Fesaaneh | فسانه

پادکست فسانه | Fesaaneh Podcastفصل اول: z شاهنامه‌خوانی برای نسل با درود خدمت همه شنوندگان عزیزامیدوارم از قسمت دوم لذت برده باشیدلطفا ازمون حمایت کنید و مارو به دوستانتان معرفی کنید و اگه نظر و پیشنهادی برامون دارید حتما به ما اطلاع بدینبه چنل تلگرامی ما حتما سر بزنیدپی نوشت قسمت دوم تقدیم نگاه با ارزشتون:سخن‌گوی دهقان چه گوید نخست/که نام بزرگی به گیتی که جستکه بود آن که دیهیم بر سر نهاد/ندارد کس آن روزگاران به یادمگر کز پدر یاد دارد پسر/بگوید تو را یک به یک در به درکه نام بزرگی که آورد پیش/که را بود از آن برتران پایه بیشپژوهندهٔ نامهٔ باستان/که از پهلوانان زند داستانپادشاهی کیومرث:چنین گفت کآیین تخت و کلاه/کیومرث آورد و او بود شاهچو آمد به برج حَمَل آفتاب/جهان گشت با فرَ و آیین و آببتابید از آن سان ز برج بره/که گیتی جوان گشت از آن یک‌سرهسر بخت و تختش بر آمد به کوه/پلنگینه پوشید خود با گروهبه گیتی درون سال سی شاه بود/به خوبی چو خورشید بر گاه بوددد و دام و هر جانور کش بدید/ز گیتی به نزدیک او آرمیددوتا می‌شدندی بر تخت او/از آن بر شده فرّه و بخت اوبه رسم نماز آمدندیش پیش/و ز او برگرفتند آیین خویشپسر بد مر او را یکی خوب‌روی/هنرمند و همچون پدر نامجویسیامک بُدش نام و فرخنده بود/کیومرث را دل بدو زنده بودبه گیتی نبودش کسی دشمنا/مگر بدکنش ریمن آهرمنایکایک بیامد خجسته سروش/به سان پری پلنگینه پوشبگفتش ورا زین سخن در به در/که دشمن چه سازد همی با پدرسخن چون به گوش سیامک رسید/ز کردار بدخواه دیو پلیددل شاه بچّه بر آمد به جوش/سپاه انجمن کرد و بگشاد گوشبپوشید تن را به چرم پلنگ/که جوشن نبود و نه آیین جنگپذیره شدش دیو را جنگجوی/سپه را چو روی اندر آمد به رویسیامک بیامد برهنه تنا/بر آویخت با پور آهرمنابزد چنگ وارونه دیو سیاه/دوتا اندر آورد بالای شاهفکند آن تن شاهزاده به خاک/به چنگال کردش کمرگاه چاکسیامک به دست خروزان دیو/تبه گشت و ماند انجمن بی‌خدیوچو آگه شد از مرگ فرزند شاه/ز تیمار گیتی بر او شد سیاهفرود آمد از تخت ویله کنان/زنان بر سر و موی و رخ را کَناندو رخساره پر خون و دل سوگوار/دو دیده پر از نم چو ابر بهارخروشی بر آمد ز لشکر به زار/کشیدند صف بر در شهریارهمه جامه‌ها کرده پیروزه رنگ/دو چشم ابر خونین و رخ بادرنگدد و مرغ و نخچیر گشته گروه/برفتند ویله کنان سوی کوهبرفتند با سوگواری و درد/ز درگاه کی شاه برخاست گردنشستند سالی چنین سوگوار/پیام آمد از داور کردگاردرود آوریدش خجسته سروش/کز این بیش مخروش و باز آر هوشسپه ساز و برکش به فرمان من/بر آور یکی گرد از آن انجمناز آن بد کنش دیو روی زمین/بپرداز و پردخته کن دل ز کینکی نامور سر سوی آسمان/بر آورد و بدخواست بر بدگمانبر آن برترین نام یزدانش را/بخواند و بپالود مژگانش راو زان پس به کین سیامک شتافت/شب و روز آرام و خفتن نیافتخجسته سیامک یکی پور داشت/که نزد نیا جاه دستور داشتگرانمایه را نام هوشنگ بود/تو گفتی همه هوش و فرهنگ بودپری و پلنگ انجمن کرد و شیر/ز درّندگان گرگ و ببر دلیرسپاهی دد و دام و مرغ و پری/سپهدار پرکین و کنداوریچو آمد مر آن کینه را خواستار/سرآمد کیومرث را روزگارجهان سر به سر چو فسانست و بس/نماند بد و نیک بر هیچ‌کسپادشاهی هوشنگ:جهاندار هوشنگ با رای و داد/به جای نیا تاج بر سر نهادبگشت از برش چرخ سالی چهل/پر از هوش مغز و پر از رای دلنخستین یکی گوهر آمد به چنگ/به آتش ز آهن جدا کرد سنگداستان کشف آتش:یکی روز شاه جهان سوی کوه/گذر کرد با چند کس هم‌گروهپدید آمد از دور چیزی دراز/سیه رنگ و تیره تن و تیز تازدو چشم از بر سر چو دو چشمه خون/ز دود دهانش جهان تیره‌گوننگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ/گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگبه زور کیانی رهانید دست/جهان‌سوز مار از جهان‌جوی جستبر آمد به سنگ گران سنگ خرد/همان و همین سنگ بشکست گردفروغی پدید آمد از هر دو سنگ/دل سنگ گشت از فروغ آذرنگنشد مار کشته ولیکن ز راز/از این طبع سنگ آتش آمد فرازجهاندار پیش جهان آفرین/نیایش همی کرد و خواند آفرینکه او را فروغی چنین هدیه داد/همین آتش آنگاه قبله نهادبگفتا فروغی است این ایزدی/پرستید باید اگر بخردیشب آمد بر افروخت آتش چو کوه/همان شاه در گرد او با گروهیکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد/سده نام آن جشن فرخنده کردز هوشنگ ماند این سده یادگار/بسی باد چون او دگر شهریارکز آباد کردن جهان شاد کرد/جهانی به نیکی از او یاد کردچو بشناخت آهنگری پیشه کرد/از آهنگری ارّه و تیشه کردچو این کرده شد چارهٔ آب ساخت/ز دریای‌ها رودها را بتاختبه جوی و به رود آب‌ها راه کرد/به فرخندگی رنج کوتاه کردچراگاه مردم بدان برفزود/پراگند پس تخم و کشت و درودبرنجید پس هر کسی نان خویش/بورزید و بشناخت سامان خویشبدان ایزدی جاه و فرّ کیان/ز نخچیر گور و گوزن ژیانجدا کرد گاو و خر و گوسفند/به ورز آورید آن‌چه بُد سودمندچو پیش آمدش روزگار بهی/از او مردری ماند تخت مهیزمانه ندادش زمانی درنگ/شد آن هوش هوشنگ با فرّ و سنگپادشاهی طهمورث:پسر بد مر او را یکی هوشمند/گرانمایه طهمورث دیو بندبیامد به تخت پدر بر نشست/به شاهی کمر بر میان بر ببستچنین گفت کامروز تخت و کلاه/مرا زیبد این تاج و گنج و سپاهجهان از بدی‌ها بشویم به رای/پس آنگه کنم درگهی گرد پایز هر جای کوته کنم دست دیو/که من بود خواهم جهان را خدیوز پویندگان هر چه بد تیز رو/خورش کردشان سبزه و کاه و جورمنده ددان را همه بنگرید/سیه گوش و یوز از میان برگزیدبه چاره بیاوردش از دشت و کوه/به بند آمدند آن که بد زان گروهز مرغان مر آن را که بد نیک تاز/چو باز و چو شاهین گردن فرازبیاورد و آموختن‌شان گرفت/جهانی بدو مانده اندر شگفتمر او را یکی پاک دستور بود/که رایش ز کردار بد دور بودخنیده به هر جای شهرسپ نام/نزد جز به نیکی به هر جای گامچنان شاه پالوده گشت از بدی/که تابید ازو فرّهٔ ایزدیبرفت اهرمن را به افسون ببست/چو بر تیز رو بارگی بر نشستیکایک بیاراست با دیو جنگ/نبد جنگشان را فراوان درنگاز ایشان دو بهره به افسون ببست/دگرشان به گرز گران کرد پستکشیدندشان خسته و بسته خوار/به جان خواستند آن زمان زینهارکه ما را مکش تا یکی نو هنر/بیاموزی از ما که‌ت آید به برکی نامور دادشان زینهار/بدان تا نهانی کنند آشکارچو آزاد گشتند از بند او/بجستند ناچار پیوند اونبشتن به خسرو بیاموختند/دلش را به دانش برافروختندنبشتن یکی نه، که نزدیک سی/چه رومی، چه تازی و چه پارسیچه سغدی، چه چینی و چه پهلوی/ز هر گونه‌ای کان همی بشنویجهاندار سی سال از این بیشتر/چه گونه پدید آوریدی هنربرفت و سر آمد بر او روزگار/همه رنج او ماند از او یادگار

پادکست فسانه | Fesaaneh Podcastفصل اول: z شاهنامه‌خوانی برای نسل با درود خدمت همه شنوندگان عزیزامیدوارم از قسمت اول لذت برده باشیدلطفا ازمون حمایت کنید و مارو به دوستانتان معرفی کنید و اگه نظر و پیشنهادی برامون دارید حتما به ما اطلاع بدینبه چنل تلگرامی ما حتما سر بزنیدپی نوشت قسمت اول تقدیم نگاه با ارزشتون:آغاز کتاب:به نام خداوند جان و خرد / کز این برتر اندیشه بر نگذردخداوندِ نام و خداوندِ جای / خداوندِ روزی‌دِهِ رهنمایخداوند کیوان و گَردان‌سپهر / فروزندهٔ ماه و ناهید و مهر✨توانا بود هر که دانا بود / ز دانش دل پیر برنا بود✨ستایش خرد: کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد / بِدین جایگَه گفتن اَندر خُورَدکُنون تا چه داری بیار از خِرَد / که گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَداینجا منظور فردوسی از “خردمند” خودشه، و در ادامه هم داره خطاب به خودش میگه بیا به شنونده (دیگران) توضیح بدیم که خرد چرا خوبه  نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناسن / گهبانِ جان است و آنِ سه پاسسه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان / کَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گَمانبعد از کلی توضیح میرسیم به این بیت که خیلی جالبهفردوسی میاد به باور باستانی ایرانیان اشاره میکنه و اشاره میکنه به "سه پاس"کردار نیکگفتار نیکپندار نیککه به عنوان سه پاس شناخته میشه همون سپاس خودموناین قضیه که در زمانی که دین اسلام در ایران بسیار غالب بوده و نقش مسلطی داشته، فردوسی همون اول کتابش میاد و اشاره میکنه به باور های باستانیمون خیلی آیکانیکه(iconic-تاثیرگذار)گفتار اندر آفرینش:از آغاز باید که دانی دُرُست / سَرِ مایهٔ گوهَران از نُخُستاینجا فردوسی میخواد توضیح بده که جهان چگونه به وجود اومدکه یَزدان زِ ناچیز چیز آفرید / بِدان تا توانایی آرَد پَدیدکه خداوند از هیچ چیز به وجود آورد (بیگ بنگ تونیی؟)سَرِ مایهٔ گوهران این چهار / بَرآوَرده بی‌رَنج و بی‌روزگارگوهر منظور همون جوهره، یعنی همه چیز رو با چهار عنصر درست کردیکی آتشی بَر شُده تابناک میانْ آب و باد از بَرِ تیره خاکآتش، آب، باد، خاک(که بازم از باور هایی که اولین بار ایرانیان باستان مطرح کرده بودنش)نخُستین که آتش به جُنبش دَمید / زِ گرمیش پَس خُشکی آمد پَدیدپَدید آمد این گُنبدِ تیز رو / شگفتی نمایندهٔ نو به‌ نوگنبد:آسماناون زمان هنوز فکر میکردن زمین صافه برای همین آسمان براشون عین یه گنبد بالای سرشون بود اَبَر دَه و دو هَفت شُد کَدخُدای / گرفتند هَر یِک سزاوار جایهَمی بَر شُد آتش فُرود آمد آب / هَمی گَشت گِردِ زمین آفتابگیا رُست با چَند گونه درخت / به زیر اَندر آمد سَران‌شان زِ بَختاتش ها خاموش شدن و بارون اومد و کم کم گیاهان بوجود اومدنبِبالَد نَدارد جُز این نیرویی / نپویَد چو پویَندگان هَر سوییو زان پَس چو جُنبَنده آمد پَدید / همه رُستَنی زیرِ خویش آوریدحیوانات به وجود اومدن خور و خواب و آرام جوید هَمی / و زان زندگی کام جوید هَمینه گویا زَبان وُ نه جویا خِرَد / زِ خاک و زِ خاشاک تَن پَروَرَدنَداند بَد و نیکِ فرجامِ کار / نخواهد از او بَندگی کِردگارگفتار اَندر آفرینشِ مَردُم:چو زین بُگذَری مَردُم آمد پَدید / شد این بَندها را سَراسَر کِلیدچو خواهی که یابی زِ هَر بَد رَها / سَر اَندر نَیاری به دامِ بَلانِگه کُن بِدین گُنبدِ تیزگَرد / که دَرمان اَزوی اَست و زویَست دَردنه گَشت‌ِ زَمانه بِفَرسایَدَش / نه آن رَنج وُ تیمار بِگزایَدَشنه از جُنبش آرام گیرَد هَمی / نه چون ما تَباهی پَذیرَد هَمیگفتار اندر آفرینش آفتاب:زِ یاقوتِ سُرخ اَست چَرخِ کَبود / نه از آب و گَرد و نَه از باد و دوداندر آفرینش ماه:چراغ اَست مَر تیره شَب را بَسیچ / به بَد تا تَوانی تو هَرگز مَپیچچو سی روز گردش بپیمایَدا / شَوَد تیره گیتی بِدو روشَناپَدید آید آنگاه باریک و زَرد / چو پُشتِ کسی کو غَمِ عشق خْوَردچو بیننده دیدارش اَز دور دید / هَم اَندَر زَمان او شَوَد ناپَدیدگفتار اندر فراهم آوردن کتاب:سخن هر چه گویم همه گفته‌اند / بَرِ باغِ دانش همه رُفته‌انداگر بر درختِ برومند جای / نیابم که از بَر شدن نیست رایکسی کو شَوَد زیرِ نخلِ بلند / همان سایه ز او بازدارَد گَزَندتوانم مگر پایه‌ای ساختن / بَرِ شاخِ آن سروِ سایه فکنکز این ناموَر نامهٔ شهریار / به گیتی بمانم یکی یادگارتو این را دروغ و فَسانه مَدان / به رنگِ فُسون و بهانه مَدان(اسم کانال از همین بیت الهام گرفته شده)از او هر چه اندر خورَد با خِرَد / دگر بَر رَهِ رمز و معنی بَرَدیکی نامه بود از گَهِ باستان / فراوان بِدو اندرون داستانپراگَنده دَر دستِ هَر موبَدی / از او بَهره‌ای نزدِ هَر بِخرَدییکی پهلوان بود دهقان‌نژاد / دلیر و بزرگ و خردمند و رادپژوهندهٔ روزگارِ نَخُست / گذشته سخن‌ها همه باز جُستزِ هر کشوری موبَدی سال‌خَورد / بیاورد کاین نامه را یاد کردبپرسیدشان از کیانِ جهان / وزان نامدارانِ فرخ مَهانکه گیتی به آغاز چون داشتند / که ایدون به ما خوار بگذاشتندداستان دقیقی شاعر:جوانی بیامد گُشاده زبان / سُخن گفتنِ خوب و طبعِ روانبه شعر آرَم این نامه را گفت مَن / از او شادمان شُد دلِ انجمنجوانیش را خوی بَد یار بود / اَبا بَد همیشه به پیکار بودبر او تاختن کَرد ناگاه مرگ / نهادش به سَر بر یکی تیره تَرگبِدان خوی بَد جانِ شیرین بِداد / نَبُد از جوانیش یک روز شادیکایک از او بخت برگَشته شد / به دستِ یکی بنده بر کُشته شدبِرَفت او و این نامه ناگفته ماند / چُنان بختِ بیدارِ او خُفته ماندالهی عَفو کُن گناهِ وُرا / بیَفزای دَر حَشْر جاهِ وُرابنیاد نهادن کتاب:دلِ روشنِ من چو برگشت از اوی / سوی تختِ شاهِ جهان کَرد رویبه شَهرَم یکی مِهربان دوست بود / تو گفتی که با مَن به یِک پوست بودبه کیوان رسیدم ز خاک نژند / از آن نیک‌دل نامدار ارجمندچنان نامور گم شد از انجمن / چو در باغ سرو سهی از چمنگرفتار ز او دل شده نا‌امید / نوان لرز لرزان به کردار بیدیکی پند آن شاه یاد آوریم / ز کژی روان سوی داد آوریممرا گفت کاین نامهٔ شهریار / گرت گفته آید به شاهان سپاربدین نامه من دست بردم فراز / به نام شهنشاه گردن‌فرازستایش سلطان محمود:جهان آفرین تا جهان آفرید / چون او مرزبانی نیامد پدیدچو خورشید بر چرخ بنمود تاج / زمین شد به کردار تابنده عاجچه گویم که خورشید تابان که بود / کز او در جهان روشنایی فزودچنان دید روشن روانم به خواب / که رخشنده شمعی بر آمد ز آبفردوسی سلطان محمود رو ندیده بود ولی چون چهرش رو توصیف کرده بود اومد گفت که اره من ایشون رو تو خواب دیدمبه ایران و توران ورا بنده‌اند / به رای و به فرمان او زنده‌اندچو کودک لب از شیر مادر بشست / ز گهواره محمود گوید نخستبه دل گفتم این خواب را پاسخ است / که آواز او بر جهان فرخ استبه بزم اندرون آسمان سخاست / به رزم اندرون تیز چنگ اژدهاستکنون باز گردم به آغاز کار / سوی نامهٔ نامور شهریار