Yaşamağı öyrənirəm

Yaşamı öyrədən, görməyimi təmin edən, həyatımın bir bəsit anından sizinlə qısa hekayə olaraqdan paylaşmaq istədim. Xüsusilə, sizə iki sualım olacaq bu podcast bölümündə.. 1) İnsanları bizə yeridilmiş qəliblərin arxasından , o yüksək hasarların arxasından görə bilirik mi?2) İnsanı insan olduğu üçün hər hansı bir təbəqəyə yerləşdirmədən həqiqi mənada dinləyərəkdən söhbət edə, ruha birazda olsa yaxınlaşa bilirik mi?Həsən, həyatımın çox qısa anından da olsa, keçdiyin üçün və həyatı görməyimi təmin etdiyin və özümə yaxınlaşdırdığın üçün sənə təşəkkür edirəm. Yaşamının çox gözəl olmasını arzulayıram..Mənimlə əlaqə üçün [email protected]

İlk epizodda həyatıma dəyər qatan, Xəlil Cibrandan uşaqlarla bağlı olan şeiri səsləndirdim və düşüncələrimi qısa olaraq sizlərlə paylaşdım. Şeiri sizinlə paylaşıram:And a woman who held a babe against her bosom said, Speak to us of Children.     And he said:     Your children are not your children.     They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.     They come through you but not from you,     And though they are with you yet they belong not to you.     You may give them your love but not your thoughts,     For they have their own thoughts.     You may house their bodies but not their souls,     For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.     You may strive to be like them, but seek not to make them like you.     For life goes not backward nor tarries with yesterday.     You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.     The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.     Let your bending in the archer’s hand be for gladness;     For even as He loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.Düşüncələriniz mənim üçün təbii ki, maraqlı olar.. Sizdə bəs hansı hisləri oyatdı? Mənimlə əlaqə üçün:[email protected]