Bi’de Empattan Dinle

Yolda olmayı varmaya tercih ettiğim, süreci kaçırmaktan kaçındığım, gülmeyi hep sevdiğim, sevgiye kollarımı açmaktan korkmadığım, ağlamaktan hiç utanmadığım, başka bir hayatın mümkün olduğuna hep inandığım için kendime teşekkür ediyorum. Tek canla buraya kadar gelişimiz kutlanılası.

Doğum günün kutlu olsun. Daha iyi bir insan olmak için çabam hep sürdü sayende-beni sev diye. Ve sen yaptıklarınla değil, yapmadıklarınla hatırlanacaksın — her zaman.

Anlaşılmadığımızı hissettiğimiz yerlere karşı nasıl da pasif agresif tavırlar sergiliyoruz, gördünüz mü sayın dinleyen?

Yemeğin içindeki her malzemenin kendi işlevi farklı. Birbirimize öykünmenin çocuksu komikliği, uzadığında tatsız oluyor. Unutma, Her malzemenin pişme süresi farklı. Patates mi sarımsak mı olduğunu yolda göreceksin. Domatese imrenmediğin bir gün, yol seni bekler. Yola çık, yol açık.

Ezcümle! Düşmek mevzu değil. Kalkmak mevzu. Korkarak bile olsa ilerleyen, cüret eden ve bazen düşen ama yeniden ayağa kalkma konusunda profesyonelleşmiş insanlarla dolu başarılılar locası.

Bize neden bu kadar zor geliyor; o anne babanın da o hayatı ilk defa yaşıyor,o yoldan ilk defa geçiyor olduğunu kabul etmek..? Yahu bu sınavı, o zorluğu, o da ilk defa görüyor, baş etmeye çalışıyor. Biz de o insanların sınavlarından biriyiz. Anlamaya çözmeye çalışıyor bizi hala! Yaş ilerledikçe de kolaylaşmıyor hiçbir şey, inanmayan gözlerine ve dizlerine sorsun. Üstelik çocuğunuz olunca anlıyorsunuz; kapıyı kapatıp başka odaya geçince, o çocuk önceki odanın sorunu olarak kalmıyor. Bağrınızda bir yangındır çocuk. Siz bir yangınla yaşamayı öğreniyorsunuz. Bunun bir ustalığı yok, her daim öğrencisisiniz bu dersin. Anne babalarınız sizin üst sınıfınız bile değil. Sınıf arkadaşınız.

"Yalnızlık, her kimliğe doğuştan yazılı tek uğraşıdır insanın, bir yaşama sırasında. Tek sermayesi. Sahip olduğu tek şeydir, kıymetini bilmelidir dedi. Yalnızdır insan. Hep kalabalıklara karışma telaşı bundandır. Kalabalık yalnızlıklar, yalnız kalabalıklar oluşur, şehir şehir, ülke ülke... Kalabalık arttıkça artmaktadır yalnızlık. İnsan bir ölümü istemez, bir de ondan beter bir yalnızlığı ama ikisi de muhakkak gelir başına bir yalnız yaşama sırasında.” Y.E.

Işıl ile sohbetin içinden kestiğim ve başlı başına bir mevzu olan bu bölüm, falcı konusunun gerçeğidir. özetidir. (belki) gülümsetir.

Lütfen önce kendinizi, sonra dışınızdakileri sevginizle şifalandırın. Düşünmeniz yeterli. Niyetiniz yeterli. Her şeyin bir sonu var ama nasıl bittiği önemli … Bugün kendi hayatımdan bir parça paylaşarak anlatmak istedim. Empati değil bizzat anıdır anlattığım . Ve fakat bu kadar hastanın, bu kadar acının, bu kadar arayışın olduğu bir dünyada; tutunacak dal yüreğinizden geçiyor, o zeytin dalını yakalamanızı istedim..

Hangi tarafa daha ait hissetmektesin? “Tatilde gelip, görür, üzülür sonra yine giderim. Burada bana oksijen yok” diyenlere mi? “Varlığı bile başlı başına direniş” olanlara mı? İkisi de biziz, ikisi de bizim. İkisi de çileli. Bilinsin ki ikisinde de yollar gülbahçesinden geçmiyor. Ve fakat biri bugünü, diğeri daha büyük bir zaman dilimi için direniyor. Bugün bu kadar düşündük, yarın başka şeyler düşünür başka sonuçlara varırız ama lütfen kimsenin gönlü kırılmasın. Bu gerçekten çoktan seçmeli bir çile.

Bireysel iyilik hallerinin toplumsal hastalıklar karşısında ömürleri kısa. Hep birlikte çıkmamız gerekiyor karanlıktan aydınlığa. Ve fakat iyileşmeye içeriden başlamak gerekiyor. Bu sebeple önce bir adım. Hep önce o ilk adım.. zamanla ve şefkatle sürdürerek. Farkında olalım; önce tek bir zihinde yanacak o mum. Ardından o zihinler çoğalacak. Sonunda zihinlerdeki mum ışıkları tüm dünyayı aydınlatacak. İşte bu kadar.

Işıl ile tüm ortam şartları (bir kısmında hanım kızımız balkon kapısını açmış diye, çöp kamyonu sesi geliyor) ve teçhizat yetersizliğimizi (mikrofonumuz yok bizim :) yok sayıp sohbete oturduk. Çünkü sadece biz vardık ve başka bi'şeyimiz yok diye konuşmayalım mı? Konu da zaten "kayıplar" olduğu için, eksiklerimiz çok da mühim değildi. Daha iyi bir prodüksiyon ümit edebiliriz bir dahaki sefere, ancak bugün elimizde bu var. Bunu yetersiz değil, samimi bulacak dinleyicilere selam, sağ sola gözü takılanlara da biraz salmalarını dileriz. Ve bir de, sevgiler tabi! *video linki buraya bırakıyorum. https://www.youtube.com/watch?v=7GXe7PI-8qI&t=18

Hamur yoğurmak gibi düşün. Dinlenmeye bırakıldın bir miktar. Dinlendikten yani içine eklenen yeni potansiyeller olgunlaştıktan sonra fırın seni bekliyor. Ve bilenlere selam olsun, pişmek o zaman keyif veriyor.

Bugün şunu soruyorum; “Dayanamayacağın noktada sakın pes etme, orası kaderinin değişeceği yerdir”ifadesinden hareketle; ya yanlış kapıdaysak? Ya vazgeçmemiz gerekiyorsa?

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz,düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz,ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez,dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız,çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu,sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu,uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.