شعر جهان | ترجمه شعر

▨ نام شعر: تنهایی▨ شاعر: دریتا کومو▨ مترجم: محسن آزرم▨ با صدای: ارژنگ آقاجری▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــتنهایی تلفنی‌ست که زنگ می‌زند مدامصدای غریبه‌ای‌ست که سراغ دیگری را می‌گیرد از منیک‌شنبه‌ی سوت‌وکوری‌ست که آسمان ابری‌اش ذرّه‌ای آفتاب نداردحرف‌های بی‌ربطی‌ست که سر می‌برد حوصله‌ام راتنهایی زل‌زدن از پشت شیشه‌ای‌ست که به شب می‌رسدفکرکردن به خیابانی‌ست که آدم‌هایش قدم‌زدن را دوست می‌دارندآدم‌هایی که به خانه می‌روند و روی تخت می‌خوابند و چشم‌های‌شان را می‌بندند امّا خواب نمی‌‌بینندآدم‌هایی که گرمای اتاق را تاب نمی‌آورند و نیمه‌شب از خانه بیرون می‌زنندتنهایی دل‌سپردن به کسی‌ست که دوستت نمی‌داردکسی که برای تو گل نمی‌خرد هیچ‌وقتکسی که برایش مهم نیست روز را از پشت شیشه‌های اتاقت می‌بینی هر روزتنهایی اضافه‌بودن‌ است در خانه‌ای که تلفن هیچ‌وقت با تو کار نداردخانه‌ای که تو را نمی‌شناسد انگارخانه‌ای که برای تو در اتاق کوچکی خلاصه شده استتنهایی خاطره‌ای‌ست که عذابت می‌دهد هر روزخاطره‌ای که هجوم می‌آورد وقتی چشم‌ها را می‌بندیتنهایی عقربه‌های ساعتی‌ست‌ که تکان نخورده‌اند وقتی چشم باز می‌کنیتنهایی انتظارکشیدن توست وقتی تو نیستیوقتی تو رفته‌ای از این خانهوقتی تلفن زنگ می‌زند امّا غریبه‌ای سراغ دیگری را می‌گیردوقتی در این شیشه‌ای که به شب می‌رسد خودت را می‌بینی هر شب▨دریتا کوموDrita Çomo

▨ نام شعر: تنهایی عمیقی در جهان است▨ شاعر: چارلز بوکوفسکی▨ مترجم: نامشخص▨ با صدای: ارژنگ آقاجری▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــتنهایی عمیقی در جهان استکه در حرکت کُندِ عقربه‌های ساعت,می‌توان حس کرد.مردمانِ خسته,مُثله‌شدگانی از عشق یا بی‌عشقی,نا‌مهربان با هم,غنی نامهربان با غنی,و فقیر با فقیر.ترسیده‌ایم.نظام آموزشی آموخته‌مان,که همه برنده‌ایم,از شکست‌ها,و خودکشی‌ها نگفتیا از وحشتِ رنج‌آورِ انسانیکه کسی لمسش نکردهیا با او سخن نرانده استو در تنهاییمشغول آب دادن گیاهان است.▨چارلز بوکوفسکیCharles Bukowski

▨ نام شعر: تنهایی‌هایمان▨ شاعر: عزیز نِسین▨ مترجم: نامشخص▨ با صدای: ارژنگ آقاجری▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــوقتی به هم نزدیک شویمبیش‌تر از هم فاصله می‌گیریموقتی با هم هستیمبیش‌تر تنهاییمآرام آرامخانه‌ای در ذهن‌مان شکل می‌گیرد.او تنهاستمن هم تنهایمو از دودکش خانهاندوه بالا می‌روددیوارهای گلی نامرییلخت و عوربه هر طرف که می‌نگریمبه خودمان برمی‌خوریم▨عزیز نِسینAziz Nesin

▨ نام شعر: آواز▨ شاعر: آدرین ریچ (Adrienne Rich)▨ ترجمه: آزاده کامیار▨ با صدای: محسن نیک▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیریــــــــــــــــتذکر: تغییراتی در ترجمه لحاظ شده است که البته این تغییرات با هماهنگیِ مترجم آن یعنی خانم آزاده کامیار انجام گرفته است.ــــــــــــــــمی‌پرسی تنهایم؟خب، بله تنها هستممثل هواپیمایی که تنها به‌ خط مستقیمبراساس علائم رادیوییدر میان کوه‌های راکی پیش می‌روددر جستجوی مسیر فرود آبیبر فرودگاهی در دل اقیانوس.می‌خواهی بپرسی تنها هستم؟خب، بله هستم، تنهامثل زنی که سراسر کشور را پشت فرمان طی می‌کند هر روزو پشت سر می‌گذاردکیلومترها پس از کیلومترهاشهرهای کوچکی را که می‌توانست در آنها بمانددر آنها زندگی کند، در آنها بمیرد، تنهااگر تنها هستمتنهایی من باید تنهایی کسی باشدکه پیش از همه از خواب برمی‌خیزدپیش از همه هوای سرد صبح این شهر را نفس می‌کشدتنها کسی که بیدار است در خانه‌ا‌ی غرق خواباگر تنها هستمتنهایی‌ام را قایق مانده در ساحل دریاچه‌ی یخ بستهدر آخرین نور سرخ سالمی‌فهمد، که می‌داندنه یخ نه گِل، نه نور زمستانیفقط چوب است که در خود دارد موهبت سوختن را.▨آدرین ریچAdrienne Rich