Światłocienie

O szczęściu w liczebnikach.

Kompilacja wyjątkowych słów. Słów, które poruszają, wywierają wrażenia. Otrzeźwiają, potrząsają i inspirują do zmiany.

Miłość, a może Miło Iść. Najlepiej przez całe życie.Ale droga do tego stanu bywa długa i wyboista. Bywa, że nie mieści się w jednym wcieleniu… Jedna najtrudniejszych, lecz równocześnie najważniejsza — wieczna historia miłosna.

oniec i początek roku to dobry czas na podsumowania, plany, postanowienia, listy życzeń. Tylko, że zanim ustalimy nowe cele warto zrobić dla nich miejsce.

Z jednej gwiazdy zrodzeni, cz.2

Pierwsza część pochodzącej z książki „Światłem i Mrokiem Pisane” — Opowieści „Z jednej Gwiazdy Zrodzeni”

Jestem cierpliwa, choć mówisz o mnie, że bywam zbyt gwałtowna.Jestem nostalgiczna, choć często nazywasz mnie nachalną.Jestem piękna, choć dla ciebie tak nieoczywista.Jestem sprzecznością. Muskam Cię czule, jednak ty kulisz się pod wpływem mojego dotyku.Okrywam Cię moim srebrnym kożuchem, ale ty skarżysz się, że pod nim marzniesz.Składam na twych dłoniach ciche pocałunki, a ty mówisz, że to tylko mróz.Daję Ci czas, abyś wzrastał. Ty zwracasz się do mnie słowami, że przy mnie zamierasz.Ale ja jestem. Choć nie zawsze tego oczekujesz, powracam do Ciebie niestrudzenie.Jestem białym puchem, powiewem wiatru, roztopową falą. Jestem zima.

Bo co by kto nie mówił, herezją nie komplementował, to Magia – w prawdziwym życiu istnieje. Ale nie posiada takiego rozmachu, jak to przemysł kinowy serwuje. Ona posiada większy rozmach. I nie raz i nie dwa mogłaby spektakularnie zaskoczyć. Ale cierpliwa jest i skromna. Dlatego tego nie robi. Za to się przygląda. No może od czasu do czasu jakąś czkawką wulkanu albo burzy odezwie. Bo Prawdziwą Magią jest życie. Jest fizyka, którą znamy, rozumiemy i akceptujemy. I ta część fizyki, której nie potrafimy w żaden sposób wytłumaczyć.

Z przymróżeniem oka, powaga

Jako w niebie, tak i na ziemi

Wrażliwość

Słowa są wielowymiarowe, słowa mają ogromną moc.Bo to słowa wędrują z nami w codzienności. Często kierowane w stosunku do drugiej osoby potrafią uskrzydlać, wznosić. Potrafią budować, wiać wiatrem w żagle. Ale potrafią też niszczyć, siać spustoszenie, ranić. Potrafią inną duszę kaleczyć, tworzyć w niej rany, kawałek po kawałku boleśnie się w nią wwiercać…Tym razem o Słowach Oprawcach. O przemocy słowa.

W czasach, w których ciągle brakuje nam czasu, warto się czasem zatrzymać.Bo czas, choć darmo darowany, naprawdę nie istnieje…

„Wdzięczność” cz. 2

Wdzięczność. Najtańszy bilet do szczęścia…

Echo. Interpretacje

Bo czasem warto przypomnieć sobie ważne słowa.

Kontynuacja Opowieści „ECHO” pochodzącej z mojej drugiej książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyta autorka.

„Jaka jest chwila? Zmienna, niezmienna, całkiem nieuchwytna? Czy chwila istnieje w chwili, czy jest dana chwili tylko na chwilę? Czy jeśli coś się kończy, to kończy się naprawdę? Czy w chwili, w której się kończy, tak naprawdę się zaczyna? Czy można istnieć, równocześnie nie istniejąc? Równolegle istnień i nie istnieć? Przebywając w niebycie, a może być niebytem, równocześnie być?”.

Potrzeba wielu rzeczy i czynników, by mieć bogate życie, jednym z nich – ważnym i niezbędnym – jest cisza. Może nas ocalić.

Z przymrużeniem oka, bo wiadomo, że powaga. Magia i rzeczywistość uśmiechu, który powstaje z niczego, a potrafi zdziałać cuda.

O medytacji, która nie jest medytacją. O doświadczaniu chwili i byciu.

O instynktownej miłości, o magicznym świecie, który społecznymi zasadami wcale nie różni się od naszego. O klatkach z betonu i szkła. O ostatnim wolnym ekosystemie. O świadomości i potrzebie ochrony przyrody, paradoksalnie nie ze względu na nią, tylko ze względu na nas. Las w nas.

Aby naprawdę móc być szczęśliwym, najpierw trzeba stać się swoim własnym przyjacielem.

O najwspanialszym rodzaju miłości, od której wszystko się zaczyna. O miłości do siebie.

Są takie miejsca...

Dzień Taty

Pochodząca z książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane” Modlitwa, w interpretacji autorki. Część 2.

Pochodząca z książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane” Modlitwa, w interpretacji autorki. Część 1.

Czasami tuż pod powierzchnią. Innym razem zamknięte w szczelnej skorupie. Ale gdzieś tam jest. Gdzieś tam się chowa. Gdzieś tam się nieśmiało odzywa. Dziecko w nas. Nasza wewnętrzna potrzeba radości, ciepła, uśmiechu. Wypatrująca szczęścia w drobiazgach, dostrzegająca dobro w drugim człowieku i z sercem pełnym nadziei goniąca za marzeniami...

Nie ma słów, które wyrażą ogrom treści, jaka zamyka się w istocie Mama.Z dedykacją dla wszystkich mam, i dzieci swoich mam. Do na moment się zatrzymania.

Czasami wszystko to, czego pragniesz, znajduje się po drugiej stronie strachu. Po drugiej stronie mostu, po drugiej stronie drzwi. Po drugiej stronie drogi, na której przejściu stoją niepewność i obawa. Stoi strach przed porażką, strach przed pierwszym krokiem w nieznane…

Ostatni fragment opowiadania „Kwiat Paproci” pochodzącego z książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyta autorka.

Już nigdy nie będę taka sama jak dziś. Tak wolna od wczoraj, tak inna wciąż od jutra. Uśmiechnę się wtedy i powiem, to samo co teraz do Was mówię. Dzień dobry niepowtarzalne dzisiaj.Dlaczego tak. Bo wszystko zaczyna się od nas. Przyjemność, światło, nastawienie, poczucie szczęścia.Trochę mowa tu o miłości własnej, postrzeganiu swojej kompletności i pielęgnowaniu w sobie siebie — osoby niezwykłej.

Cuda się nie zdarzają, cuda są. Są obecne w każdym dniu, są dane każdemu. Tylko nie każdy potrafi je u siebie dostrzec. A te cuda to przecież drobnostki, które w rachunku składają się na szczęście. Bo z tych drobnostek właśnie utkane jest życie…

Fragment Opowieści „Kwiat Paproci”, pochodzący z mojej drugiej książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyli autorka czyta swoją powieść. Część 2/3.

Tym razem o czasie. Tym darmo darowanym, który tak naprawdę nie istnieje. O niemodnym zeszycie, starych spodniach. I o tym, jak to jest z odkładaniem wszystkiego potem na potem. Do czasu, kiedy nie ma już czasu.

Słowem mówionym o słowie pisanym. Czym jest dla mnie realizm magiczny i magia słowa. Czy literatura ma misję i ile literatury jest we współczesnej literaturze. Dlaczego książka nie jest dla mnie tylko kolejną parą sznurówek. Skąd taka, a nie inna droga. Dlaczego wciąż staram się być „wierna sobie”, pomimo wielu ścian rzeczywistości, które napotykam na drodze słowa.

Fragment Opowieści „Kwiat Paproci”, pochodzący z mojej drugiej książki „Opowieści Światłem i Mrokiem Pisane”. Czyli autorka czyta swoją powieść. Część 1/3.

Jak różni są ludzie, tak różne są znajdywane w wirtualnym (i nie tylko) świecie rzeczy. Wiadomo dla każdego coś innego.Wulgaryzm, brzydota, tandeta, powierzchowność i prostota, ukrywająca się za postami samotność.To wszystko miesza się z tym, co piękne, inspirujące, eleganckie. Z tym, co twórcze, głębokie, osobiste i dające do myślenia.Niestety często ta pierwsza grupa bywa przytłaczająca. A drugą, zdarza się, że ciężko w ogromie wszelakości odnaleźć…

Myślę sobie, że ludzi skrywają w sobie różne moce. Dobre i złe, i takie mieszające się ze sobą w różnych proporcjach. Jedną z takich mocy, którą dysponują wszyscy, albo przynajmniej zdecydowana większość z nas, są słowa. Bo słowa przecież mają moc potężną. Zwłaszcza te, które wędrują z nami w codzienności…

Kobieta jest harmonią, sprzecznością, światłem, mrokiem, letnią burzą.Siłą, słabością, wulkanem i potokiem kojących słów.Jest niczym obraz widziany w kalejdoskopie - kolorowym odbiciem wielu ról, w które wcielam się, odgrywając swój życiowy spektakl.Jest swoim własnym wyzwaniem, innych osób dopełnieniem…

Mówiąc magia, nie myślę o czarodziejach i tajemnych mocach. Myślę raczej o codzienności. O niezwykłych rzeczach, których doświadczamy. Inspirujących osobach, które na swojej ścieżce spotykamy. Pięknych splotach przypadków, które nieprzypadkowo po sobie następują. Myślę, że każdy, kto potrafi odpowiednio ustawić optykę, również znajduje taką magię na swojej drodze. Bo co by kto nie powiedział, to magia w codzienności jest. Trzeba tylko chcieć i umieć ją tam dostrzec…