Εγώ, παραιτούμαι!

Το Εγώ Παραιτούμαι ολοκληρώνεται με μερικές ακόμα ιστορίες από τα Κάτω Πατήσια.

Το πρόβλημα με τους τουρίστες δεν αφορά πλέον μόνο τις Κυκλάδες τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Αφορά και την Αθήνα που για να βρεις να κάτσεις ακόμα και στο πιο παρακμιακό χαμαιτυπείο της γειτονιάς σου πρέπει να κλείσεις τραπέζι μια εβδομάδα πριν.

Ένα αλλόκοτο σημείωμα σε ένα ταμπλό φορτηγού στα Κάτω Πατήσια, το ανατριχιαστικό Raw και το πιο κουλό πράγμα που μου έχει συμβεί σε σινεμά.

Πυραμίδες, φαλάφελ, καμήλες, η Αγορά του Αλ Χαλίλι και ένα χαμένο αεροπλάνο από Κάιρο για Αθήνα. Ένα επεισόδιο γεμάτο με τραγελαφικά σκηνικά από την πρωτεύουσα της Αιγύπτου.

Πώς είναι να βγαίνεις μόνος για ποτό και γιατί κάποιοι άντρες επιμένουν να φορούν τζιν και κλειστά παπούτσια το 2024 ακόμα κι αν έξω έχει 40 βαθμούς.

Στο σημερινό επετειακό επεισόδιο, συγκεντρώσαμε τα 10 πράγματα που μας έμαθαν οι καλεσμένοι και οι συμπαραγωγοί του podcast για τη ζωή.

Υπάρχει ρατσισμός απέναντι σε γειτονιές; Μια βόλτα από τα Κάτω Πατήσια και τα Εξάρχεια μέχρι το Ντιτρόιτ και την Ισλανδία έχει την απάντηση.

Ένα επεισόδιο-μανιφέστο για πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζουμε την εργασία μας αποτινάσσοντας από επάνω μας το σύνδρομο της εποχής που μας θέλει να μην ζητάμε παρά μόνο να δίνουμε.

Σε αυτό το επεισόδιο ήρθε η ώρα να κλείσουμε το saga με τους μάστορες, να πάμε μια βόλτα με το ChatGPT στα Κάτω Πατήσια και να ψάξουμε απελπισμένα για να βρούμε φασόλια μαυρομάτικα.

Μια ιστορία από την πρώτη μου πρακτική ως δημοσιογράφος που δεν πήγε όπως ακριβώς την είχα ονειρευτεί.

Μιλήσαμε με τη συγγραφέα του βιβλίου «Οι αλεπούδες του Περ-Λασαίζ» για γάτες, λογοτεχνία και φεμινισμό.

Μιλήσαμε με έναν DJ για όλα όσα σκεφτόμαστε ή θα έπρεπε να σκεφτόμαστε κάθε φορά που βλέπουμε έναν άνθρωπο να προσπαθεί να μας διασκεδάσει, παλεύοντας με τα πολύχρωμα κουμπάκια μιας κονσόλας.

Ένα επεισόδιο-οδηγός για όλα τα ευτράπελα που μπορούν να σου τύχουν όταν αποφασίσεις να κατασκηνώσεις γυμνός, στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης.

Με το καλοκαίρι να βρίσκεται στα ντουζένια του, το σημερινό επεισόδιο αποτελεί μια προσπάθεια να έχουμε όλοι στο μυαλό μας πως καλό είναι στη θάλασσα να μην προσπαθούμε να κάνουμε τους μάγκες.

Πώς είναι να σε πιάνει στο μετρό επιτακτική ανάγκη για τουαλέτα, να πρέπει να δώσεις εξετάσεις για κίτρινη ζώνη στο Tae Kwon Do μπροστά στα έκπληκτα μάτια γων γονιών 12χρονων και την ίδια μέρα να παίζει η Εθνική μας κόντρα στην Ισπανία;

Τι δουλειά έχουν δύο μοναστήρια στα Πατήσια; Πώς είναι να σου παίρνουν το air condition μέσα από τα χέρια; Πού έχουν χαθεί φέτος οι κατσαρίδες; Όλες οι απαντήσεις σε ένα επεισόδιο φωτισμένο από το Άγιο Πνεύμα.

Μια ιστορία για το πώς η προσπάθεια διακοπής ενός συμβολαίου παροχής ίντερνετ μπορεί να οδηγήσει σε μονοπάτια που μόνο ο Κάφκα θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει.

Ένα ταξίδι ενός γιου και μιας μάνας στην Κρήτη που φέρνει στο προσκήνιο τριβές και κατάλοιπα από το παρελθόν μέχρι να έρθει η τελική λύτρωση.

Μικρά μικρά από τα Κάτω Πατήσια, η αναζήτηση μιας πραγματικής μαστορόφατσας για να μας φτιάξει τα ντουλάπια της κουζίνας και το σύνδρομο του ναυτικού.

Πέρα από την ασθένεια του τίτλου, στο σημερινό επεισόδιο, θα μιλήσουμε και για το πώς είναι να πάσχεις από τη νόσο του κιθαρίστα χωρίς να έχεις αγγίξει ποτέ σου κιθάρα.

Ο κώδικας ασφαλείας της πολυκατοικίας στα Κάτω Πατήσια που έσπασε, το Υπουργείο Υγείας που θα μας βάλει να πληρώνουμε από την τσέπη μας και μετά θάνατον και μια γκουφιά που καλό είναι να μην κάνεις την πρώτη σου εβδομάδα στη δουλειά.

Τρία σημειώματα ενός διαχειριστή στην είσοδο μιας πολυκατοικίας αποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για μια περιοχή παίξε-γέλασε.

Κούτες, σακούλες σκουπιδιών, κούτες, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, κούτες, μαραγκοί, κλειδαράδες, σακούλες σκουπιδιών, κούτες. Και μερικές ακόμα κούτες.

Πληκτρολόγησα «greek speakers wanted» στο google, αισθάνθηκα τυχερός, πάτησα enter και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Μια κουβέντα με έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες διηγηματογράφους της νέας χιλιετίας, ο οποίος απαντά -ως επί το πλείστον- με στίχους του Λέοναρντ Κοέν.

Ένας ηθοποιός μάς μιλά για όλα εκείνα που κατά καιρούς τον έχουν φέρει ένα βήμα από το να πει «Εγώ, παραιτούμαι!» και να εγκαταλείψει την υποκριτική.

Πώς μια ληστεία σε μια υπόγεια διάβαση της Συγγρού σχετίζεται με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος και με μια φωτογραφία του Νίκου Ρωμανού.

Το σημερινό επεισόδιο αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση προς όλους μας ότι καλό είναι όσο καλά και αν περνάμε κάνοντας κάτι, μία στο τόσο να κάνουμε και ένα διάλειμμα.

Εξετάσεις αίματος, ανατριχίλες, παρολίγον λιποθυμίες και μια επέμβαση με ολική νάρκωση κατά τη διάρκεια της οποίας ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα ξυπνήσω.

Αν το να μιλάς στο τηλέφωνο δεν είναι ένα από τα ταλέντα σου, τότε καλό είναι να μην γίνεις δημοσιογράφος. Αν παρόλα αυτά γίνεις, μπορεί να σου συμβούν τραγελαφικά σκηνικά όπως τα δύο που θα ακούσετε σε αυτό το επεισόδιο.

Ιπτάμενες κατσαρίδες που σκάνε σαν κτήνη πάνω σε τέντες, κατσαρίδες που εμφανίζονται Μάρτη μήνα και κατσαρίδες που κάνουν γούτσου γούτσου. Αν για κάποιο λόγο δεν θεωρείς τις κατσαρίδες το απεχθέστερο ον στον πλανήτη, αυτό το επεισόδιο δεν είναι για σένα.

Πώς ένα λειψό «ρο» μπορεί να δυσκολέψει την καθημερινότητά σου; Μοιραζόμαστε με τους γύρω μας τα μικρά αγαπημένα μας στέκια ή με αυτό τον τρόπο κινδυνεύουν να χάσουν την αξία τους; Όταν δηλώνεις μετριόφρων χάνεις αυτομάτως την μετριοφροσύνη σου; Πολλά τα ερωτήματα, λίγες οι απαντήσεις.

Μια συζήτηση με έναν ταξιτζή για το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, ένα ταξί που ήθελε να με πάει στο Άγιος Όρος και πώς έπαθα ραβδομυόλυση.

Το «Εγώ Παραιτούμαι» στηρίζοντας τον αγώνα των φοιτητών κατά του νομοσχεδίου για τη λειτουργία των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, θυμάται τραγελαφικές ιστορίες από τα ΕΜΜΕ (τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Καποδιστριακού) στις αρχές του 2000.

Τα πλυντήρια αυτοκινήτων που μας κάνουν να χάνουμε μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο την πίστη μας στην ανθρωπότητα, οι μεσίτες που έχουν αλλάξει job description και μια παρεξηγήσιμη βόλτα στον Εθνικό Κήπο.

Πώς είναι να φεύγεις από το πατρικό σου για πρώτη φορά στα 29 και να μένεις για 7 χρόνια με έναν κολλητό σου από την σχολή; Ντελούλου σπιτονοικοκύρης, γείτονας από την Ιαπωνία, ξέφρενα πάρτι και ετεροχρονισμένη ενηλικίωση σε ένα επεισόδιο πιο συναισθηματικό από τα προηγούμενα.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε όταν βρίσκουμε ένα πρωί ραγισμένο το παρμπρίζ μας; Πόσο εύκολο είναι να κάνεις με αμάξι τη διαδρομή Δημητσάνα-Αθήνα χωρίς φώτα, βράδυ με καταιγίδα; Και πώς διάολο χρησιμοποιούμε το viber στο αυτοκίνητο; Ένα επεισόδιο με τραγελαφικά σκηνικά εξαιτίας της παντελούς άγνοιας του πρωταγωνιστή για το πώς λειτουργούν τα αυτοκίνητα.

Αν δεν γιορτάσεις τα γενέθλιά σου με τον τρόπο που πραγματικά θέλεις και μπλέξεις με «πρέπει», «δεν πρέπει» και υποχρεώσεις τότε όχι μόνο δεν θα τα χαρείς, αλλά μπορεί τα πάντα να πάνε στραβά. Πολύ στραβά.

Με αφορμή τον ανασχηματισμό και τον νέο Υπουργό Υγείας θυμηθήκαμε μια τραγελαφική ιστορία από μία νοσηλεία σε ένα νοσοκομείο του Δουβλίνου. Bonus: Ένα σκηνικό με ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο στο Μπιλμπάο που μας διέφυγε από το προηγούμενο επεισόδιο.

Ένα γαστρονομικό ταξίδι από τη χώρα των Βάσκων στον Βόλο και από εκεί στην Αθήνα και το χειρότερο μαγαζί της πόλης.

Ποδαρικό στο «Εγώ Παραιτούμαι» για το 2024 κάνει η Μικαέλα Πανηγυροπούλου, η γυναίκα που βρίσκεται πίσω από τα sold out πάρτι που είναι αφιερωμένα στην Τaylor Swift, το μεγαλύτερο ποπ φαινόμενο των τελευταίων -και όχι μόνο- ετών.

Πέντε πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε -μιλάμε από προσωπική εμπειρία- αν για κάποιο λόγο θέλετε να επισκεφτείτε το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής τα επόμενα Χριστούγεννα, μιας και τα φετινά δεν προλαβαίνετε.

Γιατί τα αγόρια από δώδεκα ως δεκαπέντε αποτελούν το χειρότερο έμβιο ον στον πλανήτη και δύο «συνήθειες» που σχετίζονται με τη δουλειά στο γραφείο και για τις οποίες δεν θα έπρεπε καν να συζητάμε.

Το μόνο σίγουρο για το σημερινό podcast είναι ότι δεν περιέχει γκρίνια. Δεν μπορούμε να δώσουμε καμία περαιτέρω πληροφορία, γιατί οτιδήποτε κι αν γράψουμε, θα αποτελεί spoiler.

Οι γονείς που δεν υπάρχει περίπτωση να είναι ευχαριστημένοι με οποιοδήποτε προορισμό επιλέξεις για τις διακοπές σου, οι αεροπορικές εταιρείες που σε λίγο θα μας χρεώνουν ακόμα και για να αναπνέουμε και μια τραγελαφική ιστορία που αποδεικνύει πως δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ να βρίζεις στα ελληνικά στο εξωτερικό.

Πώς είναι ζεις με δυσχρωματοψία; Τρεις προσωπικές ιστορίες που περιλαμβάνουν video games, μια εξέταση για ένα δίπλωμα οδήγησης και ένα άσπρο κινητό που τελικά δεν ήταν άσπρο, δίνουν την απάντηση.

Ο παραλογισμός του να σου φέρνουν εμφιαλωμένο νερό στην ταβέρνα, χωρίς να το έχεις ζητήσει. Η ταλαιπώρια του να σχολιάζουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ στο γραφείο το τι, το πότε και το γιατί τρως το φαγητό που τρως και μια τραγελαφική ιστορία με γριβάδια στη λίμνη Κερκίνη.

Βασικό θέμα του 5ου επεισοδίου του podcast «Εγώ Παραιτούμαι» είναι το αίσθημα της ντροπής και όλα όσα μας αναγκάζει πολλές φορές να κάνουμε. Κάπου εκεί μπλέκεται μια απόπειρα παρκαρίσματος στο Παγκράτι, η Εθνική Νιγηρίας και η μεγαλύτερη pop star της εποχής.

Το 4o επεισόδιο του podcast "Εγώ Παραιτούμαι" καταπιάνεται με τους οπλισμένους Σπαρτιάτες που κόβουν καθημερινά ανέμελοι βόλτες σε Παγκράτι, Μετς και περίχωρα, με τον πιο επικίνδυνο δρόμο στην Αθήνα, τον πιο επικίνδυνο δρόμο στην Κρήτη και έναν δρόμο στην Ολλανδία που παραλίγο να μας στείλει στο νοσοκομείο.

Είναι ΟΚ να φεύγουμε από το σινεμά στην μέση της ταινίας; Πώς μπορούμε να πούμε ευγενικά σε κάποιον ότι έχασε κάτι δικό μας χωρίς να τον κατηγορήσουμε για κλέψιμο; Γιατί εξαφανίζονται οι οδηγικές μας ικανότητες τη στιγμή που κάποιος από πίσω μας παίζει τα φώτα επειδή αργούμε να παρκάρουμε; Αν ψάχνετε κι εσείς τις απαντήσεις στα προηγούμενα ερωτήματα, αυτό το podcast σας αφορά.