صدای بی ادعا

یه زمانیفکر می‌کردماگه کسی ناراحت شد،حتماً من اشتباه کردم.اگه کسی فاصله گرفت،لابدمن کافی نبودم.امروزاین‌طور فکر نمی‌کنم.بعضی آدم‌هافقط تا جایی می‌موننکه توخودت نباشی.من دیگهخودم روکوچک نمی‌کنمکه کسیراحت‌تر بمونه.اگه قراره برن،برن.منقرار نیستهمه روراضی نگه دارم

یه زمانی فکر می‌کردمباید همه‌چیز رو بفهممتا آدم خوبی باشم.باید همه رو درک کنم.باید همه رو تحمل کنم.اشتباه می‌کردم.فهمیدنبا پذیرفتنفرق داره.من می‌تونم بفهممچرا کسی این‌طوره،ولی هنوزانتخاب کنمکنارش نباشم.این بی‌رحمی نیست.اینمراقبته.از خودم

بعضی‌ها فکر می‌کننآدم‌ها عوض می‌شن.من فکر می‌کنمآدم‌هادقیق‌تر می‌شن.کمتر توضیح می‌دن.کمتر انرژی می‌ذارن.کمتر خودشو‌ن رو خرج می‌کنن.نه از روی بی‌احساسی،از روی فهم.من دیگهبرای همه در دسترس نیستم.نه چون خاص شدم،چون فهمیدمکجاهاخودم روگم می‌کنم.این عوض شدن نیست.اینانتخابه

یه جایی توی زندگیمی‌فهمیکه قراره خودتخودت رو جمع کنی.نه با حرف‌های قشنگ.نه با امید الکی.با واقعیت.اینکه شایدهیچ‌کس نیاد دستت رو بگیره.و اینترسناک نیست.اینبلوغه.از وقتی اینو فهمیدمکمتر ناامید شدم.چون دیگهمنتظر کسی نیستمکه نجاتم بده.فقطهر روزیکمخودم رونگه می‌دارم

این یکی قراره آروم‌تر باشه.نه دردناک، نه شعاری.فقط راست.یه جایی توی زندگیمی‌رسی به نقطه‌ای کهدیگه حوصله توضیح دادن نداری.نه اینکه چیزی برای گفتن نباشه،فقط خسته‌ایاز اینکه مدام ثابت کنی«حق داری» این‌جوری باشی.حق داریخسته باشی.حق داریهمه جواب‌ها رو نداشته باشی.من اینجا نیستمکه قانع‌ت کنم.اینجا هستمکه بگملازم نیست همیشهدفاع کنی از خودت

هیچ‌کس قبل از شروع یک زندگی جدیدبهت نمی‌گه که سخت‌ترین بخششتنهاییِ بعدشه.نه اون تنهاییِ شلوغ.اون که آدم‌ها دور و برتن.اون تنهایی‌ای کهوسط روز میاد،وقتی همه‌چیز «عادی» به نظر میاد.من اینجا نیستمکه بگم همه‌چیز درست می‌شه.اینجا هستم که بگم اگه درست نشد،تو خراب نیستی.بعضی وقت‌هازندگی فقط ازت می‌خواد دوام بیاری.نه بیشتر .

سلام...اين اولين باره كه صداى خودم رونه براى كسى،بلكه براى خودم ضبط مى كنم.من قراره اينجا قوى بودن رو آموزش ندم، جون خودم هميشه قوى نيستم.قراره از دوام آوردن بكَم.از روزهايى كه فقط بيدار مى شى،كارت رومى كنى،حرف مى زنى،ولى يه جيزى ته دلت خاليه.اين پادكست براى آدم هايى نيست كه جواب همه جيز رو دارن.براى اوناييه كههنوز سؤال دارنولى ادامه مى دن