selim savaş karakaş

sensiz geçen zaman

Dünyanın en güzel aşk şiirigelmeyi de bilirim yıkarak engelleri, gitmeyi de bilirim yakarak gemileri selim savaş karakaş

selim savaş karakaş Allaha emanet yaşıyoruz nasıl olsa, var git yağmur ol, damla ol toprağa yüz süren.

alıp başımı gidesim var buralardan hiç kimseye tahammülüm kalmadı, alıp başımı gidesim var buralardan selim savaş karakaş

seni sevmesem takılırım tek başıma, karda yürür iz bırakmam aradığım heyecan olsa ruhun duymaz aşkım haberin olmaz. selim savaş karakaş

Şubat yağdı bu akşam ömrüme; şubat ve şaşkınlık!Üç ay sonra çığlıklar parçaladı sonbaharını kulaklarımın.Ayaz bir akşamüstü iki üç odun attım avuçlarımın ısınmayan buzdan ateşine. Uludu kurtlar kar gibi sessiz ve sakin uzaklardan. Dolunay kan çanağına döndü. Bir türlü ısıtamadığım avuçlarıma dolunay düştü.Dua eder gibi açmıştım ellerimi gözlerine sevgilim. Derin darbe yemiştim mutlu olacağımı umut ettiğim günlerden.Günlerim sırtıma inen soğuk bir kamçı, astronot olmak isterdim oysa. Bunca hüznün kör olası çıkmazlarında sabahlamak geçmezdi hiç aklımdan. Bu şiir kamçılarının ne işi var sırtımda?Astronot olacaktım ben, içinde özel havalandırma sistemi olan kalın camlı altın kaskımı takacaktım başıma, uzaydaki tehlikeli radyasyon ve küçük gök taşlarına karşı koruyan basınç ayarlı özel uzay kıyafetimi giyecektim üstüme, yaşam destek ekipmanımı takacaktım sırtıma, ben astronot olacaktım. Nerden çıktı şairlik be kardeşim, nerden düştüm ben bu amansız, bu çetin yokluğun ve ölümün tam ortasına.Kaç milyar yıldır var olan hayatın en lanet çağı bize mi düştü yani?Yine gecelerime yağdı şubat, beynim zonkluyor. Düşüncenin derisini yüzerek öldürdüler mantığı, yangınların ve yokluğun hatta ölümün bile sorulmuyor hesabı.Cehaletin bu kadar özgür ve cüretkâr olmasına karşın ben kelimelerimi seçerek kullanıyorum. Düşüncelerim Araf'ta, kendi kendine oluşan bir korku asidiyle yanıyor, yanıyorum.Buz tutuyor ellerim. Yarınlar buz kütlesinin en dibinde, çıkmazında günlerimin.Sevmiyorum yaşamayı, sevemiyorum. Dua eder gibi açıyorum ellerimi göğe, dolunay düşüyor avuçlarıma, kan akıyor gözlerinden. İyi değilim sevgilim, hiç iyi değilim. Seni diliyorum şiirlerimden, aydınlık ülkem kadar çok seviyorum seni.Acının ve yokluğun merkezinde baharı solan ülkemin neden saçları hep sonbahar?Dudaklarından tek bir kelime düşmeden duyabilirdim seni, dokunmadan saçlarını okşayabilirdim, tenini koklayabilirdim, görebilirdim seni mayıs yağsaydı ülkeme. Ama şubat yağıyor biteviye. Ruhum, bedenim, düşlerim, şiirlerim hep şubat.Oysa mayısta görmek isterdim seni, mayısta sevmek...

Dünyanın hiçbir nimetinde gözüm yok! Çoktandır kaybettim yaşama sevincimi.İnzivaya çekildim kendimce, yoruldum artık yalanlarla boğuşmaktan. Şiirler dökülüyor bazen kalbimden kâğıtlara, kesseniz kelimelerimi isyan akar damarlarından, ateşten mısralar ama şair miyim, bilmiyorum.Toplumsal ötanazi çağın vebası.Geberiyorum.Koluma Azrail dövmesi yaptıracağım,Kalbime kaçak sevdalar, yarı açık bedeni...Hatta çırılçıplak.Ulu gövdesine sert baltalar inen ağaçlar gibi ben de devrildim. Öyle böyle değil bu devriliş; sırtımda dünyanın yükü, yüreğimde on milyon cehennem, dört yanım acının uzman kemirişi ile yıkık. Uçsuz bucaksız bir çıraklık. Başkalarının düşüncelerini önemsemek aptallığı. Düşünmüyormuşum hiç! Bugün bütün realiteleri eleştiri süzgecinden geçiriyorum.Gerçeklerden başka ulaşmak istediğim bir hedef yok! Toplumsal ötanazi çağın vebası.Geberiyorum.Koluma Azrail dövmesi yaptıracağım,Kalbime kaçak sevdalar, yarı açık bedeni...Hatta çırılçıplak.Dünyanın hiçbir nimetinde gözüm yok! Çoktandır kaybettim yaşama sevincimi.İnzivaya çekildim kendimce, yoruldum artık yılanlarla daha da kötüsü yalanlarla boğuşmaktan. Şiirler dökülüyor bazen kalbimden kâğıtlara, kesseniz kelimelerimi isyan akar damarlarından, ateşten mısralar ama şair miyim, bilmiyorum.Selim Savaş Karakaş

Ağlamak için gözden yaş mı akmalı geceye tutkunların şiir victor hugo selim savaş karakaşselim savaş karakaş