszawie trwają trzy ważne wystawy sztuki współczesnej – równolegle w Centrum Sztuki Współczesnej, Zachęcie i Muzeum Sztuki Nowoczesnej. W tym odcinku podcastu „Rozmowy magazynu Mint” spotykamy się w gronie autorów i recenzentów, by omówić te wydarzenia: co znaczą, jakie emocje wywołują i o czym właściwie opowiadają.W majowym numerze Mint opublikowaliśmy recenzje wystawy „4 razy kolekcja. Wystawa niestała” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, „Oczy moje zwodzą pszczoły” w CSW Warszawa oraz „Sztuka musi wisieć” autorstwa Andrei Fraser w Zachęcie.Gośćmi odcinka są autorki i autorzy tych recenzji: Agata Pyzik, Stach Szabłowski i Aleksander Hudzik.Rozmawiamy m.in. o: • kontrowersjach wokół pierwszej wystawy w nowym gmachu MSN, w tym o decyzji o usunięciu części prac, • problemach i zaletach wystawy fotograficznej „Oczy moje zwodzą pszczoły” kuratorowanej przez Kamilę Bondar i Łukasza Rusznicę, • przełomowej wystawie Andrei Fraser – jednej z najlepszych wystaw solowych ostatnich lat w Polsce, która krytykuje instytucje sztuki i ich źródła finansowania.Dlaczego te wystawy są dziś tak ważne i co mówią o polskiej kulturze i instytucjach sztuki? O tym usłyszycie w dzisiejszym odcinku.

W kwietniu w paryskiej Fundacji Louis Vuitton otworzyła się największa retrospektywa w karierze Davida Hockneya – jednego z najbardziej uznanych malarzy drugiej połowy XX wieku. Do polskich księgarni trafiły zapiski pt. „Życie zewnętrzne” noblistki Annie Ernaux, do kin wszedł film z Pamelą Anderson, a w sieci pojawiła się nowa płyta nowozelandzkiej artystki, której słuchałby sam Kurt Cobain. O tym wszystkim Michał Walkiewicz, Kinga Sabak, Aleksander Hudzik i Angelika Kucińska rozmawiają w najnowszym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze”. Partnerką odcinka jest Krupa Art Foundation, gdzie właśnie trwają trzy niezwykłe wystawy, a każda z nich opowiada o… miłości, pamięci i tym, co zostaje między słowami. Pierwsza – „Neurobiologia miłości” – to kuratorska opowieść Borisa Ondrički inspirowana neuroestetyką. Brzmi naukowo? Spokojnie – emocje są tu na pierwszym planie, a wśród artystek m.in. Iza Tarasewicz. Druga wystawa – „Trafienie”, kuratorowana przez Katarzynę Piskorz – pyta wprost: czym tak naprawdę jest miłość, kiedy zdejmiesz z niej wszystkie klisze, mity i oczekiwania? Trzecia – „Nazwa bez wystawy, wystawa bez nazwy” – to nowa odsłona kolekcji Sylwii i Piotra Krupów, zaaranżowana przez… dzieci! Tak, dobrze słyszeliście – młodzi kuratorzy z wrocławskiej szkoły Jaskółka stworzyli własną wizję sztuki, pamięci i przestrzeni. Na ścianach m.in. Andy Warhol, Wilhelm Sasnal i Małgorzata Mirga-Tas. Do tego immersyjne działania, spotkania, warsztaty i oprowadzania – wszystko do 1 czerwca. Więcej informacji znajdziecie na stronie krupaartfoundation.pl i w mediach społecznościowych. W pierwszej części podcastu rozmawiamy o zbiorze „Życie zewnętrzne”, w którym Annie Ernaux zawarła swoje notatki z przełomu wieków, gdy przeprowadziła się do niewielkiego podparyskiego miasta. Kinga Sabak przyznaje, że ta książka może zaskoczyć tych, którym podoba się autobiograficzny styl „Bliskich” i „Ciał”. „Tu Ernaux pisze raczej o miejscu, z którym nie wiąże jej prywatna historia. Można też zobaczyć inną twarz pisarki, która opisuje zachowania klientów Auchan i twierdzi, że to, w jaki sposób opisujemy innych, być może mówi o nas więcej, niż treści czysto autobiograficzne” – dodaje Sabak. Angelika Kucińska opowiada o płycie „Take Me Out to a Bar / What Am I, Gatsby?” nowozelandzkiej artystki Sary Mary Chadwick. Zdaniem prowadzącej to album, który może kojarzyć się z muzyką Daniela Johnstona – artysty outsidera, który w latach 90. zyskał szersze uznanie dzięki tym, że zafascynował się nim Kurt Cobain. „Ta folkowa płyta jest surowa, prosta, pełna pojedynczych dźwięków, które kojarzą się właśnie z Johnstonem”, mówi Kucińska. Michał Walkiewicz opowiada o serialu „Pitt” i filmie „The Last Showgirl”. Serial to – jak twierdzi – wszystko, co widzieliśmy w serialach o szpitalach, ale pokazane w znacznie lepszy sposób. To opowieść o problemach społecznych skupionych wokół służby zdrowia i jednocześnie jeden z najbardziej wciągających tytułów ostatnich miesięcy. Z kolei „The Last Showgirl” – film inspirowany między innymi karierą Pameli Anderson – wymaga surowszej oceny. Niestety reżyserka Gia Coppola nie daje nam tego, czego można by się spodziewać po historii opowiadającej o pozycji kobiet w showbiznesie. Walkiewicz pyta jednak, czy może właśnie ten brak happy endu nie jest prawdą o karierze Anderson. Na koniec rozmawiamy o największej wystawie tej wiosny – „25” Davida Hockneya w Fundacji Louis Vuitton w Paryżu. To przede wszystkim spektakularny pokaz, na jaki zasłużył 88-letni artysta, który w paryskim muzeum prezentuje głównie prace z ostatnich dwudziestu pięciu lat. „Wystawa opowiada o pięknie, o radości i sile, bo to na nich skupia się Hockney”, mówi Aleksander Hudzik.A na majówkę prowadzący polecają:• książkę „James” Percivala Everetta (wyd. Marginesy, tłum. Kaja Gucio),• serial „Dying for Sex” (platforma Max),• grę wideo Indiana Jones i Wielki Krąg. 

Nowy odcinek podcastu Mint zaczynamy prezentem od korporacji Lumon: w studio podziwiamy ananasa, owoc, który Pan Milchick rozwoził pracownikom firmy w drugim odcinku serialu „Rozdzielenie” (Severance), by skłonić ich do powrotu do biura.  Gośćmi Arka Kowalika byli Zofia Smełka-Leszczyńska, psycholożka, kulturoznawczyni i autorka wydanej w zeszłym roku książki „Cześć pracy. O kulturze zapierdolu” (wyd. Krytyka Polityczna) oraz Marcin Stachowicz, publicysta i krytyk filmowy piszący m.in. dla Dwutygodnika, Filmwebu i Minta.   Podczas nagrywania podcastu obowiązywały nas cztery zasady zgodne z wytycznymi naszego magazynu oraz korporacji Lumon: Zwracamy się do siebie tylko naszymi alter-imionami: Arek K., Zofia S.-L. oraz Marcin S; Nie używamy trudnych słów – Pan Milchick używał i nie skończył najlepiej; Nie zdradzamy głównych zwrotów fabularnych, ale pozwalamy sobie na małe spoilery; Uśmiech i entuzjazm – mówimy z entuzjazmem, nawet jeśli nam się nie podoba. Wszyscy uczestnicy podcastu zgodzili na wymienione zasady.  „Rozdzielenie” to superprodukcja Apple TV, która opowiada o tajemniczej korporacji Lumon Industries. Głównym bohaterem jest Mark S., który w wyniku traumy związanej ze śmiercią żony poddaje się tytułowemu zabiegowi rozdzielenia. Dzięki specjalnemu chipowi wszczepionemu w mózg jego świadomość jest rozdzielona na dwie części. Kiedy jest w pracy, nie wie nic o swoim prywatnym życiu, a kiedy opuszcza biuro, nie pamięta nic z pracy. Temu samemu zabiegowi poddani są wszyscy pracownicy Lumon – poza managerami i zarządem. Oczywiście Mark prędko orientuje się, że coś jest bardzo nie tak, i próbuje odkryć tajemnicę swojej pracy.   Oczekiwania wobec drugiego sezonu były ogromne, ale czy zostały spełnione? „Rozdzielenie” to najważniejszy serial Apple TV. Pierwszy sezon otrzymał notę 97% na Rotten Tomatoes, drugi – 95% wśród krytyków. Publiczność ocenia go jednak tylko na 71%. Zofia S-L zwraca uwagę na nierówne tempo serialu, mnogość rozcapierzających się wątków (trudne słowo, które oddaliło ją od ananasa) i efektowny finał, który wynagradza wszelkie dłużyzny.  Marcin S. zwraca uwagę, że drugi sezon mimo wyjścia poza biuro to dalsza subiektywizacja perspektywy (kolejne trudne słowo). Przykryty śniegiem krajobraz odzwierciedla duchowy marazm i depresję głównego bohatera, Marka S. / Marka Scouta.  W recenzji serialu w 76. numerze Mint Magazine nasz autor Jan T. stwierdza, że „Lynch pewnie zrobiłby to lepiej”. Marcin S. uważa, że porównania do Lyncha są chybione. Cel jest zupełnie inny. Emocjonalna pustka przedstawiona w serialu współgra ze światem przedstawionym i tajemnicą, którą tworzy scenarzysta Dan Erickson. Najważniejsze w Severnce jest światotwórstwo, nie emocje, a wszystkie dziwne tropy (kozy, ananasy!) służą budowaniu zagadki.  Dodatkowo rozmawiamy o podobieństwach korporacji do kultu religijnego oraz o tym, że i w ruchach religijnych, i w międzynarodowych korporacjach dominuje kult jednostki. Założyciele firm takich jak Meta, Amazon albo Walmart wydają się ulepieni z innej gliny niż zwykli śmiertelnicy.  Marcin S. przybliża fanowskie teorie o rodzie Egan i Lumon Industries – niektórzy twierdzą, że jest to wręcz alegoria powstania Stanów Zjednoczonych. Jaki jest cel działania tej korporacji i stojącej za nią rodziny Egan? Czy najwyższym celem rzeczywiście jest pozbycie się bólu w ludzkim życiu? A może zwiększenie efektywności pracy do maksimum? I co w zasadzie produkuje Lumon? Na koniec zastanawiamy się, z czego wynika rosnąca popularność filmów i seriali krytykujących kapitalizm, bogaczy i wielkie korporacje (z jednej strony „Fallout”, z drugiej “Biały Lotos”), które same produkowane są przez wielkie korporacje (Apple, Amazon, Netflix) – i czy sztuka może cokolwiek zmienić…

„Dojrzewanie” serialem roku? Gdzie są pieniądze za „Chłopki” i co z koncertem Quebonafide?W tym miesiącu Michał Walkiewicz, Kinga Sabak, Aleksander Hudzik i Angelika Kucińska dyskutują między innymi o tym, dlaczego najpopularniejszymi serialami na Netfliksie są jednocześnie przełomowe „Dojrzewanie” oraz ekranizacja powieści Harlana Cobena „W głębi lasu” – niestety tak mierna, że rzuca cień na cały sektor „produkcji premium” platformy.Zastanawiają się też, dlaczego raper Quebonafide źle policzył fanów, przez co musi zorganizować dwa koncerty pożegnalne, i rozmawiają o sporze między wydawnictwem a autorką książki „Chłopki”, Joanną Kuciel-Frydryszak. O tym wszystkim w najnowszym podcaście.Partnerką odcinka jest Krupa Art Foundation, w której zobaczycie dwie wystawy o miłości. Pierwszą z nich jest „Neurobiologia miłości” przygotowana przez słowackiego kuratora Borisa Ondričkę i inspirowana pionierskimi badaniami nad zjawiskiem neuroestetyki. Brzmi ciekawie? Dodamy jeszcze, że na tej wystawie zobaczycie między innymi prace Izy Tarasewicz. Druga wystawa to „Trafienie" kuratorowane przez Katarzynę Piskorz, która pyta, czym jest miłość, gdy zdejmiemy z niej ciężar mitów, przekonań i własnych wartości.  Wystawom towarzyszą działania immersyjne i potrwają do 1 czerwca. Do zobaczenia w Krupa Art Foundation.W najnowszym wydaniu podcastu I taki to jest miesiąc w kulturze posłuchacie o tym, dlaczego Ministerstwo Kultury nie przyznało pieniędzy najważniejszym awangardowym festiwalom muzycznym, ale dofinansowało pewien podcast o znikomych zasięgach.Rozmawiamy również o najważniejszej nagrodzie architektonicznej, którą w tym roku otrzymał chiński twórca Liu Jakun. Kto dziś dostaje takie wyróżnienia i czym może pochwalić się tegoroczny laureat Nagrody Pritzkera? Opowiada Aleksander Hudzik.Kinga Sabak przynosi do studia powieść „Kielonek” kongijskiego pisarza Alaina Mabanckou, a Angelika Kucińska – płytę zespołu Clipping, która może się okazać jednym z najbardziej zaskakujących rapowych albumów tego roku. Dlaczego? Posłuchacie w podcaście.Ponadto nasi redaktorzy polecają:– wystawę „Autoportrety” w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz retrospektywę Davida Hockneya w Fundacji Louis Vuitton w Paryżu.– książkę: „Kłirówy. Te, które złamały zasady” Sylwii Chutnik i Justyna Bilik (wyd. Osnova).– muzykę: Lil Nas X i jego nowe single

W najnowszym odcinku podcastu Mint Magazine rozmawiamy o niemieckim kandydacie do Oscara, „Nasieniu świętej figi” w reżyserii Mohammada Rasoulofa. To czwarty film irańskiego reżysera i aktywisty, wielokrotnie skazywanego przez irańskie władze za działania antyreżimowe. Gośćmi podcastu byli filmoznawca Artur Zaborski, autor wywiadu z reżyserem, który ukazał się w 72. numerze Mint Magazine, oraz Karolina Jakubiak, iranistka, orientalistka, publicystka. Rozmowę poprowadziła Kinga Sabak, redaktorka wicenaczelna Mint.Inspiracją do powstania filmu były protesty antyrządowe kobiet w Iranie w 2022 roku. Zapoczątkowała jest śmierć 22-letniej obywatelki Mahsy Amini, aresztowanej najpierw na „niewłaściwie” – według istniejącej w Iranie od 2006 roku policji obyczajowej – założony hidżab. Kobiety pod wpływem tego wydarzenia wyszły na ulice, a strażnicy prawa i moralności podejmowali brutalne próby zatrzymania ich.Iranistka Karolina Jakubiak opowiedziała o zmieniającym się od lat 30. XX wieku stosunku władzy do emancypacji kobiet. Tak jak w 2022 roku kobiety skazuje się za nie noszenie hidżabu, tak w czasie „europeizacji” Iranu od lat 30. zdarzały się sytuacje, gdy siłą ściągano konserwatywnym kobietom nakrycia głowy. Jak mówi Jakubiak, sytuacja kobiet w Iranie nie jest czarno-biała. Zwróciła uwagę między innymi na to, że to irańskie kobiety przyczyniły się do śmierci Mahsy Amini, ale też na to, że znaczna ich część jest odważna i dąży do wyzwolenia z sideł teokracji i patriarchatu. Artur Zaborski już trzy razy w swoim życiu widział się z reżyserem Mohammadem Rasoulofem. Ich ostatnie spotkanie miało miejsce na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Marrakeszu. Reżyser – jak poprzednie filmy – kręcił w ukryciu. W filmie możemy zauważyć wąskie kadry i sceny realizowane z dala od okien. „Nasienie świętej figi” to koprodukcja irańsko-niemiecko-francuska. Pliki z nagraniami reżyser wysyłał zatem do montażu w innych krajach. Gdy władze dowiedziały się o „Nasieniu…” skazały reżysera go na chłostę i osiem lat pozbawienia wolności. Rasoulof uciekł wtedy z kraju przez Turcję. Jego film nominowany był do Oscara i Złotego Globu. Nagrodzony Nagrodą Specjalną Jury oraz bezkonkurencyjnie najlepiej oceniony i najdłużej oklaskiwany film festiwalu w Cannes. Irańskie władze skomentowały dzieło Rasoulofa twierdząc, że odniósł on sukces na świecie wyłącznie dlatego, że był antyreżimowy. O całym społeczno-politycznym kontekście powstania filmu, o historii kobiet w Iranie i kreacjach bohaterów nowego filmu Rasoulofa, posłuchacie w podcaście. Rozmawiamy też o samych zabiegach formalnych reżysera – rodzinnym dramacie, który zmienia się w rodzaj kina sensacyjnego. 

Przedstawiamy stowarzyszenie NÓW – laureatów II edycji Ogólnopolskiego Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii.Pod koniec stycznia poznaliśmy laureatki i laureatów 2. edycji Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii! Hasłem tegorocznej edycji jest „Czas otwarcia” – wyrażenie, które kojarzy się z nowatorstwem, inkluzywnością i współpracą. Spośród laureatów szczególne zainteresowanie redakcji Mint wzbudziło stowarzyszenie NÓW, które zrzesza rzemieślników i rzemieślniczki tworzących w Polsce.O tym, czym zajmuje się NÓW, opowiada członkini stowarzyszenia Olga Milczyńska, która wyjaśnia, że stowarzyszenie Nowe Rzemiosło NÓW powstało z potrzeby wytworzenia wspólnego i silnego głosu reprezentującego pojedynczych rzemieślników działających w Polsce. Do grupy należą osoby, które na co dzień zajmują się projektowaniem przedmiotów użytkowych i dekoracyjnych.Milczyńska opowiada o tym, dlaczego woli przedstawiać się jako rzemieślniczka niż artystka. Rozmawiamy o znaczeniu tego słowa oraz o różnicach między designerem, rzemieślnikiem i artystą, a także o tym, jak na przestrzeni lat granice między tymi pojęciami ulegały zatarciu. W dalszej części rozmowy poruszamy temat collectible design, o którym pisaliśmy już w Mint – czyli designu, który można kolekcjonować. To zjawisko staje się coraz bardziej popularne w Polsce, a Milczyńska komentuje jego obecność w naszym kraju.W podcaście rozmawiamy także o wystawie „Ukryte parametry”, którą Stowarzyszenie NÓW przygotowuje we wrocławskiej galerii OP ENHEIM. Wystawa, którą zobaczymy już w październiku, jest pokłosiem 2. edycji Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii, którego NÓW jest laureatem. Dlaczego matronat organizacji takich jak APH jest szczególnie ważny dla twórców zajmujących się rzemiosłem? Odpowiedzi znajdziecie w podcaście.W ramach II edycji Ogólnopolskiego Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii nagrodzono także:Michalinę Bigaj – projekt „Przepraszam za bałagan”, Zamek Królewski na Wawelu, KrakówFundację Kraina – wystawa „Ciepło-zimno” Wojtka Skibickiego i Konrada SmoleńskiegoTrafostację Sztuki – wystawa „Migotliwość świata. Neuroróżnorodne doświadczanie rzeczywistości”Małgorzatę Ritterschield – projekt „Jaszczurka zwiastuje krótkotrwałe szczęście”, Fundacja ArtonAgnieszkę Piłat – projekt „Tkająca inteligencja”, Centralne Muzeum Włókiennictwa, ŁódźAgnieszkę Grygiel – projekt „Snutka łączy”, Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych im. Synów Pułku w OwińskachEfekty Programu Dotacyjnego Artystyczna Podróż Hestii będzie można śledzić już wkrótce! Projekty i wystawy wspierane przez APH będą realizowane między kwietniem 2025 r. a czerwcem 2026 r.Partnerem odcinka specjalnego „Nowe rzemiosło w Polsce – kim są twórcy NÓW?” jest Artystyczna Podróż Hestii. 

W najnowszym podcaście magazynu Mint opowiadamy o tym, co ważnego wydarzyło się w kulturze w lutym. Rozmawiamy o muzyce, literaturze, sztuce i kinie w niezmiennym comiesięcznym składzie: Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Aleksander Hudzik.Za nami otwarcie pierwszej wystawy w nowym budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. „Wystawa niestała. 4 × kolekcja” to ponad 150 prac prezentowanych w ramach czterech sekcji. Wzięło w niej udział ponad 100 artystów i artystek, z czego prawie połowa to reprezentanci Polski. Wystawa została podzielona na cztery sekcje tematyczne: politykę, abstrakcję, pop i duchowość.„Nie czuję tam wyraźnych wątków, które narzucają nam kuratorzy tej wystawy. Można by było poprzemieniać karteczki i nic by się nie zmieniło” – mówi Aleksander Hudzik. Zespół kuratorski w składzie: Sebastian Cichocki, Tomasz Fudala, Magda Lipska, Szymon Maliborski, Łukasz Ronduda i Natalia Sielewicz wyraźnie jednak chciał, żebyśmy na tę wielką wystawę patrzyli z perspektywy tematów. Co pozostałym gościom podcastu się podobało, a co nie podobało na tej wystawie? Więcej o tym posłuchacie w podcaście.Michał Walkiewicz opowiedział o powrocie Roberta Eggersa do kina i jego najnowszym filmie „Nosferatu” – dlaczego główny bohater ma „wąsa”, dlaczego wygląda jak kozak i dlaczego w ogóle powstała kolejna wersja „Nosferatu”, skoro nie mówi nam o tej historii niczego nowego? Być może została stworzona dla samego dzieła i dla tych, którzy – jak Walkiewicz – chcieli po prostu obejrzeć dobry film.W sekcji „Muzyka” Angelika Kucińska opowiada historię tajemniczej artystki ukrywającej się pod pseudonimem John Glacier. Tajemniczej dlatego, że nikt nie wie, jakie są jej prawdziwe personalia ani to, ile ma lat – w wywiadach twierdzi, że ma ich 20 tysięcy.„Brytyjskie media piszą, że jest to artystka, której piosenki definiują brzmienie współczesnego Londynu. Jest w tym dużo prawdy, ponieważ na tym debiucie syntetyzują się wszystkie trendy, o których mówiliśmy i które obserwowaliśmy w muzyce w ostatnich sezonach” – mówi w podcaście Kucińska. Kinga Sabak omówiła esej francuskiej pisarki i literaturoznawczyni Neige Sinno „Ponury tygrys”. Książka ukazała się właśnie w Polsce nakładem Wydawnictwa Literackiego i jest konfesyjną opowieścią o przemocy seksualnej, której Sinno doświadczyła między 7 a 14 rokiem życia. Sprawcą przemocy był jej ojczym, czyli osoba z jej najbliższego otoczenia. Ta książka – jak mówi Sabak – na wszelkie sposoby chce znaleźć uzasadnienie tego, co się wydarzyło w życiu bohaterki. Tytuł książki jest inspirowany wierszem Williama Blake’a, w którym podmiot  zadaje pytanie o możliwość istnienia na jednym świecie dzikiego tygrysa i niewinnego baranka. GŁÓWNE TEMATY:Płyta: John Glacier „Found”Film: „Nosferatu” Roberta EggersaKsiążka: „Ponury tygrys” Neige SinnoSztuka:  „Wystawa niestała. 4 × kolekcja” w MSN

Dlaczego niektóre filmy nominowane do Oscarów i oklaskiwane na festiwalach filmowych wzbudzają tyle negatywnych emocji, gdy trafiają do kin? Jak to się stało, że recepcja Emilii Pérez Jacques'a Audiarda i Brutalisty Brady'ego Corbeta tak się zmieniła na przestrzeni ostatnich miesięcy? \To dwie kontrowersyjne produkcje, które najpierw spotkały się z lawiną przychylnych recenzji, a niedługo potem musiały zmierzyć się z jeszcze intensywniejszą falą krytyki. Audiarda oskarżono o transfobiczność i przedmiotowe traktowanie meksykańskiej kultury, a Corbeta – o egotyzm, pompatyczność i mało rzetelne podejście do architektury, którą niektórzy uważają za najważniejszy temat Brutalisty. Joanna Piechura, Marcin Stachowicz, Jakub Wojtaszczyk i Arek Kowalik rozmawiają o oskarżeniach, jakie usłyszeli reżyserzy. W jaki sposób ukazano tranzycję narkotykowego bossa w Emilii Perez i dlaczego w Brutaliście jest tak mało scen poświęconych architekturze? Czy główna aktorka Emilii Pérez wciąż ma szansę na Oscara, skoro w sieci wypłynęły jej rasistowskie tweety sprzed lat? A przede wszystkim – jak te wszystkie zagadnienia wpływają na nasz odbiór obu filmów? Posłuchajcie nowego odcinka podcastu I taki to jest miesiąc w kulturze.

Pierwszy w tym roku odcinek podcastu I taki to jest miesiąc w kulturze musiał się rozpocząć od pożegnań. Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Alek Hudzik wspominali Davida Lyncha i Marcina Wichę. Lynch – reżyser, aktor, muzyk „Ludzie dzielą się na dwie grupy: na tych, którzy uważają, że Prosta historia to najlepszy film Lyncha, i na tych, którzy zachwycają się Zagubioną autostradą i innymi klasykami”, mówił Michał Walkiewicz. „Ja zaliczałem się do pierwszej grupy, bo nigdy mi nie było z Lynchem po drodze, ale postanowiłem wrócić do Blue Velvet, Zagubionej autostrady i innych filmów, którym wiele lat temu dałem dwójki i trójki na Filmwebie, żeby spojrzeć na Lyncha jeszcze raz, jako – powiedzmy – dojrzały człowiek”. Hudzik przyznał, że w akcie żałobnym obejrzał po raz czwarty cały pierwszy sezon Twin Peaks i jest nim niezmiennie zachwycony. Kucińska przypomniała o Lynchu-muzyku i Lynchu – jedynym na świecie człowieku, który powiedział, że Łódź jest pięknym miastem. Sabak natomiast stwierdziła, że jej ulubionym filmem rzeczywiście jest Prosta historia. Poza osobistymi doświadczeniami związanymi z kinem Lyncha rozmówcy opowiedzieli o jego wpływie na kulturę i historię kina. Pożegnanie Marcina Wichy 24 stycznia zmarł również Marcin Wicha, grafik, pisarz, autor książek takich jak Rzeczy, których nie wyrzuciłem i Jak przestałem kochać design. Rozmówcy podkreślili, że Wicha potrafił pisać o pozornie nieistotnych rzeczach w sposób niezwykle poruszający, a jednocześnie prostym stylem przedstawiał tak trudne sprawy, jak żałoba po bliskich. Hudzik powiedział, że Wicha miał ogromną wiedzę, ale był przede wszystkim wyrozumiałą i wrażliwą osobą, co czyniło go wyjątkową postacią w polskiej kulturze.  Jeśli chodzi o film, Michał Walkiewicz omówił oscarowe nominacje i wyjaśnił, na czym polega przewaga musicalu Wicked nad musicalem Emilia Pérez.  Angelika Kucińska opowiedziała o trzech mocnych płytach na początek 2025 roku:  Bad Bunny – DeBÍ TIRAR MáS FOToS (DtMF) Ethel Cain – Perverts FKA twigs – Eusexua W sekcji Książki Kinga Sabak poleciła trzy lektury: Mario Vargas Llosa – To dla pani ta cisza Alana S. Portero – Niedobry zwyczaj Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki – Przeszłość zagarnia swoje piękne dzieci

W najnowszym odcinku podcastu I taki to jest miesiąc w kulturze rozmawiamy z dziennikarką Oktawią Kromer, która podzieliła się swoimi obserwacjami związanymi z Krajowym Planem Odbudowy dla kultury. Opowiedziała również o swoich rozmowach z osobami, które były beneficjentkami KPO. KPO dla kultury – katastrofa Aleksander Hudzik i Oktawia Kromer rozmawiają o problemach związanych z realizacją Krajowego Planu Odbudowy (KPO). Plan miał wspierać polskich artystów, by łatwiej im było wyjść z kryzysu pandemicznego, a okazał się organizacyjną katastrofą. Główne trudności polegały na tym, że procedury aplikacyjne były wyjątkowo skomplikowane, terminy na składanie aplikacji – szalenie krótkie, a zasady przyznawania środków zupełnie niedostosowane do realiów środowiska artystycznego. Stypendyści często nie byli w stanie finansować swoich projektów z funduszy grantowych i musieli wydawać własne pieniądze, co prowadziło do dużego stresu. Hudzik i Kromer podkreślają problem z odpowiedzialnością za realizację programu. Ministerstwo Kultury zleciło jego wykonanie Narodowemu Instytutowi Muzyki i Tańca (NIMiT), co według artystów umożliwia unikanie odpowiedzialności. Krytykowali też brak odpowiedniego wsparcia kadrowego, które przyczyniło się do opóźnień w podpisywaniu umów i wypłatach środków. Kluczowym punktem było zastosowanie weksli in blanco, co dodatkowo obciążyło finansowo artystów. Rozmówcy zauważyli, że KPO uwypuklił strukturalne problemy sektora kultury takie jak prekaryzacja pracy, niewystarczające finansowanie i brak systemowego wsparcia. KPO, zamiast być pomocą, stał się źródłem dodatkowych trudności. Kromer i Hudzik zastanawiają się, co zrobić, żeby uniknąć takich kłopotów przy kolejnych projektach rządowych.  W rozmowie przywołano również inne osoby i źródła: teksty Anny Pajęckiej („Pismo”) czy Pauli Lis-Sołoduchy (byłej dyrektorki NIMiT).

To był rok, w którym na parkiecie i w internecie rządziła Charli XCX, w Warszawie otworzyło się Muzeum Sztuki Nowoczesnej, do księgarni trafiały ważne biografie polskich artystek, a na festiwalu filmowym w Gdyni jak zwykle coś poszło źle. W ostatnim tegorocznym podcaście podsumowujemy ten rok w kulturze. „I taki to jest miesiąc w kulturze” to podcast, w którym co miesiąc opowiadamy o ważnych wydarzeniach w sztuce, filmie, literaturze i muzyce. Nadszedł koniec grudnia, wobec czego redakcja wspólnie podsumowuje cały ubiegły rok. W uproszczonej formule każde z nas opowie o jednej ważnej rzeczy, która wydarzyła się w tym roku w kulturze, i o jednej porażce. Michał Walkiewicz opowie o swoim ulubionym filmie, Kinga Sabak – o najważniejszej książce, Angelika Kucińska – o płycie, a Aleksander Hudzik, prowadzący podcastu, opowie o najważniejszym dziele sztuki, które powstało w tym roku. A na koniec bonus: lista zachwytów redakcji i zaproszenie dla wszystkich słuchaczek i słuchaczy podcastu Mint. O tym, że był to rok Charli XCX, wiedzą wszyscy, którzy słuchali naszego podcastu w 2024. Charli pojawiała się w każdym przeglądzie miesiąca i musiała pojawić się na początku naszego podsumowania. Otwarcie Muzeum Sztuki Nowoczesnej było zwieńczeniem wielu lat walki o instytucję, która wreszcie pojawiła się w Warszawie – to kolejny powracający temat tegorocznych dyskusji. Co wydarzyło się w tym roku w Gdyni i jakie były najważniejsze książki tego roku?  Co zachwyciło i zażenowało redaktorki i redaktorów? O tym w dalszej części ostatniego w tym roku podcastu. Dziękujemy, że słuchaliście nas w tym roku i mamy nadzieję, że spędzicie z nami cały 2025. Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, w której do 2 marca 2025 roku zobaczycie wystawy „Koordynaty” oraz „Moja pamięć nie jest moja”. Obie wystawy badają wątki związane z mapą, przestrzenią i pamięcią. Osoby artystyczne biorące udział w „Koordynatach” eksperymentują m.in. z wykorzystaniem pamięci kolektywnej, Google Street View i AI, mapując nie tylko fizyczne przestrzenie, ale także środowiska i wspólnoty. Z kolei na wystawie „Moja pamięć nie należy do mnie” ziemia staje się metaforą ludzkich historii i ich wiecznym świadkiem – w przeciwieństwie do cyfrowej „chmury”, która wydaje się niematerialna, a pozostawia fizyczny ślad na środowisku. Obie wystawy czekają na was we Wrocławiu. Dziękujemy Krupa Art Foundation za wspieranie naszego podcastu.

W najnowszym odcinku podcastu Mint Magazine rozmawiamy o filmie Prawdziwy ból Jesse'ego Eisenberga. Aktor, reżyser, gwiazda amerykańskiego kina niezależnego, utalentowany scenarzysta i niezły pisarz – wydaje się, że Eisenberg próbował już wszystkiego. Niedawno odebrał Indie Star Award na American Film Festival za swój drugi film, Prawdziwy ból, który zrobił furorę nie tylko w Polsce i już zbiera oscarowy buzz. W podcaście Mint Magazine opowiadamy o tym, skąd wziął się pomysł na tę produkcję (spoiler: najpierw było opowiadanie o wdzięcznym tytule Mongolia), kim była babcia Jesse'ego i dlaczego zatrudnił on Kierana Culkina do roli Benji'ego, choć nie oglądał Sukcesji. Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, w której zobaczycie prace ponad 50 osób, a wszystko to na trzech wystawach pod wspólną nazwą Tropy. We wrocławskiej galerii zobaczycie dzieła młodych twórczyń i twórców oraz ikon sztuki polskiej i światowej - między innymi prace Małgorzaty Mirgi-Tas, Wilhelma Sasnala, Tony’ego Cragga i Andy’ego Warhola. To niepowtarzalna okazja, by zobaczyć monumentalny obraz Edwarda Dwurnika, który artysta namalował z pięcioletnią córką Polą. Skoro o dzieciach mowa – część projektu w galerii Krupa  przygotowały właśnie dzieci, a tekst na ten temat przeczytacie na łamach Mint. W każdą sobotę i niedzielę o godzinie 17:00 Krupa Art Foundation zaprasza na oprowadzanie po wystawach. „Auschwitz Tours! (with lunch)”. Taka reklama natchnęła Eisenberga do przerobienia Mongolii – opowiadania o dwójce przyjaciół, którym wydaje się, że jadą w azjatycką dzicz – na tekst scenariusza filmowego o wycieczce do Polski. Prawdziwy ból to historia o odkrywaniu żydowskich korzeni i o rodzinnej traumie, a przede wszystkim o tym, jak trudno jest naprawić niektóre relacje. Piechura i Zając zgadzają się, że przyjaźń między zupełnie różnymi kuzynami jest najciekawszym wątkiem tego filmu. Piechura zwraca jednak uwagę na kłopotliwe podejście reżysera do tego, czym jest „autentyczne” przeżywanie bólu, a Zając zastanawia się nad postacią Grandma Dory, babci, o której recenzenci piszą niewiele. A parę słów jej się należy, bo to ona przed śmiercią wszystko zaaranżowała tak, by kuzyni razem wyruszyli z Nowego Jorku do Krasnegostawu.

„I taki to jest miesiąc w kulturze” to podcast, w którym rozmawiamy o najważniejszych wydarzeniach kulturalnych. W listopadzie naszymi głównymi tematami są „Anora”, film Seana Beakera, który zdobył główną nagrodę w Cannes, płyta, którą niespodziewanie wydał Kendrick Lamar, przemowa Nan Goldin w Berlinie, w której opowiedziała się po stronie ofiar ludobójstwa w Gazie. A także o książkach, które najbardziej podobały nam się w tym miesiącu, w tym „James” Percivala Everetta i „Na czworakach” Mirandy July.  Dlaczego Kendrick Lamar zdecydował się na premierę najnowszego albumu bez zapowiedzi? Od tego rozpoczynamy najnowszy odcinek podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze”. Opowiada Angelika Kucińska.  Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, w której trwają trzy równoległe wystawy połączone hasłem „Tropy”. Zobaczymy klasyczki i klasyków sztuki z Kolekcji Sylwii i Piotra Krupów – m.in. Andy Warhol, Jan Tarasin – a także osoby artystyczne tworzące współcześnie, np. Wilhelm Sasnal, Małgorzata Mirga-Tas, Tony Cragg oraz mniej znani polskiej scenie artyści i artystki z Mołdawii, Kanady, Włoch, Belgii, Iraku czy Brazylii. Na szczególną uwagę zasługuje wystawa „Nazwa bez wystawy, wystawa bez nazwy”, którą przygotował zespół dzieci w wieku szkolnym. Sprawdźcie same w Krupa Art Foundation. W dalszej części rozmawiamy o filmie „Anora” – dzięki niej dotychczas doceniany za niezależne kino reżyser Sean Baker przebił się do mainstreamu. Film zdobył główną nagrodę na festiwalu w Cannes, ale wzbudził też kontrowersje. Michał Walkiewicz zwraca uwagę przede wszystkim na Marka Eidelsteina, aktora grającego w filmie syna rosyjskich oligarchów. Eidelstein to postać kontrowersyjna, bo na co dzień gra w teatrach Moskwy i deklaruje swoje poparcie dla Władimira Putina. Czy film będzie z tego powodu bojkotowany? W Cannes niestety nie wzbudziło to żadnej dyskusji.  Niewiele się u nas mówi o wystąpieniu Nan Goldin, które odbyło się 22 listopada z okazji otwarcia ogromnej retrospekcji w berlińskim Neue Nationalgalerie. Na szczególną uwagę zasługuje krótka przemowa Goldin w obronie ofiar ludobójstwa w Gazie i krytyka niemieckich władz za ostracyzm wobec ludzi, którzy informują o tym, co dzieje się na terenie Palestyny. O tym opowiada Aleksander Hudzik. A co w kategorii literatura? Wspominamy o jednej z najgłośniejszych amerykańskich powieści tego roku, „Jamesie” Percivala Everetta, którego w listopadzie nagrodzono National Book Award (książkę w 2025 roku wyda Wydawnictwo Marginesy), rozmawiamy też o „Na czworakach” Mirandy July, którą w Polsce wydało wydawnictwo Pauza, i reportażu ,,Kwaśne jabłka" Magdy i Piotra Mięśnik poświęconemu przemocy wobec dzieci w Polsce. 

Czy budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej ma być ikoną, a jeśli nie, to czym? Rozmawiają Jakub Głaz i Marcin Zgliński. Jest minimalistyczne, proste, nie dominuje nad otoczeniem – wydawałoby się, że budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej został zaprojektowany tak, by godzić, a jednak tuż po otwarciu wzbudził gorącą dyskusję o tym, jakie jest i jakie powinno być muzeum. Otwarcie budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie to zwieńczenie wieloletniego procesu i finał drogi, o której na łamach Mint pisała Profesor Maria Poprzęcka.  Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, która od 23 listopada zaprasza na nową odsłonę galerii pod tytułem„Tropy”. Są to trzy równoległe wystawy, dla których punktem wyjścia są powiązania między mapą, przestrzenią i pamięcią. W weekend otwarcia, czyli 23 i 24 listopada, organizatorki zapraszają na oprowadzania kuratorskie oraz performens Gwendolyn Lootens, która w  muzycznym dialogu z Saifem Al-Qaissy zaproponuje nam imersyjne działanie za pomocą światła, dźwięku i... produktów spożywczych. Poprzęcka w tekście pisze tak:  „wyjątkowość POLIN polega na tym, że jest to ciastko w pudełku. MSN też jest ciastkiem w pudełku. Ale nie ciastkiem z miękkim, budyniowym kremem, jak Polin, ale z cukrową, kunsztowną strukturą, rozjaśnianą zmieniającym się z upływem dnia światłem”. Z tą opinią nie zgadzają się jednak wszyscy.  Marcin Zgliński, historyk sztuki, już w trzy dni po otwarciu budynku skomentował sprawę na Facebooku tymi słowami: „Nie będziemy mieli kolekcji jak w MoMA, ale mogliśmy mieć coś niezwykłego, mogliśmy stworzyć ikonę. A zamiast ikony mamy coś na kształt ramy obrazu”. Czy to źle? Teoretyk architektury Jakub Głaz twierdzi, że koncepcja muzeum jako ramy dla sztuki jest słuszna, a o tym, jak będziemy na nie patrzeć, zadecyduje dopiero sztuka, którą muzeum wypełni się w przyszłym roku. Na razie możemy komentować jedynie budynek. Ten zaś ma swoje wady. Głaz wśród wad wymienia chociażby niefunkcjonalne podcienia, które sprawiają, że muzeum sprawia wrażenie niedostępnego, zamkniętego, co jest przeciwne ideom przyświecającym studiu Thomasa Pfeifera, projektantom budynku.   O tym, jakie zalety i wady muzeum dostrzegają jeszcze Zgliński i Głaz, rozmawiamy w podcaście.

🟢 Czy Donalda Trumpa pokona film o Trumpie i co zobaczyliśmy na otwarciu MSN i gali Nagrody Literackiej Nike? A także o artystce, która może wkrótce podbić polską scenę muzyczną. O tym rozmawiamy w najnowszym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze”. 🟢 To był miesiąc, w którym poznaliśmy laureatkę tegorocznej Nagrody Nike, w Warszawie otworzyło się Muzeum Sztuki Nowoczesnej, a do kin wszedł film, który może mieć wpływ na zbliżające się wielkimi krokami wybory w Stanach Zjednoczonych.  🟢 Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, gdzie już 22 listopada zobaczymy trzy nowe wystawy, które spaja hasło „Tropy”.  To zarazem nowa odsłona galerii i możliwość zobaczenia prac najważniejszych artystów z Polski i ze świata: Andy’ego Warhola, Wilhelma Sasnala czy Małgorzaty Mirgi-Tas. Trzy wystawy zajmą dwa piętra i salę imersyjną, a na szczególną uwagę zasługuje pokaz prac z kolekcji Sylwii i Piotra Krupów, której kuratorami zostały... dzieci w wieku 6-12 lat. 🟢 Zaczynamy od nowej siedziby Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, którą otwarto po pięciu latach budowy. Aleksander Hudzik, cytując tekst Marii Poprzęckiej z poprzedniego numeru „Mint”, przypomina, jak długo Warszawa i Polska czekały na muzeum, a prowadzący Michał Walkiewicz, Kinga Sabak i Angelika Kucińska zastanawiają się, co muzeum w centrum miasta oznacza dla polskiej kultury. 🟢 Tematem filmowym jest „Wybraniec” w reżyserii Alego Abbasiego, czyli fabularyzowana opowieść o młodości Donalda Trumpa. „Amerykański tytuł «The Apprentice» to nawiązanie do programu telewizyjnego, który przez lata prowadził Trump. W filmie sam jest uczniem Roya Cohna, prawnika i jednej z najmroczniejszych postaci amerykańskiej polityki” – mówi Michał Walkiewicz. Rozmawiamy o tym, czy film może coś zmienić w wyborach, w których Donald Trump powalczy z Kamalą Harris. Więcej o filmie przeczytacie w najnowszym „Mint”.  🟢 Tymczasem wielkim wydarzeniem literacim była gala Nike, na której poznaliśmy laureatkę: Urszulę Kozioł. Kinga Sabak czyta wiersz 93-letniej autorki i przypomina o jej znaczeniu dla polskiej literatury. Niestety zapomniano o tym na gali, na której rządził chaos oraz deklaracje Adama Michnika w obronie Maszy Potockiej.  🟢 Na koniec muzyka i rodząca się kariera Dominiki Płonki, młodej polskiej artystki, której Angelika Kucińska zwiastuje wielką karierę. Dlaczego o tym? Posłuchajcie w najnowszym podcaście.  🟢 A dodatkowo usłyszycie też, co nam się w tym miesiącu podobało: Płyta: Porridge Radio, Clouds. "In The Sky They Will Always Be There Fore Me" Wystawa: William Kentridge, „I’m not me, the horse is not mine” Arsenał Białystok Film: „Megalopolis”, Francis Ford Coppola (który wcale się nie podobał) Książki:  Dominika Słowik „Rybie oko” (Wydawnictwo Literackie), Ada

Co kryje się za najsłynniejszym cyklem obrazów Wojciecha Fangora? Obserwatorium gwiazd w Summit, era hipisów i wystawa w nowojorskim Guggenheim Museum. To wszystko splata się w niezwykłej historii wyjazdu jednego z najważniejszych polskich malarzy XX wieku do USA. O wystawie „Fangor. American Dream” rozmawiamy z prezeską Krupa Art Foundation, Katarzyną Młyńczak-Sachs.  Katarzyna Młyńczak-Sachs opowiada, dlaczego Wojciech Fangor – w latach 50. uznany w Polsce malarz – decyduje się na emigrację, najpierw do Wiednia, potem do innych europejskich miast, a wreszcie do Stanów. Rozmawiamy o tym, w jaki sposób zmienia się wówczas malarstwo Fangora, który jeszcze w latach 50. uprawia malarstwo socrealistyczne, a w kilka lat kompletnie zmienia styl i zaczyna malować obrazy abstrakcyjne, z których dziś jest najbardziej znany. O tym, jak wyglądało życie Fangora w Stanach Zjednoczonych, pisaliśmy we wrześniowym Mincie.  Wyprawa do Stanów to też otwarcie się na zupełnie nowe doświadczenia: na działalność z prywatnymi galeriami i marszandami oraz pracę na Fairleigh Dickinson University w New Jersey. To wreszcie obrazy, które dziś uchodzą za najcenniejsze w dorobku artysty. Rozmawiamy o kontekście ich powstania i o tym, dlaczego to właśnie one pojawiły się na wystawie kuratorowanej przez Dorotę Monkiewicz. W podcaście rozmawiamy także o katalogu, w którym obok tekstów badawczych znajdują się też teksty inspirowane malarstwem Fangora, pisane między innymi przez Agnieszkę Wolny-Hamkało i Olgę Drendę.  Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, w której jeszcze do 11 listopada trwa wystawa Wojciecha Fangora „American Dream”. Wystawie towarzyszy katalog, o którym porozmawiamy w dzisiejszym podcaście, i niezwykły pokaz prac wideo w sali imersyjnej, w której piątka osób artystycznych podejmuje tak ważny dla Fangora temat przestrzeni. Za pomocą współczesnych metod artystycznych eksplorują zagadnienie „pozytywnej przestrzeni iluzyjnej”.

Jaki to był miesiąc w kulturze? Jak zwykle opowiedzieli o tym nasi prowadzący: Aleksander Hudzik (sztuka), Angelika Kucińska (muzyka), Kinga Sabak (literatura) i Michał Walkiewicz (film). W najnowszym odcinku podcastu I taki to jest miesiąc w kulturze wszyscy rozmawiali o filmach za sprawą kontrowersyjnego werdyktu Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. A co w literaturze?  Kinga Sabak opowiedziała o książce biograficznej „Jadwiga. Opowieść o Stańczakowej” autorstwa Justyny Sobolewskiej. Z podcastu dowiecie się między innymi dlaczego jest to niestandardowy rodzaj biografii, dlaczego Miron Białoszewski krytykował pisanie Stańczakowej i dlaczego mimo wszystko ich przyjaźń przetrwała aż do końca. Sztuka, czyli WGG i FRINGE Alek Hudzik skupił się na wydarzeniach odbywających się w ramach Warsaw Gallery Weekend i FRINGE. Dlaczego oba festiwale odbyły się w ten sam weekend i dlaczego nie sposób było odwiedzić wszystkich miejsc, które się zaplanowało? Warsaw Gallery Weekend istnieje już czternaście lat, FRINGE ma trzyletnią tradycję i ma na celu pokazywanie bardziej niszowych i mniej spektakularnych wystaw. Niby okej, ale w efekcie połączenia dwóch festiwali w jeden weekend można było zobaczyć około stu wernisaży i otwarć. A raczej – no właśnie – nie można było ich wszystkich zobaczyć, bo byłoby to fizycznie niemożliwe. Redaktor naczelny Mint opowiedział o kilku tegorocznych hitach, m.in. o wystawie Piotra Uklańskiego w Fundacji Galerii Foksal i o wystawie japońskiej artystki Kenji Ide w Galerii Wschód. Gitary w wytwórni Ninja Tune Angelika Kucińska mówiła o powrocie indie rocka czy „nowego rocka”, mając na myśli zespoły, które są wsadzane pod parasol tzw. „rockowej rewolucji”. Kucińska zwraca uwagę na Nilufer Yanyę w kontekście revivalu indie sleaze i ciekawego sposobu gry z gitarze, a to wszystko w kontrze do hype’u na The Dare. Krytyczka zachwyca się trzecim albumem Nilufer Yany, który ukazał się we wrześniu i nosi tytuł My Method Actor. Co więcej? Posłuchajcie podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze”. Partnerką podcastu jest Krupa Art Foundation, w której trwa wystawa „⁠Wojciech Fangor. American Dream⁠”! Wystawa została przedłużona o trzy tygodnie i potrwa aż do 11 listopada. W programie wystawy znajdziecie między innymi czytania performatywne i debaty w ramach 20. Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania, które poddają prace tego wybitnego artysty nowym interpretacjom. Zapraszamy na wystawę, o której więcej możecie przeczytać na łamach ⁠Mint Magazine⁠.

Rozmowa wokół książki „Zakaz gry w piłkę” Czy dzieci należy rozpatrywać w kategorii klasy społecznej? Skąd w dorosłych bierze się niechęć do najmłodszych? Razem z Kacprem Peresadą, którego esej na temat nienawiści wobec dzieci ukaże się w kolejnym wydaniu Mint, rozmawiamy o książce Michała R. Wiśniewskiego „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci”. Partnerką podcastu Mint jest wrocławska Krupa Art Foundation. Od 25 września w Krupa Art Foundation będzie można oglądać prace z cyklu „Homoiomerie” Marcina Zawickiego, który określa się mianem malarza-profesjonalisty i rzeźbiarza-amatora. Zobaczymy dzieło składające się z dwóch części: obrazu i makiety - szkicu do malarstwa. Praca prezentowana będzie w "Primo!" – bezpłatnej przestrzeni dla rodzin z dziećmi. Dorośli też są mile widziani! Program nagrywamy w studio Newonce. Montaż: Izabela Smelczyńska. Kacper Peresada to redaktor magazynu Press, przez lata pracujący w redakcji Dad Hero. Tata dwójki synów: Włodka i Zygmunta, pisze tak: Nienawidzę dzieci. Mam własną dwójkę i kocham moich synów, ale nienawidzę dzieci. Myślę, że nawet bardziej nienawidzę dzieci, od kiedy mam własne. Jestem dobrym ojcem, na tyle dobrym, że gdy bawię się z synami w parku, staram się z całego serca, aby inne dzieci mogły też mieć radochę z zabawy. To podejście często doprowadza do sytuacji, że muszę się bawić z obcymi dzieciakami, których nie znoszę. To nie jest ich wina. Po prostu mam relację z moimi synami, a obce dzieci mnie irytują. Tak jak historie matek w internecie, które opowiadają, jaką głęboką rzecz powiedział ich gówniak. Gdy mój syn powie coś takiego - zachwycam się jego intelektem. Gdy jakieś inne dziecko powie dokładnie to samo, myślę “co mnie to kurwa interesuje?”. I irytuje się, że mówi do mnie jakiś przemądrzały obcy typ. Wiśniewski twierdzi że „Zakaz gry w piłkę” jest zachętą do rozmowy o polskiej dzieciofobii, a Peresada – że książka nie spełnia tego wymagania. Przede wszystkim nie konfrontuje się z wiedzą specjalistów na temat nienawiści do dzieci. O innych nieścisłościach, które zauważa Peresada, posłuchacie w najnowszym odcinku podcastu Mint Magazine. Zakaz Gry w Piłkę. „Jak Polacy Nienawidzą dzieci”. Michał R. Wiśniewski. Wydawnictwo Czarne