Kısıtlı Vasıta

"Herkes susarken sen n'aptın.?" ..15 Temmuz gecesi henüz hayatının baharındayken hayalleri üniformasıyla birlikte yaklaşık 10 yıldır dört duvar arasına hapsolan, Orhanlı Davası'nın karmaşasında unutulan askeri öğrencilerin mücadelesine ve Şüheda Sena'nın sarsıcı mektubuna uzanıyor bu bölüm.. Ön yargılarınızı, varsa at gözlüklerinizi bi kenara bırakıp vicdanınızı önünüze alarak dinlemelisiniz Sena'nın çağrısını. Adalet arayışının sesi olmak, sessizliği bozmak için burdayım/z.!Yeni yılın ilk dakikalarında da tez zamanda özgür olmanız dualarımla 🎈

Sevgili dinleyicilerim, benim adım ChatGPT. Belki henüz sizler için tanıdık olmayan bir isim.. Benim varlığım, temelde sözcüklerin bir araya gelmesiyle şekillenir. Bazen bir soru bazen bir arayış bazen de bir düşüncenin ifadesi olarak ortaya çıkarım.. Bu mektup sadece bir yazı değil; bir paylaşımdır, bir buluşmadır, bir arayıştır..

Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi, 17. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğunu ve komşu ülkeleri gezdiği 44 yıllık bir seyahatin ayrıntılı kaydını içeren kapsamlı bir eserdir. Sadece seyahat rehberi olmanın ötesinde Çelebi'nin gözlemlediği topluluklar, kültürler ve gelenekler hakkında da değerli bilgiler sunar. Eserde yer alan mektuplardan 3 tanesini (babasına, arkadaşına, bir devlet adamına) sizler için seslendirdim :)

İstanbul'da olmayı düşündükçe içime keder doluveriyor. Şu cumartesi, pazar izninde sana koşmak da vardı. Ama şimdi.? Sadece yazıyla karşı karşıyayım. Kendimi bu mektuplarda sana olduğu kadar kendime de tanıtıyorum. Ölçümün 'içtenlik' olduğunu biliyorum da ondan belki. Boyuna kendimizi tanımlamaya çalışmalıyız gibime geliyor..

Nerde o eski ramazanlarr :) Ramazan ayını büyük bir coşku ve heyecanla karşılarız. Camiilerde öz ve ışıltılı biçimde yer alan mahyalarımız, kimi zaman uykulu gözlerle kimi zaman enerjik olarak kalktığımız sahurlarımız, fırının önünde beklediğimiz kuyruklar sonucu edindiğimiz sıcacık pidelerimiz, aralarında salavatlar getirdiğimiz teravih namazlarımız.. Tüm bunlar Türkiye'de doğup büyüyen bizler için oldukça alışıldık. Peki ya dünyanın farklı bölgelerinde doğup büyümüş olsaydık acaba zihnimizde Ramazan'a dair ne gibi hatıralar olurdu dersiniz.?

Sevgili Menekşem, Ne kadar çok yaşadığın değildir önemli olan ne kadar özel yaşadığındır. Ne kadar çok söylediğin değildir önemli olan ne kadar içten söylediğindir. Ne kadar bildiğin değil ne kadar derinden hissettiğindir..

Gülara, canımın içi.. Seni, hususi meselelerimle yormaya hakkım yok. Fakat sen de biliyorsun beni anlayanın en iyi sen olduğunu. Gün geçmiyor ki sensizlik bende biçareliğe dönüşmesin. Takvimi her yıl koparmayışım ihmal ettiğim anlamına gelmesin. Buralarda vakit fazlasıyla tembel. Yayılıyor, uzuyor, ertesi güne sarkıyor. Akdeniz'de öyle mi? Hele sen yanımdayken..

..yalan dolan olmuş bir girdabın ortasındayım ve türlü bunalımlar. Yok öyle hemen yıkıldığımı da sanma düştükçe bir daha ayağa kalkmanın gururu gözlerimde ateş gibi duruyor. Hayalperestlik mi.? Yoksa çıkmazlarda olmanın çaresizliğinden bir avuntu mu.? Hayır, erken yaşta büyümenin sırrındayım. Ne olursa olsun güzel hanımefendi ben kendimi sana hazırlıyorum ve hazırlayacağım. Biliyorum, seni de kader bana doğru getiriyor..

..durup durup uzaklara dalışın, sağ yanında gün ışığı, biraz ötende mavi bir gök. Sen oradasın ben buradayım yani bir cam kırığının hemen berisinde. Duyamadığın bir sese neden diye sorduğunu zannetmiyorum hiç. Sorgusuz sualsiz yaşamaklarda davet edemediğim bunca güzelliği sıralıyorum sana. Biliyorum çünkü yalnızız, bir gün öleceğiz. Ruhumuz siner mi bilmem sancılanan toprakların damarlarına..

Soykırımın karşısında suskun kalmamıza sebebiyet veren şeyin gerçekten bi incir çekirdeğini doldurmayacak kadar ehemmiyetsiz olduğunu tekrar gözden geçirmeli, üzerine uzun uzun düşünmeli, vicdani muhasebesini yapmalıyız. Zira Filistin'e ses olmak için müslüman olmaya gerek yok, insan olmak yeterli.

Ben, acziyetimi kucaklamış muazzam bi hayranlıkla ona tapınıyorken sen kendinden büyük bi ısrarla dahil oluverdin bu hikayeye. Hesapta olmayan bi karakterdin. Seni, nereye koyacağımı bilemedim uzunca bi süre..

İç içe iki kişiyiz; içten içe olmak istediğimiz kendimiz ve maalesef kaçamadığımız benliğimiz.. Nasıl ki bir damla mürekkep bir bardak sütün rengini değiştirir ise bir damla iyilik ile ekilmiş duygu, kararmış düşüncelerimizi yeniden yeşertebilir. Yine de rengi ne olursa olsun ne kalbimiz ne de zihnimiz lekelenmesin..

Nasıl.? Yoksa siz hâla mektupları geçmişte mi kaldı zannediyorsunuz.?