موسیقی نواحی ایران

حنیفه قابله‌ی روستای جنگارک دشتیاری استان سیستان و بلوچستانه.با چشم‌هایی درخشان، انگشتر‌هایی با ظرافت،صورتی با ابهت و رنج‌کشیده و روحی با آرامش و پرسکوت.مادربزرگ همه‌ی بچه‌های روستا این لالایی را سالیان سال در گوش تمامی اهالی جنگارک خوانده یک روزی. بشنوید ضبط و عکس: پیمان یزدانی

نشسته بودیم در حیاطِ باغ که فرزاد آمد جلوی در و گفت صدای باباعیسی می‌آید. دو به دو ترک موتور رفتیم تا خانه‌ ای که مجلس زار آنجا بود. کفش و جوراب‌ها را درآوردیم و چون اتاق پر بود، نشستیم جلوی در. کمی که گذشت شیرچای تعارف کردند. چند نفر به هوای استراحت و قلیان از اتاق بیرون آمدند و جا باز شد و رفتیم داخل. پسری در میانِ جمع اهل هوا بود که می‌گفتند با موتور تصادف کرده و دکترها جوابش کردند. پسرک هوش نداشت و نقش زمین بود. مادرش بیتابی می‌کرد. بابا عیسی، خیزران به دست، ریتم را سنگین‌تر می‌کرد و مشایخ را یک به یک نام می‌برد. کندرو که می‌سوزاندند، جوری با ریتم دهل‌ها عجین می‌شد که هوش از سر آدم می‌برد. ناخودآگاه ریتم می‌گرفتی و دست می‌زدی. کنار دستی من تکان تکان می‌خورد. ترس داشتم. اما مات و مبهوت صدای باباعیسی بودم. بی‌وقفه می‌خواند و صدایش کشش عجیبی داشت. ذکر شیخ عبدالقادر که شد، مجلس گُر گرفت. فراموش کردم که چه سالی‌ است و کجاییم. چشم‌هایم را بستم غرق شده بودم در صدای بابازار. دو نفر کناری‌ایم که انگار جاشوهایی کهنه‌کار بودند هم شروع کردند به بازی. عجب حالی بود. نفهمیدم که مجلس تمام شد. بابا عیسی که از اتاق می‌رفت بیرون، آمد جلو و با ما دست داد. عرق روی پیشانی‌اش رژه می‌رفت. خوش آمد گفت. مرحبا مرحبا. زیر لب گفتم مرحبا ازین صدا و ازین مجلس. #عیسی قادری از معدود بازماندگان نسل بابازارهای جنوب ایران بود که در روزهای آخر دی‌ماه ۱۳۹۹ درگذشت. گوشه‌ای از مراسم زار - ضبط و متن از رضا پورحسینی - باغ زینت - سلخ

صدای پاییز در ارتفاعات سیاهکل و دیلمان. صدای ناصر وحدتی و سوتک حسین حمیدی radionavahi.com

تمام عواید حاصل از فروش این آلبوم، بدون واسطه به “خالو عباس” پرداخت خواهد شد _____________________________________________________________________ عباس ابافَت معروف به “خالو عباس” در شهریور سال ۱۳۳۲ در جزیره‌ی هرمز به دنیا آمد. زمانی که تنها دو سال داشت پدر و مادرش به دلیل اختلافاتی که داشتند از هم جدا شدند و سرپرستی عباس به مادربزرگ پیرش رسید. آن طور که عباس خود به خاطر می‌آورد، یک شب در نیمه‌های‌ شب با احساس تشنگی از خواب بیدار می‌شود و از مادربزرگش یک لیوان آب می‌خواهد. مادربزرگش هم از فرط خواب آلودگی و خستگی سیلی محکمی به او می‌زند. از فردای آن روز، عباس مدام احساس سردرد می‌کند و هر روز هنگام غروب چشمانش تار می‌شود. این سردردها و تاری چشم‌ها ماه‌های زیادی ادامه پیدا می‌کند تا زمانی که چشم‌های او برای همیشه نابینا می‌شود. عباس که پس از آن تا یک سال تنها و خانه‌نشین می‌شود در نهایت راهی برای آرام گرفتن پیدا می‌کند: صدای ساز «جفتی» همسایه. با گوش دادن به صدای ساز همسایه، علاقه‌ی او به نواختن این ساز بیشتر می‌شود و به سختی برای خودش یک نی (نیمی از ساز جفتی) می‌سازد. یک سال با همان نی که رفیق تنهایی‌اش شده بود می‌نوازد تا موفق می‌شود سازش را کامل کند. باس تا سن ۱۵ سالگی در خانه و تنها برای دل خودش ساز می‌زد. بعد از آن با حضور در مراسم‌ عروسی و جشن‌های محلی در نواختن خبره می‌شود و کم کم غم نداشتن چشم‌هایش را فراموش می‌کند. خالوعباس سال‌هاست که از گوش‌های ناشنوا قطع امید کرده است و با چشمانی بسته و نگاهی خیره به ناکجا، درست مانند ایام کودکی، برای دل خودش می‌نوازد و سکوت جزیره را با صدای جفتی‌اش برهم می‌زند تا شاید صدای ساز او نیز دلیل آرامش کودکی در همان حوالی باشد. «من در کودکی دو چشم از دست دادم. وقتی که جفتی زدن را یاد گرفتم دو دوست بدست آوردم. آنها چشم‌های من هستند.» ضبط و پژوهش: حسین ابراهیمی . پیمان یزدانی طراح کاور: سپیده کریمی عکاس: پیمان یزدانی ناشر: رادیونواحی حامی پروژه: کافه باکارا سال انتشار: ۱۳۹۷