Poemas para existir

Quero soñar cun mañá onde os ventos grises non me pesen, nin me nubren os ollos,

Son un bilingüista moi apaixonado, un colonialista ben colonizado.

Cando nos impoñen o ruído e resistir é moi duro non queda máis remedio que rachar cos enmascaramentos.

As persoas que naceron de nos non son nosas, son fillas e fillos de si mesmos e da natureza.

Rescatando soños I, rescatando soños e maneiras de existir de onte con formas de hoxe.

Espero a túa chegada para recoller pétalos de camelia branca, e facer con eles arcos da vella de mil cores.

É preciso rescatar os soños, cando todo parece esvaerse entre os dedos, coma a auga fresca cando hai sede, os vellos soños son os que nos seguen marcan as singraduras.

Cando pasa o amor e nos sorprende na beira do mar, só precisamos unha sutil calma e unha brisa lene.

Soños novos nun vello Trolebus, onde se soña, se vive, e , tamén, se desespera, aprendendo a vivir.

Vivo cando amo e sinto como o desexo sae a gargalladas

para que nos serve a lingua, sen ela viviríamos nun corpo estrano

As veces...... Camiño cos pés descalzos por camiños descompostos aos que non lle vexo o fin.

Coma unha lavandeira verde, violeta, vermella que voa con ás de tenrura