Nauka Jazdy z instruktorką Małgosią

Uczestnik ruchu – każda osoba znajdująca się na drodze, która bierze udział w ruchu drogowym lub swoim zachowaniem na niego oddziałuje. Do uczestników ruchu zalicza się pieszych, kierujących pojazdami, osoby poruszające się przy użyciu urządzeń wspomagających ruch (np. hulajnogą), a także osoby znajdujące się w pojeździe lub na pojeździe, jeżeli ich zachowanie wpływa na bezpieczeństwo ruchu, np. pasażer otwierający drzwi na jezdnię. Uczestnikiem ruchu jest również osoba prowadząca, pchająca lub ciągnąca pojazd, np. pchająca motocykl lub rower. Status uczestnika ruchu nie jest ograniczony wyłącznie do jezdni – obejmuje także chodnik, pobocze czy drogę dla rowerów. Każdy uczestnik ruchu ma obowiązek zachowania ostrożności, a w razie potrzeby szczególnej ostrożności, aby nie powodować zagrożenia.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Użytkownik; Odcinek: Uczestnik ruchu

Strefa ruchu – Wyznaczony obszar, obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, który został udostępniony do powszechnego ruchu pojazdów i pieszych. Wjazdy i wyjazdy do strefy ruchu są oznaczone znakami drogowymi  D-52 I D-53. Na całym obszarze strefy ruchu obowiązują w pełnym zakresie przepisy Prawa o ruchu drogowym, tak jak na drogach publicznych, w tym zasady pierwszeństwa przejazdu, stosowanie się do znaków i sygnałów drogowych, ograniczenia prędkości oraz odpowiedzialność karna za naruszenie przepisów. Policja i straż miejska posiadają uprawnienia do kontroli i egzekwowania przepisów. Strefa ruchu powoduje zrównanie dróg wewnętrznych z drogami publicznymi w zakresie stosowania przepisów ruchu drogowego.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Strefa ruchu

Tunel – Budowla inżynierska przeznaczona do przeprowadzenia drogi, linii kolejowej, ciągu pieszego lub innej trasy komunikacyjnej pod powierzchnią terenu, przeszkodą naturalną (np. górami, rzeką) albo zabudową miejską. Tunel może być wykonany w gruncie, skale lub jako konstrukcja sztuczna. Jego celem jest zapewnienie ciągłości ruchu przy jednoczesnym ograniczeniu ingerencji w otoczenie. Tunele wyposaża się w systemy wentylacji, oświetlenia, odwodnienia oraz urządzenia bezpieczeństwa, w tym sygnalizację, monitoring i drogi ewakuacyjne. W ruchu drogowym tunel jest obiektem wymagającym zwiększonej ostrożności ze względu na ograniczoną przestrzeń, widoczność oraz specyficzne warunki jazdy.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Tunel

Obszar zabudowany – Teren o gęstej, zwartej zabudowie, w którym droga stanowi element przestrzeni miejskiej lub osiedlowej, a nie tylko trasę tranzytową. Charakteryzuje się bliskim położeniem budynków, ciągami zabudowy wzdłuż jezdni oraz rozwiniętą infrastrukturą drogową, co powoduje ograniczoną widoczność, mniejszą przestrzeń manewrową i zwiększoną liczbę uczestników ruchu.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Obszar zabudowany

Przejście dla pieszych i przejazd dla rowerzystów – Znak D-6b „przejście dla pieszych i przejazd dla rowerzystów” oznacza miejsce na drodze przeznaczone jednocześnie do przekraczania jezdni przez pieszych oraz do przejazdu rowerzystów, wyznaczone i oznakowane znakami drogowymi. Informuje kierujących, że zbliżają się do obszaru o podwyższonym ryzyku, w którym ruch pieszych i rowerów odbywa się w poprzek jezdni. Kierujący pojazdem, zbliżając się do tego miejsca, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu i rowerzyście znajdującemu się na przejeździe. Oznaczenie to może występować jako jedno wspólne przejście i przejazd lub jako dwa wyraźnie rozdzielone elementy infrastruktury.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Przejście dla pieszych i przejazd dla rowerzystów

Przejazd dla rowerów – wyznaczone miejsce na jezdni lub na skrzyżowaniu, przeznaczone do przekraczania jezdni przez rowerzystów, oznaczone  znakiem pionowym D‑6a oraz poziomym oznakowaniem P‑11. Rowerzysta korzystający z przejazdu ma pierwszeństwo przed pojazdami skręcającymi, jeśli sygnalizacja świetlna lub znaki tego nie zmieniają. Przejazdy dla rowerów stosuje się głównie w celu bezpiecznego przecięcia dróg rowerowych z jezdnią lub chodnikiem, a także przy skrzyżowaniach, gdzie rowerzysta może poruszać się prosto lub zmieniać kierunek ruchu. Kierowcy pojazdów są zobowiązani do zachowania szczególnej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa rowerzystom korzystającym z przejazdu jeżeli znaki lub sygnalizacja nie wskazują inaczej.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Przejazd dla rowerów

Przejście dla pieszych – wyznaczona pasami drogowymi „zebra” (znak poziomy P-10) oraz oznakowana znakiem pionowym D-6 „przejście dla pieszych”, a w razie potrzeby także sygnalizacją świetlną, powierzchnia jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska, przeznaczona do przekraczania przez pieszych. Służy zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu i umożliwia legalne przechodzenie drogi. Pieszy ma pierwszeństwo przed pojazdami, gdy znajduje się na przejściu lub wchodzi na nie, i powinien korzystać z przejścia w odległości do 100 m od miejsca przejścia. Poza przejściem przechodzenie jest dozwolone tylko, gdy najbliższe jest dalej niż 100 m; pieszy zachowuje szczególną ostrożność i ustępuje pierwszeństwa pojazdom. Przechodzenie w miejscach o ograniczonej widoczności oraz na autostradach i drogach ekspresowych jest zabronione.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Przejście dla pieszych

Przejście sugerowane – miejsce na jezdni, drodze dla rowerów, torowisku tramwajowym wyznaczone do przechodzenia pieszych, które nie jest przejściem dla pieszych w rozumieniu przepisów ruchu drogowego, np. nie ma znaków pionowych „D-6” ani poziomego oznakowania typu „zebra” oznaczających przejście dla pieszych. Kierowcy nie mają obowiązku zatrzymania pojazdu, jednak powinni zachować szczególną ostrożność i umożliwić pieszym bezpieczne przejście, jeżeli jest to możliwe. Przejścia sugerowane stosuje się najczęściej w strefach zamieszkania, wzdłuż ulic osiedlowych lub przy szkołach, aby wskazać pieszym preferowaną trasę przez jezdnię, zwiększając bezpieczeństwo ruchu. Przejście sugerowane jest dostosowane technicznie, np. przez obniżony krawężnik czy elementy nawierzchni ułatwiające przejście.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Przejście sugerowane

Przystanek – miejsce zatrzymywania się pojazdów wykonujących regularny przewóz osób w publicznym transporcie zbiorowym, oznaczone znakami D-15 lub D-16, przeznaczone do wsiadania i wysiadania pasażerów. Komunikacja zbiorowa to przewóz ogólnodostępny według rozkładu na stałej trasie i przystankach, realizowany autobusami miejskimi, tramwajami, trolejbusami lub pociągami pasażerskimi przez operatora z licencją nadaną przez gminę, starostę, marszałka lub ministra. Kierujący musi umożliwić autobusowi włączenie się do ruchu, a przy przystanku tramwajowym bez wysepki zatrzymać pojazd. Zabrania się zatrzymywania pojazdu <15 m od słupka. Pojazdy prywatne i okazjonalne, w tym samochody osobowe, busy firmowe, autokary turystyczne i taxi, nie korzystają ze szczególnych uprawnień przystanku i podlegają ogólnym zasadom zatrzymania i postoju, zachowując ostrożność wobec wsiadających i wysiadających pasażerów.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Przystanek

Strefa zamieszkania – wyznaczony i oznakowany znakami drogowymi obszar w ruchu drogowym, obejmujący drogi publiczne lub drogi wewnętrzne udostępnione do użytku publicznego, na którym ruch pojazdów jest podporządkowany ruchowi pieszych. Pieszy ma bezwzględne pierwszeństwo przed pojazdami i może poruszać się swobodnie po całej dostępnej przestrzeni, w tym po jezdni, a kierujący pojazdem ma obowiązek ustąpić pieszemu w każdym przypadku. Na terenie strefy zamieszkania obowiązuje ograniczenie prędkości do 20 km/h. Postój i parkowanie pojazdów są dozwolone wyłącznie w miejscach wyznaczonych. Urządzenia uspokojenia ruchu, w tym progi zwalniające, nie muszą być oznaczone znakami pionowymi. Wyjeżdżając ze strefy zamieszkania, kierujący pojazdem ma obowiązek ustąpić pierwszeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Strefa zamieszkania

Autostrada – droga publiczna o najwyższym standardzie bezpieczeństwa i przepustowości, przeznaczona do ruchu pojazdów samochodowych, umożliwiająca szybki i płynny przejazd na średnie i długie odległości. Posiada dwie lub więcej jezdni, różną ilość pasów ruchu w różnych kierunkach, zjazdy i wjazdy wyłącznie w wyznaczonych miejscach. Autostrady wyposażone są w MOP-y (miejsca obsługi podróżnych), bramki poboru opłat i węzły drogowe. Skrzyżowania są zawsze bezkolizyjne. Ruch pieszych, rowerów, pojazdów wolnobieżnych oraz czterokołowców, np. quadów czy mikrosamochodów ważących mniej niż 350 kg, jest zabroniony. Dopuszczalna prędkość wynosi 140 km/h dla samochodów osobowych. Oznacza się ją znakami D-9 i D-10.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Autostrada

Droga ekspresowa – droga publiczna o zwiększonym bezpieczeństwie ruchu i wysokiej przepustowości, przeznaczona do ruchu pojazdów samochodowych, umożliwiająca szybki i płynny przejazd na średnie i długie odległości. Większość odcinków ma dwie jezdnie, ale istnieją też odcinki jednojezdniowe. Skrzyżowania są zazwyczaj bezkolizyjne, choć na niektórych jednojezdniowych mogą występować również te kolizyjne. Drogi ekspresowe posiadają różną ilość pasów ruchu w różnych kierunkach, miejsca awaryjnego postoju oraz ograniczony dostęp, umożliwiający wjazd i zjazd tylko w wyznaczonych miejscach. Ruch pieszych, rowerów, pojazdów wolnobieżnych oraz czterokołowców, np. quadów czy mikrosamochodów ważących mniej niż 350 kg, jest zabroniony. Dopuszczalna prędkość wynosi 120 km/h na odcinkach dwujezdniowych i 100 km/h na jednojezdniowych. Oznacza się ją znakami D-7 i D-8.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga ekspresowa

Droga wewnętrzna – Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, które nie są zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych (krajowych, wojewódzkich, powiatowych ani gminnych) oraz nie są zlokalizowane w pasie drogowym drogi publicznej. Drogi wewnętrzne znajdują się najczęściej na terenach prywatnych lub zarządzanych przez określone podmioty, takie jak osiedla mieszkaniowe, zakłady pracy, centra handlowe czy parkingi. Na drogach wewnętrznych co do zasady nie obowiązują przepisy Prawa o ruchu drogowym, chyba że obszar ten został objęty Strefą ruchu lub Strefą zamieszkania. Droga wewnętrzna przeznaczona wyłącznie do ruchu pieszych, osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, rowerów, hulajnóg elektrycznych i urządzeń transportu osobistego jest w rozumieniu przepisów drogą rowerową.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga wewnętrzna

Skrzyżowanie – To miejsce, gdzie dwie lub więcej asfaltowych dróg spotykają się lub przecinają na jednym poziomie, np. w kształcie krzyża, litery T albo ronda. Na skrzyżowaniu ruch odbywa się zgodnie ze znakami, sygnalizacją albo zasadą prawej ręki. Nie jest skrzyżowaniem wjazd: • z drogi gruntowej na asfaltową, • z drogi wewnętrznej (np. z parkingu, osiedla, stacji benzynowej) na drogę publiczną. Uczestnicy ruchu muszą stosować się do przepisów dotyczących pierwszeństwa, sygnałów i oznakowania, zachowując szczególną ostrożność i umożliwiając bezpieczny przejazd i przejście.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Skrzyżowanie

Droga o nawierzchni twardej – To droga wyposażona w trwałą nawierzchnię, która jest odporna na działanie czynników atmosferycznych i obciążenia ruchem. Wykonuje się ją z materiałów takich jak asfalt, beton cementowy, kostka kamienna lub betonowa. Drogi twarde zapewniają lepszą przyczepność, krótszą drogę hamowania i wyższy komfort jazdy. Umożliwiają bezpieczne poruszanie się pojazdów przez cały rok, niezależnie od pogody, dlatego stanowią podstawową sieć komunikacyjną.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga o nawierzchni twardej

Droga o nawierzchni gruntowej – Jest to droga, której nawierzchnia nie ma trwałego utwardzenia. Wykonana jest z gruntu naturalnego lub gruntu ulepszonego materiałami sypkimi, takimi jak piasek, żwir czy tłuczeń. Drogi gruntowe są najbardziej podatne na warunki atmosferyczne — po deszczu mogą być grząskie i śliskie, a w czasie suszy bardzo pylą. Zimą często są oblodzone i trudne do utrzymania. Z tego powodu zapewniają niższy komfort i bezpieczeństwo jazdy oraz wymagają dostosowania prędkości do aktualnych warunków.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga o nawierzchni gruntowej

Droga dla pieszych i rowerów – wydzielona część drogi lub osobny obiekt komunikacyjny przeznaczony do wspólnego ruchu pieszych i rowerzystów oraz w ograniczonym zakresie: hulajnóg elektrycznych, urządzeń transportu osobistego i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch. Może przebiegać wzdłuż jezdni lub niezależnie, fizycznie oddzielona od jezdni i chodnika (np. krawężnikiem, pasem zieleni) lub tylko oznakowana liniami poziomymi i znakami pionowymi, C-13 i C-16 oddzielonymi kreską poziomą. Ruch pieszych odbywa się swobodnie, rowerzyści poruszają się zgodnie z kierunkiem drogi i ustępują pieszym. Droga może być jednokierunkowa lub dwukierunkowa dla rowerów. Mogą występować miejsca kolizyjne wymagające szczególnej ostrożności i przestrzegania zasad pierwszeństwa np. skrzyżowania z ruchem pojazdów, sygnalizacja świetlna.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga dla pieszych i rowerów

Śluza dla rowerów – obszar zajmujący szerokość lub część szerokości jezdni, zlokalizowany między linią zatrzymania dla pojazdów silnikowych a sygnalizacją świetlną, przeznaczony do zatrzymania rowerów w czasie nadawania sygnału czerwonego. Umożliwia rowerzystom ustawienie się przed pojazdami, poprawiając ich widoczność oraz bezpieczeństwo przy ruszaniu i wykonywaniu manewrów zmiany kierunku jazdy, w szczególności w lewo. Rowerzyści zajmują w jej obrębie miejsce przed pojazdami silnikowymi i po nadaniu sygnału zielonego ruszają jako pierwsi. Śluza stanowi element organizacji ruchu i pozostaje częścią jezdni, funkcjonalnie powiązaną z pasem ruchu.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Śluza dla rowerów

Pas ruchu dla rowerów – wydzielony pas na jezdni przeznaczony przede wszystkim dla rowerów oraz w ograniczonym zakresie hulajnóg elektrycznych i innych urządzeń transportu osobistego. Wyznaczony jest znakami poziomymi (linia ciągła lub przerywana, symbol roweru ze strzałkami), przeznaczony do ruchu rowerów w jednym kierunku. Pas ruchu zapewnia bezpieczne prowadzenie ruchu, odseparowanie rowerzystów od pojazdów silnikowych, a w punktach kolizyjnych np. na skrzyżowaniach wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Może łączyć się ze śluzą rowerową, stanowiąc ułatwienie dla włączania się i zmiany kierunku ruchu. Stanowi integralną część jezdni, nie jest osobnym obiektem drogowym.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Pas ruchu dla rowerów

Droga dla rowerów – wydzielona część drogi lub osobny obiekt komunikacyjny przeznaczony przede wszystkim dla rowerów oraz w ograniczonym zakresie: hulajnóg elektrycznych, innych urządzeń transportu osobistego, osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, pieszych. Droga dla rowerów jest oddzielona od jezdni, chodnika fizycznie np. krawężnikiem, pasem zieleni, barierą lub oznakowaniem. Zapewnia bezpieczne i ciągłe przemieszczanie się, może przebiegać wzdłuż jezdni lub być trasą niezależną, a jej szerokość, nawierzchnia i oznakowanie dostosowane są do kategorii drogi i przewidywanego natężenia ruchu. Na drodze dla rowerów mogą występować miejsca kolizyjne wymagające szczególnej ostrożności i przestrzegania zasad pierwszeństwa np. przejazdy dla rowerzystów, przejścia dla pieszych, sygnalizacja świetlna.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga dla rowerów

Chodnik to część drogi dla pieszych przeznaczona przede wszystkim do ruchu osób poruszających się pieszo. Chodnik służy do odseparowania ruchu pieszego od jezdni, co kluczowo wpływa na bezpieczeństwo. Zazwyczaj jest on wyniesiony ponad poziom ulicy i oddzielony krawężnikiem, a jego nawierzchnia jest utwardzona. W obrębie drogi dla pieszych chodnik pełni funkcję korytarza swobodnego przemieszczania się i mogą z niego korzystać także osoby na urządzeniach wspomagających ruch (np. rolki, hulajnogi, deskorolki). Choć priorytet zawsze ma tu pieszy, w określonych sytuacjach dopuszcza się tam ruch rowerów czy hulajnóg elektrycznych. Przy parkowaniu pojazdu na drodze dla pieszych należy zostawić pieszym min. 1,5 metra szerokości chodnika, co zapewnia im komfort i bezpieczeństwo.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Chodnik

Droga dla pieszych – obiekt budowlany przeznaczony do ruchu pieszych, osób na urządzeniach wspomagających ruch oraz do zatrzymania lub postoju pojazdów. Dzieli się na trzy strefy: Chodnik: część środkowa, służąca wyłącznie do ruchu pieszych. Pas buforowy: strefa między chodnikiem a jezdnią -  to tutaj dopuszczalne jest parkowanie. Pas obsługujący: Od strony budynków. Służy do obsługi przyległych posesji, np. schodów, witryn sklepowych czy ogródków gastronomicznych. Zasady parkowania na drodze dla pieszych: Parkowanie dozwolone dla pojazdów do 2,5 t, przy zachowaniu min. 1,5 m szerokości chodnika dla pieszych. Pojazd nie może utrudniać ruchu ani stać tyłem do budynków. Pojazd może parkować całą szerokością tylko tam, gdzie wskazują znaki; w pozostałych przypadkach parkowanie jest możliwe kołami jednego boku lub przedniej osi.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Droga dla pieszych

Pas dzielący – część drogi oddzielająca jezdnie przeznaczone do ruchu w przeciwnych kierunkach lub rozdzielająca pasy ruchu o różnych funkcjach. Może mieć formę pasa zieleni, wyspy, bariery energochłonnej, krawężnika albo oznakowanej powierzchni wyłączonej z ruchu. Jego celem jest poprawa bezpieczeństwa poprzez ograniczenie możliwości zderzeń czołowych, uporządkowanie kierunków ruchu oraz fizyczne uniemożliwienie niekontrolowanego przejazdu między jezdniami. Pas dzielący nie jest przeznaczony do ruchu pojazdów ani postoju, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W zależności od konstrukcji może być przejezdny lub nieprzejezdny.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Pas dzielący

Pobocze – część drogi przylegająca do jezdni, zapewniająca możliwość np. zatrzymywania pojazdów w sytuacjach awaryjnych czy krótkotrwałego postoju. Pobocze może być wykorzystywane przez pieszych, rowerzystów, do jazdy wierzchem, pędzenia zwierząt, jazdy niektórych pojazdów (np. wolnobieżnych, rolniczych). Może być utwardzone (asfalt, beton, kostka) lub gruntowe, zwykle wyższe lub niższe od poziomu jezdni, a jego szerokość i konstrukcja zależą od kategorii drogi. Może być wyposażone w oznakowanie, bariery ochronne, pasy zieleni lub inne elementy porządkujące ruch. Pobocze z reguły występuje po bokach jezdni, na drogach poza obszarem zabudowanym, przy drogach krajowych, wojewódzkich oraz w miejscach wymagających odprowadzenia wody lub zapewnienia strefy ochronnej, oddzielając jezdnię od gruntu, rowów i innych elementów drogi.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Pobocze

Torowisko niewydzielone – część jezdni, w której tory tramwajowe są wbudowane w nawierzchnię drogi i nie są oddzielone od pozostałej części jezdni fizyczną przeszkodą ani wyraźnym wyłączeniem z ruchu. Stanowi ono element jezdni, po którym – w określonych sytuacjach – mogą poruszać się także inne pojazdy, o ile nie utrudniają ruchu tramwaju. Kierujący wjeżdżając na torowisko niewydzielone powinni zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pierwszeństwa nadjeżdżającemu tramwajowi. W rejonie przystanków i przejść dla pieszych obowiązuje wzmożona ostrożność ze względu na bezpieczeństwo pasażerów i pieszych.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Torowisko niewydzielone

Torowisko wydzielone – część drogi przeznaczona wyłącznie do ruchu tramwajów, trwale oddzielona od jezdni fizyczną przeszkodą, taką jak pas zieleni, krawężnik, wyspa, bariera lub ogrodzenie. Nie stanowi ono części jezdni i co do zasady nie jest przeznaczone do ruchu innych pojazdów ani postoju. Wjazd na torowisko jest zabroniony, chyba że dopuszczają to znaki lub sygnały. Piesi mogą przekraczać torowisko wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych, zachowując szczególną ostrożność. W rejonie przystanków kierujący są obowiązani zachować szczególną ostrożność ze względu na bezpieczeństwo pasażerów wsiadających i wysiadających z tramwaju.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Torowisko wydzielone

Jezdnia – Rozróżnienie ilości jezdni na drodze polega na ustaleniu, ile części drogi przeznaczonych do ruchu pojazdów jest trwale rozdzielonych konstrukcyjnie. Droga ma jedną jezdnię, jeżeli cała jej szerokość nie jest oddzielona fizycznie – niezależnie od liczby pasów i linii poziomych; nawet cztery pasy w jedną stronę oddzielone linią podwójną ciągłą z czterema pasami ruchu w przeciwną stronę stanowią jedną jezdnię. Droga ma dwie jezdnie, gdy kierunki ruchu są oddzielone trwałą przeszkodą, np. pasem zieleni, barierą lub wyspą. Może mieć także trzy lub więcej jezdni, jeżeli występują dodatkowe, trwale wydzielone części, np. jezdnie zbiorczo-rozprowadzające, dla komunikacji miejskiej lub serwisowe.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Rozróżnienie jezdni

Jezdnia – część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów, ograniczona jej krawędziami oraz oddzielona od innych elementów drogi, takich jak pobocze, droga dla pieszych czy pas dzielący. Może składać się z jednego lub kilku pasów ruchu przeznaczonych do jazdy w tym samym albo w przeciwnych kierunkach. Pas dzielący to część drogi w formie np. pasa zieleni, wysepki, powierzchni utwardzonej lub bariery oddzielającej jezdnie o różnych kierunkach ruchu lub jezdnię od innych części drogi. Jezdnia może obejmować torowisko niewydzielone czyli tor tramwajowy poprowadzony w obrębie jezdni, bez fizycznego oddzielenia od ruchu pojazdów, współdzielący z nimi tę samą nawierzchnię i przestrzeń ruchu, natomiast torowisko wydzielone stanowi odrębną, fizycznie oddzieloną część drogi przeznaczoną wyłącznie dla tramwajów.Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Jezdnia

Wyznaczony pas ruchu – wydzielona część jezdni przeznaczona do ruchu pojazdów w jednym kierunku, oddzielona od sąsiednich pasów liniami poziomymi (ciągłymi, przerywanymi lub mieszanymi), o określonej szerokości i widocznych granicach, które jednoznacznie określają tor jazdy. Wyznaczony pas ruchu pozwala na uporządkowany ruch pojazdów, minimalizuje ryzyko kolizji oraz ułatwia stosowanie zasad wyprzedzania, zmiany pasa i kierunku ruchu. Przykłady to: droga jednokierunkowa w mieście z liniami wyznaczającymi dwa lub więcej pasów w tym samym kierunku, autostrada lub droga ekspresowa z pasami ruchu oddzielonymi liniami ciągłymi lub przerywanymi, ronda turbinowe z wyprowadzonymi pasami ruchu. Zmiana pasa ruchu wymaga użycia kierunkowskazu, ustąpienia pierwszeństwa i zachowania szczególnej ostrożności. Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Wyznaczony pas ruchu

Niewyznaczony pas ruchu – część jezdni przeznaczona do ruchu pojazdów w jednym kierunku, której granice nie są oznaczone liniami poziomymi, a jej istnienie wynika z szerokości jezdni i możliwości poruszania się kilku rzędów pojazdów obok siebie. Oznacza to, że mimo braku namalowanych linii, mogą istnieć dwa lub więcej pasów ruchu, jeżeli szerokość drogi pozwala na równoległą jazdę pojazdów zgodnie z przepisami. Przykładem jest szeroka jezdnia dwukierunkowa poza obszarem zabudowanym, gdzie samochód nie zjeżdżając na przeciwległy pas ruchu może swobodnie wyprzedzić wolniejszy pojazd jadący blisko prawej krawędzi lub rondo bez wyznaczonych pasów ruchu ale na tyle szerokie, że mieszczą się obok siebie dwa pojazdy. Zmiana takiego pasa wymaga zachowania szczególnej ostrożności, użycia kierunkowskazu i ustąpienia pierwszeństwa. Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga; Odcinek: Niewyznaczony pas ruchu

Pas ruchu – wydzielony w poziomie odcinek jezdni przeznaczony do poruszania się pojazdów w jednym kierunku i najczęściej w jednym szeregu. Każdy pas ma określony kierunek, a jego szerokość i oznakowanie poziome (linie, strzałki, napisy) oraz pionowe (znaki określające kierunek, zakazy i nakazy) dostosowane są do rodzaju drogi i pojazdów. Na jezdni może być różna liczba pasów, w tym samym kierunku lub w obu kierunkach. Pasy mogą być stałe – zawsze w tym samym kierunku i przeznaczeniu, lub zmienne – z kierunkiem lub przeznaczeniem zmiennym w zależności od oznakowania i potrzeb ruchu. Pasy specjalne, np. dla autobusów, taxi, MTON mają dodatkowe zasady i zakazy korzystania. Pas ruchu może zmieniać funkcję – np. służyć najpierw do jazdy na wprost, a bliżej skrzyżowania stać się pasem do skrętu lub dla autobusów. Pasy ruchu dzielimy na wyznaczone i niewyznaczone. Rozdział: Terminologia drogowa; Podrozdział: Droga

Droga – wyznaczony w terenie obiekt komunikacyjny stanowiący zorganizowaną przestrzeń przeznaczoną do prowadzenia ruchu pojazdów, pieszych oraz innych uczestników ruchu. Obejmuje jezdnie z pasami ruchu, torowiska tramwajowe, pobocza, drogi dla pieszych z chodnikami, drogi dla rowerów, pasy dzielące, skrzyżowania, zjazdy oraz miejsca postojowe i przystankowe. W skład drogi wchodzą też obiekty inżynierskie jak mosty, wiadukty, tunele, przepusty oraz elementy techniczne: odwodnienie, oświetlenie, bariery, nasypy, wykopy i zieleń. Integralną część stanowią urządzenia organizacji ruchu, np. znaki i sygnalizacja świetlna, zapewniające bezpieczeństwo i płynność ruchu. Droga powinna być projektowana tak, aby była dostępna dla różnych użytkowników, umożliwiała bezpieczne prowadzenie ruchu i minimalizowała ryzyko wypadków. Rozdział: Terminologia drogowa, Podrozdział: Droga