Honderd Woorden Verhalen

Mijn kleinzonen gaan op pad, samen met hun vriendjes. Verkleed als beloftevolle koningen. Een vader knutselde een ster, een oma zorgde voor kronen en gewaden. Ze gaan zingen voor een vreugderijk nieuwjaar bij alle vriendelijke huizen in de buurt. Driekoningen, geef mij een nieuwe hoed. Een slim marketingtruukje vinden de groten, is het meenemen van het kleuterbroertje. 'De mensen zullen hem schattig vinden en extra snoep uitdelen.' Een half uurtje later verstopt de kleine zich achter een struikje in een voortuin, om zijn dingetje te doen. Onverwijld brengt het vorstengezelschap de lastpakkoning terug naar huis. 'Hij heeft een kakbroek, mama!'

In een heuse concerttempel leren ze over metrum en melodieën. Mijn kleinkinderen wanen zich popsterren tijdens hun muziekkamp. Na afloop is er een kerstconcertje. Het licht dimt, de performers gloeien van verwachting, de eerste kerstklanken resoneren in de zaal. De kinderen stralen als sterren. Ze zingen zich schor en bootsen wat schutterig de gebaren van de juf na. Al die aandacht is magisch, maar best wat eng. Voor het kleine broertje, naast ons in de rode pluche, blijft het concept mysterieus? ‘Wat probeert die mijnheer daar vooraan de hele tijd te toveren met zijn toverstok?’ ‘Vrede, schat. Hij tovert vrede!’

Elke dag tovert het park een andere tooi. We peddelen door het paradijs. De zon flikkert door het bladerdak. Meteen staan de kruinen in brand. We verzinnen namen voor al die spetterende kleuren: kikkergroen, vlindergeel, ponybruin, stierenbloedrood.  Oranje als…? ‘Lieveheersbeestjes. Kijk Mami, vuurwerk!’ Ze vullen mijn armen met bladeren. Springen in plassen. Zoeken ijverig naar paddenstoelen en kabouters. Honderden eikels en nootjes om hun mandjes mee te vullen. Kastanjes in prikjasjes. Straks maken we mannetjes met luciferstokbeentjes. De frisse wind bijt in de neusjes en hun wangen kleuren flamingoroze. Tenslotte bij de poort, een ijsje. Het laatste voor de winter.

Met haar handjes in mijn broekzakken, glijdt ze achter me aan. We schaatsen door de morgen naar de koekenstad. Het straatbeeld kijkt verwonderd naar ons op. ‘Hij komt eraan!’ Haar lijfje kraait van de pret. Meisje van tram 7. Beentjes bengelend in het niets van geluk. Neusje tegen het raam.  Ze kijkt naar de onbegrijpelijk mooie dag. Een hartje getekend in haar adem likt ze weg. De gekke tram blijft heen en weer rijden, eindeloze rondjes. De hele dag lang, met aan boord het meisje en de oudere dame. Die maandag in de herfst. Morgen staat het beslist in de krant.

Op verende voetjes huppelt hij naar de eerste schooldag. Het gloednieuwe rugzakje steekt propvol slipjes en pampertjes. Papa filmt, mama slikt enkele tranen weg. De juf stelt gerust. Hij speelt flink in de bouwhoek. Op de speelplaats gaat hij schuilen bij zijn oudere broer en stoere vrienden. Zo’n grote dag duurt laaaaang. Een week en veel natte pakketjes later, stelt de juf haar verhaal bij. Het is een temperamentvol kereltje, wel slim, maar héhé ondeugend. Hij deelde al enkele strategische tikken uit aan andere kleuters, maar zelf keert hij ook met een flinke buil terug. Die schoolloopbaan zit wel snor.