UKRYTY JĘZYK CODZIENNOŚCI

"To normalne, że się boisz" - o normalizowaniu emocji i tym, co się dzieje, gdy tego nie robimy.W tym odcinku rozmawiamy o jednej z najprostszych, a jednocześnie najbardziej niedocenianych rzeczy, które możemy powiedzieć dziecku… i sobie: to normalne, że tak się czujesz. Zastanawiamy się, dlaczego te słowa mają tak głębokie znaczenie, co dzieje się w mózgu dziecka, kiedy je słyszy, i jak dosłownie, neurobiologicznie, kształtują jego korę przedczołową, zdolność do refleksji, regulacji emocji i budowania poczucia własnej wartości.Dotykamy też trudnego tematu bagatelizowania, dowiemy się skąd się bierze ten odruch u rodziców, dlaczego "nie przesadzaj" i "wszyscy tak mają" to blokada a nie pomoc i co bezpowrotnie tracimy, kiedy zamiast uznać emocje dziecka, próbujemy je jak najszybciej wyciszyć. A ponieważ normalizowanie emocji nie kończy się na rodzicielstwie mówimy też o tym, jak bardzo my sami, jako dorośli, potrzebujemy usłyszeć te słowa. Kiedy ostatnio ktoś powiedział Ci, że to, co czujesz, jest OK? I co się z nami dzieje, kiedy przez lata tego nie słyszymy od innych ani od siebie? Napisz do nas:[email protected]

"Świetnie to zrobiłeś!" - o docenianiu, uznaniu i mocy słów.W tym odcinku rozmawiamy o różnicy między chwaleniem, docenianiem a uznaniem - trzema rzeczami, które często mylimy, a które działają na nas zupełnie inaczej. Zastanawiamy się, jak prawdziwa obecność i uważność budują w dziecku trwałe poczucie własnej wartości, oraz jak język, którym mówimy, kształtuje jego poczucie sprawczości i odpowiedzialności za siebie.Dotykamy też czegoś, co dobrze znamy z własnego doświadczenia: dlaczego w naszej kulturze łatwiej przychodzi nam korygować niż zachwycać się i skąd bierze się ten odruch. A ponieważ docenianie nie kończy się na rodzicielstwie – mówimy też o tym, dlaczego tak trudno nam chwalić w pracy i w bliskich relacjach, i co bezpowrotnie tracimy, kiedy tego nie robimy. Napisz do nas:[email protected]

„Wolałbym nie", czyli gdy w relacji jest miejsce na prawdziwe „ja” (używamy tego określenia przyjmując założenia fenomenologii i mając świadomość, że właściwie brakuje naukowych dowodów na istnienie “ja”).W tym odcinku rozmawiamy o tym, jak odróżnić zdrową odmowę od unikania czy wycofania. Co się dzieje, gdy dziecko nie ma w domu przestrzeni na „nie"  i jak to wpływa na jego dorosłe życie. Pokazujemy, że szacunek dla dziecięcej odmowy buduje wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa dziecka i zdolność pozostawania w relacjach bez utraty siebie, bowiem właśnie w czasie dzieciństwa ma szansę zacząć budować się zdolność późniejszego mówienia „nie” - w związkach, pracy i bliskich relacjach. Ta rozmowa opowiada o odwadze bycia sobą w więzi i o tym, że różnica zdań nie niszczy relacji, lecz czyni ją prawdziwą.Napisz do nas:[email protected]