مولانا

آن سو مرو این سو بیا ای گلبن خندان منای عقل عقل عقل من ای جان جان جان منزین سو بگردان یک نظر بر کوی ما کن رهگذربرجوش اندر نیشکر ای چشمه حیوان منخواهم که شب تاری شود پنهان بیایم پیش تواز روی تو روشن شود شب پیش رهبانان منعشق تو را من کیستم از اشک خون ساقیستمسغراق می چشمان من عصار می مژگان منز اشکم شرابت آورم وز دل کبابت آورماین است تر و خشک من پیدا بود امکان مندریای چشمم یک نفس خالی مباد از گوهرتخالی مبادا یک زمان لعل خوشت از کان منبا این همه کو قند تو کو عهد و کو سوگند توچون بوریا بر می شکن ای یار خوش پیمان مننک چشم من تر می زند نک روی من زر می زندتا بر عقیقت برزند یک زر ز زرافشان منبنوشته خطی بر رخت حق جددوا ایمانکمزان چهره و خط خوشت هر دم فزون ایمان مندر سر به چشمم چشم تو گوید به وقت خشم توپنهان حدیثی کو شود از آتش پنهان منگوید قوی کن دل مرم از خشم و ناز آن صنماول قدح دردی بخور وانگه ببین پایان منبر هر گلی خاری بود بر گنج هم ماری بودشیرین مراد تو بود تلخی و صبرت آن منگفتم چو خواهی رنج من آن رنج باشد گنج منمن بوهریره آمدم رنج و غمت انبان منپس دست در انبان کنم خواهنده را سلطان کنممر بدر را بدره دهم چون بدر شد مهمان منهر چه دلم خواهد ز خور ز انبان برآرم بی‌خطرتا سرخ گردد روی من سرسبز گردد خوان منگفتا نکو رفت این سخن هشدار و انبان گم مکننیکو کلیدی یافتی ای معتمد دربان منالصبر مفتاح الفرج الصبر معراج الدرجالصیر تریاق الحرج ای ترک تازی خوان منبس کن ز لاحول ای پسر چون دیو می غرد بتربس کردم از لاحول و شد لاحول گو شیطان من