განკითხვის დღე

კანიე ვესტი "დინამო არენაზე", კვარა - "ალიანც არენაზე", თოფურია - თეთრ სახლში, კობახიძე ერევანში... - ჯიმი და ნიკო გაოცებას ვერ მალავენ.

ჯიმი და ნიკო ვეგეტარიანელები არ არიან, მაგრამ ბრმად მაინც არავის უჯერებენ, რადგან კარგად იციან, რომ ჯოჯოხეთისაკენ მიმავალი გზა იაფი, რბილი ხორცით არის მოკირწყლული.

ცოტა კოკაინის ბეჰემოთებზე, ცოტა მდინარაძის გენერლობაზე, ცოტა უსულგულობაზე, ცოტა რელიგიურ ფანატიზმზე... მოკლედ, ჯიმიმ და ნიკომ ცოტ-ცოტა ყველაფერზე ილაპარაკეს.

ჯიმის და ნიკოს დაკვირვებით, ევროპის პოლიტიკურ სივრცეში მოვლენები, როგორც წესი, "უნგრული სცენარით" ვითარდება ხოლმე, რუსეთის ორბიტაზე კი - ბელარუსულით.

ანტონ კათალიკოსმა, შოთა ბრძენ იყო, საკვირველ პიიტიკოს-მესტიხე, მაგრამ ამაოდ დაჰშვრაო. ჯიმი და ნიკო ფიქრობენ, ცუდია, კათალიკოსი სტურუას დადგმას რომ ვერ მოესწრო

ჯიმი და ნიკო ძაღლების მწარე ხვედრზე საქართველოში და ცნობილი მებაღისათვის მოწყობილ "me too"-ზე მსჯელობენ.

ჯიმი და ნიკო იმის გარკვევას ცდილობენ, რა უფრო დიდი პრობლემაა, "პირველი ლედის მცირე ადამიანური ხარვეზი" თუ ბანერის დაზიანების გამო ადამიანის ციხეში გაშვება.

ჯიმი და ნიკო ილია მეორის ეპოქის დასრულებასა და კოლეგა-ჟურნალისტების ქცევაზე.

ჯიმი და ამჯერად ქორი ასევე განიკითხავენ საქართველოს პარლამენტის გზას დამფუძნებელი კრებიდან "ოცნების" პარლამენტამდე. 12 მარტი ხომ საქართველოს დამფუძნებელი კრების პირველის სხდომის დღეა.

ძაღლების გამრავლების აკრძალვა, გრანტების აკრძალვა, ბიზნესისათვის პოლიტიკური აქტივობის აკრძალვა, ხელისუფლების ლეგიტიმაციის ეჭვის ქვეშ დაყენების აკრძალვა, პარტიების აკრძალვა... ჯიმი და ნიკო ცდილობენ გამოიცნონ, კიდევ რისი აკრძალვა შეიძლება.

ჯიმი და ნიკო დარწმუნებული არიან, რომ "25 თებერვლის" შინაარსის შეცვლა ფუჭი გარჯაა, ისევე როგორც იმის იმედად ყოფნა, რომ რუსეთი ომს ოთხი წლის წინ დაწყებულ,ლ. ხოლო რაც შეეხება სანქციებს...

ჭარბწონიანობას შევებრძოლებით, მრავალშვილიანობას მივესალმებით, ასტროლინგვისტიკას დავეწაფებით, ხოლო თუ რამე შეგვეშლება, ტვ "იმედს" არ დაველოდებით, საკუთარი ხელით გავიქარდებით, ოღონდ ქვეყნის მთავარი იუბილარი იყოს დღეგრძელი.

ლადო კახაძის კატამარანიც დაიშალა, ეპსტინის ფაილებიც გამოქვეყნდა, ზამთრის ოლიმპიადაც გაიხსნა ჩვენი რუს-ქართველების მონაწილეობით, გვარამიაც გამოუშვეს ციხიდან, მაგრამ, როგორც ჯიმი და ნიკო შენიშნავენ, დღის წესრიგიდან მაინც არ იხსნება უმთავრესი კითხვა: გვეშველება რამე?!

საქართველოც, ლადო კახაძეს რომ დავესესხოთ, კატამარანია, რომელსაც ვერაფერი შეაჩერებს, მათ შორის ვერც დიდ განსაცდელში ჩავარდნილი შვედეთი.

თბილისში, როგორც იმ ვირუსულ ვიდეოშია, მართლა საბავშვო ამინდები გამოერია: ისე მოთოვა, რომ გუნდაც კი გაკეთდა, მაგრამ თოვლმა ასევე მოიტანა (ვინ იფიქრებდა?) არაბავშვური პრობლემები, რაც ისედაც არ აკლდა გინდა თბილისს და გინდა საქართველოს: ფასები ფასებს აღარ ჰგავს, შეწყალება შეწყალებას, პოლიცია - პოლიციას.

გუშინ პრემიერი იყავი, დღეს პატიმარი ხარ; დღეს მონაკოში "გულაობ", ხვალ რუსთავში შეგასახლებენ. მოკლედ, როგორც დიდი სტალინი იტყოდა, ცხოვრება უკეთესი გახდა, ცხოვრება უფრო სახალისო გახდა.

როგორც ჩანს, 2026 წელი შარშანდელზე ბევრად ცეცხლოვანი იქნება. ყოველ შემთხვევაში, იანვრის პირველმა დღეებმა ნამდვილად გადააჭარბა მოლოდინს: იქით მადურო "გასკვანჩეს", აქეთ ირანში რევოლუცია იქოქება, თუმცა ჯიმი და ნიკო ვერც სოფო ბედიას "პრისიონერამ" დატოვა გულგრილი.

ერთი წელი გავიდა კობახიძის იმ ცნობილი განცხადებიდან ("მივიღეთ გადაწყვეტილება 2028 წლამდე დღის წესრიგში არ დავაყენოთ ევროკავშირთან მოლაპარაკების გახსნის საკითხი"), რამაც ყველას ცხოვრება შეცვალა.

ემიგრანტებისადმი უსამართლო დამოკიდებულების გარდა, ჯიმი და ნიკო განიკითხავენ ეროვნულ ნაკრებს. წავაგეთ? მთავარია, რომ ფეხბურთის მინდვრებზე ტანკები არ დადიან და საჯარიმოში ნაღმები არ ფეთქდება.

ჯიმი და ნიკო განიკითხავენ ფოტოების ამოძრავებას, გახარიას საქმეს, არაბულ ინვესტიციასა და პროპაგანდის ტეხილ მრუდს.

ჯოყოლა და ზვიადაური დაივიწყეთ. ახალ ფორმატში მასპინძელი ჯიმია, სტუმარი - ნიკო.

ჯიმის და ნიკოს დაკვირვებით, კუსტურიცა პუტინს ეფანცქვალება, ბურჯანაძე - ლუკაშენკას, "ოცნება" კი პარტიების აკრძალვას არ იშლის.

ჯიმი და ნიკო მზია ამაღლობელის სახაროვის პრემიაზე ლაპარაკობენ, თავისუფლების მეტროსთან პირბადეების შემოწმებას განიხილავენ და შიშიტ უყურებენ ქართული განათლების მომავალს.

თუ პარტიებს აკრძალავენ, პოლიტიკოსებსა და აქტივისტებს დაიჭერენ, სამოქალაქო საზოგადოებას გააუქმებენ და მედიებს დახურავენ - ალბათ ჩელიაბინსკშიც აღშფოთდებიან თბილისის ჩელიაბინსკთან შედარების გამო. „უ ნას ვსიო ნი ტაკ ხრინოვაო“, იტყვიან ჩელიაბინსკელები და ვინძლო მართლებიც იქნებიან.

4 ოქტომბრის ამბებზეა ლაპარაკი. თქვენ თუ გაიგეთ, კომენტარში დაგვიწერეთ.

ჯიმი და ნიკო ეგვიპტელი ფოტოგრაფის ქართულ თავგადასავალზე, ევროვიზიის რუსულ ალტერნატივასა და თბილისის ზღვაზე დისნეილენდის მშენებლობის პერსპექტივაზე საუბრობენ.

თბილისობა, თბილისო, ერეკლე… ჯიმი და ნიკო განიკითხავენ.

ჯიმი და ნიკო საარჩევნო კლიპებს განიკითხავენ: რა გაუკვირდათ, რა არ გაუკვირდათ, რომელი პარტია რას და როგორ აპირებს.

იქ კაცი მოკლეს, აქ ქალი დაიჭირეს, ვიღაცას სცემეს, ვიღაცას აგინეს... მოკლედ, როგორც ჯიმი და ნიკო ამბობენ, მართლა ცუდი დროა და არა მხოლოდ პოეზიისთვის.

ის, რაც შარშანწინ დიდი ამბავი იქნებოდა, დღეს ოთხშაბათის ჩვულებრივი შუადღეა... ჯიმი და ნიკო განიკითხავენ.

ჯიმის და ნიკოს უქმე დღეების სიმრავლე არ აშინებთ, მასაჟის გარეშეც, ასე თუ ისე, გაქაჩავენ, მაგრამ...

ჯიმი და ნიკო გარდაცვლილებსაც ეხებიან და ტრამვაიზეც ლაპარაკობენ.

თუ გინებაა, ისე უნდა იგინებოდე, როგორც 18 წლის თამარა ჩხიკვიშვილი იგინებოდა, გაზეთებმა რომ დაწერონ და ასი წლის შემდეგ ჯიმი და ნიკო რომ აღფრთოვანდნენ.

ჯიმი და ნიკო მზია ამაღლობელისა და გიორგი ახობაძის პროცესებზე და ელდარ შენგელაიაზე ლაპარაკობენ.

ცხელი ზაფხული, კიდევ უფრო ცხელი პოლიტიკური კლიმატი და გაუმართლებლად ძვირი პოპკორნი - განა, ეს ნორმალურია?! - კითხულობენ ჯიმი და ნიკო.

ჯიმი და ნიკო მეგრული ენის თავისებურებებს არჩევენ.

ჯიმი და ნიკო, როგორც გამოცდილი ხალხი, ძველ და ახალ გამოცდებზე, აბიტურიენტებსა და რეპეტიტორებზე საუბრობენ.

⛓ კარგი არაფერი, მაგრამ რაღაც ხომ ხდება?! ხოდა ჯიმი და ნიკოც ლაპარაკობენ

ჯიმი და ნიკო ლაპარაკობენ, თუ „დაფასებაზე“, ფულზე და ხელოვანებზე

მერაბ დვალიშვილი, ნინა დრამა და ფანი არდანი ჩამოვიდნენ. ხელოვნურ ინტელექტზე კამათობს ხალხი. ჯიმი და ნიკო განიკითხავენ.

ჯიმი და ნიკო მალხაზ ხარბედიაზე ლაპარაკობენ.

ჯიმი და ნიკო იმაზე მსჯელობენ, ბევრი ხალხი რომ ერთად იკრიბება, როგორი სხვანაირი რამეა.

სკოლის დამთავრება კარგია, განსაკუთრებით კარგ ქვეყანაში, სადაც ბევრად მეტი არჩევანია, ვიდრე გირაოს გადახდა ან ციხეში ჩაჯდომაა.

გვითხრეს, ერთხელ პროსტა რომ იბაზროთ პოლიტიკის გარეშე გაასწორებსო და, აჰა, ჩვენც ვიბაზრეთ, თუმცა ბოლომდე პოლიტიკის გარეშე მაინც არ გამოვიდა.

ჯიმი და ნიკო დათა თავაძის სპექტაკლის გამო ამტყდარ ამბებზეც ლაპარაკობენ და კონგრესის მიერ მიღებულ „მეგობარზეც“.