Mila’s Audiodagboek

Het was nog schemer vanavond. En toen werd het ineens stil. Ik stond bij het raam… en hij ook.

Het was nog licht toen ik thuis kwam. En toch wachtte ik tot het donker werd. Alsof dat iets uitmaakte.

Het was nog licht vanavond. Ik zat gewoon op de bank… en toch keek ik weer. Maar sinds dat bericht voelt het ineens anders.

Ik was even offline. En toen ik terugkwam, stond er een bericht in mijn inbox waar ik echt even stil van werd. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest.

Ik deed vanavond iets wat ik misschien niet had moeten doen. En ik weet niet of het nog toeval was… of een beetje expres.

Gisteren zag ik hem sporten… en dat bleef blijkbaar hangen. Want vannacht droomde ik iets waar ik het eigenlijk niet over wil hebben.

Zaterdagochtend, koffie op de bank… en hij was thuis. En ik merkte dat ik toch weer even keek. Misschien iets te bewust dit keer.

Ik heb vandaag iets gekocht wat ik eigenlijk niet had moeten kopen. En nu kijk ik ineens op een hele andere manier naar de overkant.

Ik keek vanavond weer even naar buiten… en zag hem zonder shirt door zijn woonkamer lopen. En ik betrapte mezelf erop dat ik iets te lang bleef kijken.

Ik zat te denken aan gisteren, in de supermarkt. Wat nou als,...

Het voelt anders sinds gisteren

Vandaag kwam ik hem dus weer tegen, nu tijdens het boodschappen doen...

Ik liep vanavond door mijn woonkamer in mijn nachtjapon… en toen besefte ik ineens dat mijn jaloezieën nog open stonden.

Ik keek vanavond naar buiten en zag iets wat ik misschien niet had moeten zien. En nu vraag ik me af waarom hij nog steeds geen gordijnen heeft.

Hij bleef even staan in zijn woonkamer. En voor een moment had ik het gevoel dat hij precies mijn kant op keek.

Vanavond stond hij bij het raam met een glas in zijn hand. En ineens voelde het alsof we allebei naar buiten stonden te kijken.

Hij zat op de bank te eten met de tv aan. En ik betrapte mezelf erop dat ik weer even bleef kijken.

Ik zag hem vanavond weer in zijn woonkamer. En het besef dringt door dat hij daar dus echt woont.

Sinds die ontmoeting voelt het ineens anders om naar buiten te kijken. Alsof hij nu niet meer alleen een man achter een raam is.

Ik kwam hem vandaag tegen op straat. We maakten even oogcontact… en hij glimlachte naar me.

Ik zag hem thuiskomen met boodschappentassen van de Appie. Dezelfde supermarkt waar ik ook altijd kom.

Hij liep door zijn woonkamer met zijn telefoon aan zijn oor. En ik vraag me ineens af met wie hij praat.

Vanavond zat hij op de bank tv te kijken. En ik merkte dat ik misschien iets te lang bleef staan bij het raam.

Ik zag hem eten aan de eettafel met zijn laptop. En omdat “die man aan de overkant” zo onhandig klinkt, heb ik hem een naam gegeven: Thom.

Hij liep door zijn woonkamer in een blauwe badjas. En ik moet eerlijk toegeven… hij is eigenlijk best knap.

Hij liep vanavond door zijn woonkamer met een stapel was. Het is vreemd hoeveel gewone momenten je van een vreemde kunt zien.

Ik keek even naar buiten en zag hem aan de eettafel zitten met zijn laptop. En ineens vraag ik me af wat voor leven hij eigenlijk heeft.

Vanavond zag ik hem weer in zijn nieuwe appartement. Wat me vooral opvalt: hij heeft nog steeds geen gordijnen.

Ik kan niet slapen en neem voor het eerst een memo op. Sinds vorige week woont er een man aan de overkant… en ik betrapte mezelf erop dat ik naar hem zat te kijken.