Work and Art - Gesprekken over zien, voelen en handelen

Mijn innerlijk kindje wil weer spelen!Deze foto’s hou ik graag dicht bij me… zeker als het moeilijker wordt.Er zat een winter tussen deze aflevering en de vorige.Een periode waarin het even stil werd op deze plek, terwijl er tegelijk van alles in beweging was.In deze aflevering neem ik je mee in wat daar speelt.In een vraag waar ik al lang mee bezig ben:Waar kan ik eigenlijk iets betekenen dat er echt toe doet?Voor mij is dat al lang daar waar mensen samenwerken.In teams, in organisaties, in buurten.Op de plekken waar mensen elke dag proberen iets te doen met elkaar, iets in beweging brengen.Deze aflevering gaat over mensen die niet blijven zitten als iets niet klopt.Die zien wat er schuurt,en daar ook naar handelen.Niet omdat het moet.Maar omdat ze precies niet anders kunnen.Ik ben die mensen ooit moXianen beginnen noemen.Mensen die het spel recht houden.Vaak zonder dat iemand het ziet.Ken jij zo iemand?Iemand die in jouw organisatie of omgeving mee dingen draagt zonder dat dat altijd zichtbaar is?Laat het me gerust weten.Misschien kan ik met die mensen in gesprek gaan.Je kan me bereiken via [email protected] via https://www.linkedin.com/in/bobvanderstukken/Neem een kijkje op https://www.bobvanderstukken.be/De muziek in deze aflevering komt van Pixabay Music en is gebruikt onder de Pixabay License (vrij voor commercieel gebruik, geen verplichte naamsvermelding).Uit respect voor de makers vermeld ik ze graag bij naam:Drifting Through Pain – Pheaha MohwasaLo-Fi Piano Soulful Slow Music – AllWorldMusicSoulful Downtempo Lounge Music – Tunetank

Over spel, samen bouwen en de kunst van co-creatieIn deze aflevering neem ik je mee van de speelvloer naar de werkvloer.Van een klein zaaltje, waar vijf spelers hun tekst loslaten en samen iets nieuws laten ontstaan,naar de manier waarop teams in organisaties weer levend kunnen worden.Wat ik daar telkens zie, is van onschatbare waarde.Spelers tonen iets wat we op het werk vaak vergeten:hoe het is om écht aanwezig te zijn, te luisteren, te reagerenen samen iets te creëren dat groter is dan onszelf.Door mijn ervaring als regisseur en facilitatoren met de taal van Sociocratie 3.0verken ik hoe co-creatie ontstaat wanneer we spanningen niet langer verbergenmaar gebruiken als richtingaanwijzers.Wanneer leiders leren luisteren zoals spelers dat doen,worden organisaties weer menselijk, verbonden en betekenisvol.Als je nieuwsgierig bent hoe dit in jouw team of organisatie kan leven, praat ik er graag met je over.Stuur me gerust een bericht via bobvanderstukken.beof via https://www.linkedin.com/in/bobvanderstukken.De muziek in deze aflevering komt van Pixabay Music en is gebruikt onder de Pixabay License (vrij voor commercieel gebruik, geen verplichte naamsvermelding).Uit respect voor de makers vermeld ik ze graag bij naam:Drifting Through Pain - Pheaha MohwasaLo-Fi Piano Soulful Slow Music - AllWorldMusicSoulful Downtempo Lounge Music - TunetankA Rainy Day – Piano with Rain Background - JuliusH

Dit is de eerste aflevering van Work and Art - gesprekken over zien, voelen en handelen.Een soort manifest, een intro waarin ik vertel waarom ik deze podcast maak.Het voelt kwetsbaar om dit te delen, en misschien is dat net de reden om het toch te doen. Want ik geloof dat onze wereld meer kwetsbaarheid nodig heeft.Ik neem je mee in een bijzondere week waarin drie ontmoetingen samenkwamen en me het duwtje gaven om deze podcast te starten:het afscheid van André, de nonkel van mijn vrouw,de passie van filmmaker en muzikant Remo Perrotti en zijn film Mamma Irma,en een improviserende artiest in de Barn Club.Drie momenten die me lieten voelen: nu is het tijd.Niet omdat ik de antwoorden heb, maar omdat we samen betere vragen kunnen stellen.Meer weten over Remo Perrotti en de film Mamma Irma? Hier is een mooi portret van de documentaire en waarom hij zoveel mensen raakt: https://www.filmhuismechelen.be/review/mamma-irma/Over de afbeeldingDe foto toont het straatnaambord Mystiekpad in Tienen. Op die plek zat ik toen ik het scenario van deze aflevering aan het uitschrijven was. Het voelde alsof het bordje me een knipoog gaf: dit is het pad dat zich nu mag openen.