อาชีพต้องห้ามคนฆ่าหมู | Case Study ปี 45 | EP.32

อาชีพเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิต เป็นทางมาของปัจจัย 4 แต่บางอาชีพก็เป็นอันตราย หากไม่เลือกให้ดี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทรงห้ามอาชีพที่เรียกว่า มิจฉาชีวะ 5 อย่าง ได้แก่ ค้าขายสัตว์เป็นสำหรับนำไปฆ่า ค้าขายอาวุธ ค้าขายมนุษย์ ค้าขายยาพิษ และค้าขายน้ำเมา (รวมยาเสพติด)อาชีพฆ่าหมูจัดอยู่ในข้อแรก คือ การเลี้ยงชีวิตด้วยชีวิตของสัตว์ การฆ่าหมูเข้าข่ายปาณาติบาตครบองค์ 5 คือ 1. สัตว์นั้นมีชีวิต 2. รู้ว่าสัตว์นั้นมีชีวิต 3. มีเจตนาคิดจะฆ่า 4. ลงมือทำ 5. สัตว์นั้นตายการทำเช่นนี้ทุกวันจนเป็นอาจินกรรม หากปริมาณมากน้อยต่างกันก็จะไปตกนรกคนละขุม เมื่อตาย จิตจะเห็นภาพหมูร้อง เห็นภาพการฆ่า ทำให้จิตเศร้าหมอง ดวงบาปจะขยายครอบคลุมดวงธรรม นำไปสู่การเกิดเป็นสัตว์นรก สัตว์นรกเหล่านี้จะมีรูปร่างหลากหลาย เช่น ตัวคนหัวหมู, ตัวหมูหัวคน, ตัวคนหน้าหมู, มือเท้าเป็นหมู ขนาดตัวสัตว์นรกจะขึ้นอยู่กับขุมนรกที่ไปตกความทุกข์ทรมานในนรกมากกว่าในโลกมนุษย์หลายหมื่นถึงหลายล้านเท่า มีวิธีการทรมานมากมายตามกรรมที่ทำ เช่น ถูกเสียบด้วยมีดเชือดหมูทุกรูขุมขนในอเวจี ถูกเสียบเหล็กแล้วหมุน (แบบหมูหัน) ถูกสับทีละชิ้น ถูกชำแหละ ถูกตัดหัวแล้วหัวใหม่เกิดซ้ำๆ ถูกบะช่อ (ผ่า)เมื่อหมดกรรมในมหานรก จะไปสู่ขุมบริวาร ซึ่งยังคงถูกทรมาน จากนั้นไปยมโลกเพื่อดูบัญชีบุญบาป แล้วอาจไปเกิดเป็นอสุรกาย (รูปร่างพิการ กินอุจจาระ หรือกินเนื้อตัวเอง) หรือเปรต (โดนฝนไฟไหม้) จากนั้นจึงมาเกิดเป็นหมูให้ผู้อื่นฆ่า โดยจำนวนชาติที่เกิดเป็นหมูเท่ากับจำนวนขนของหมูที่เคยฆ่าคูณด้วยจำนวนตัวที่ฆ่าเมื่อหมดกรรมจากการเป็นหมู จึงมาเกิดเป็นมนุษย์แต่อายุสั้น ตายด้วยโรค อุบัติเหตุ หรือถูกฆ่า หากกรรมจางลงจึงอายุยืนขึ้น แต่หากทำกรรมใหม่ก็จะตกลงไปอีก อาชีพฆ่าหมูมักมาพร้อมกับกรรมอื่น เช่น ดื่มสุรา หรือผิดกาเมฯ ซึ่งจะนำไปสู่การใช้กรรมในขุมอื่นๆ อีก🎧 ช่องทางการติดตามรับฟัง:🔹 Spotify: คลิกที่นี่🔹 Apple Podcast: กฎแห่งกรรม จากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา🔹 YouTube: กฎแห่งกรรม จากโรงเรียนอนุบาล ฝันในฝันวิทยา - YouTube