Bize Kalan

Bazı anlar, ilişkiler ve yerler geri dönmek için değildir, onu güzelliği hatırına taşımamız içindir. Bize kalan da yaşanmış olanı bozmadan ve onu geri istemeden, sadece taşıyarak yani özleyerek sürdürmektir. 

Hiç çok kalabalık bir sofrada oturduğunuz halde kendinizi oraya ait değilmiş gibi hissettiğiniz oldu mu? Bu hissin bir çocuğun tüm hayatına yayıldığını hayal edin.

Bir çocuk nasıl başka bir çocuğun sonu olur?Güncel bir çocuk cinayeti üzerinden, şiddetin ruhsal kökenlerini psikanalitik bir çerçeveden konuşuyorum.

Bazı aşklar neden ilerlemez ama bir türlü de bitmez?Bu bölümde saplantılı aşkı; romantik klişelerin dışına çıkarak, arzunun nasıl askıda tutulduğunu, fantazmın bizi nasıl aynı sahneye bağladığını ve Zeki Demirkubuz'un Kader filmi üzerinden konuşuyorum.Mesele büyük aşk mı, yoksa bir türlü kapanmayan bir sahne mi?

Aşık olduğumuzda kimi severiz?Karşımızdaki kişiyi mi, yoksa onun bizde tamamladığını sandığımız yeri mi?Bu bölüm, aşkın büyüsü kadar kırılgan tarafına da bakıyor.

Annelik çoğu zaman fedakarlık ve kendinden vazgeçiş üzerinden anlatılır. Peki ya annenin istekleri? Bu bölümde mitolojik bir hikaye olan Medea'nın sarsıcı hikayesinden yola çıkarak, anneliğin içindeki görünmeyen yükleri konuşuyoruz.

Kendi arzumuzu temsil ettiğimiz, kendimize ait bir kadınlık sahnesi mümkün mü?

Biriyle görüşmek bazen kısa süreli kiralanan bir ev gibi. İçinde kalıyoruz, eşyalarına dokunuyoruz, odalarında dolaşıyoruz, hatta yerleşmiş gibi oluyoruz. Ama tam anlamıyla sahiplenmiyoruz. Çıkıp gittiğimizde de ne tam üzülebiliyoruz, ne de özleyebiliyoruz. Her şeyin yarısı kalıyor elimizde, hislerin de.Date uygulamaları ile beraber hızla başlayan ve biten bağlara karşı bir duraklama daveti; temas, sınır, yavaşlama ve eksik olan üzerine bir düşünme alanı.

Unutmak, unutulmak ve hatırlamak…Hatırlamak, hiç unutmamaya razı gelmek olabilir mi? Belki de iyileşmek, unutmaktan çok, eksik kalanla yaşamayı öğrenmektir.