Yarınki Yüzün

- Ben dünden gelmiyorum.elbette.yoluna devam ediyorsun.Peki nerdesin?

2025 yılının 365. günü.Mutlu yıllar !

Durduk, Ve içimizdeki yüklerin seslerini duymaya başladık.Yüzleşme kısmı başka mesele.

Bütünlüğe kavuşmak için ve ışık ile karanlığın eşit biçimde yaşaması için uğraşın. Her şeyin bir aydınlık bir de karanlık yana sahip olması gibi, her kişi de bunlara sahiptir, çünkü insan olmak demek bunların hepsi olmak demektir.

Gelecek hakkında hayal kurmayı bırakın ve hayallerinizi yaşamaya başlayın."Eğer şöyle olursa " ile yaşamak.

Bir şey, bir insanı önceki halinden daha kötü yapmıyorsa, yaşamını da daha kötü yapmaz, içten ve dıştan ona zarar vermez. Gerçekleşen her şeyi taşıyan bir nehre, güçlü bir akıntıya benzer zaman. Çünkü görür görmez her şey akıntıya kapılıp gider; işte bir diğeri geçiyor şimdi, o da diğerleri gibi akıntıya kapılıp gidecek.Sevgiler.

Dünya insanla doluyor da, insan dünyayı dolduramıyor. Herkes bir yönüyle yalnız, bir yönüyle tek başına ve bunu övüyor artık herkes: Tek başına olmak muhteşem bir icat, diyorlar. Sait Faik Abasıyanık'ın o sözü çınlıyor kulaklarımızda: "Yalnızlık dünyayı doldurmuş." Hâlbuki her şey bir insanı sevmekle başlıyor.

Hayat her insana bir şekilde yolunu bulduracak. Şimdi çok sıcaksınız, bahar gelmiş gibi hissediyorsunuz. Ama sizde serinlersiniz. Halil Yörükoğlu'nun bir kitabında geçer: "İyiydim. Baharın ikindi vakti nasılsa öyle serindim." Bir bahar serinliği gelsin yüreğimize.

“Sevgi başkalarındaki özü aydınlatır, dolayısıyla sevilmeye ne kadar layık olduklarını gösterir. Çünkü sevgi kalbi açar. Kalp algılamaz, kalp bilir. Zihin düşünür ve tartışır ama kalp bilir ve yola devam eder.”

Barut’a Veda

Hayatta kendi amacımızı bulmak, tutkularımızı takip etmek ve hayallerimizi gerçekleştirmek, yaşamın anlamını derinleştirir. Mehmet Eroğlu, "Yaşanan her serüven insan hayatında eksik kalan bir resmin tamamlanmasıdır," der. Olanlar oldu, yaşananlar yaşandı. Artık sadece kendi sesimizi dinleyeceğimiz günler olmasın mı? Bazen şöyle olur ya, hani bir şey, ne olduğu bilinmeyen bir şey vardır ve o her ne ise bir gerçekleşse her şey tamam olacaktır. Bizlerdeki tamamlanma arzusu, hep bir eksik hissetme hali.  Zaven Biberyan, "Bir şeyler yapmak istiyor, ancak kendisi de ne olduğunu bilmiyordu. Bir yerlere ulaşmak, bir mutluluğa ermek. Evet mutluluğa. Buydu arzusu. Oh demek. Canı gönülden bir oooh," der. Ümit güzel şey kendinde bir kuvvet bulmak, her şeye rağmen, güzel şey. Bir Tafdrup şiiri gibi: "Bir kuş vuruluyor ama canevinden değil, sürdürüyor uçmayı..." Uçacağız bir kuşu vuran zalimliğe inat.

Hayatın rüzgârına karşı yürümek iyi değildir. Her şeyin bir mevsimi vardır. Çayırlarda gezdiğin sırada edindiğin bu derse sahip çık ve hayatının yeni mevsiminin tadını çıkarmaya hazırlan. Hayatın yakıtı,duygudur.

Kimi tercih edersiniz? Gitmeyi göze alanları mı, yoksa kalmayı bilenleri mi? Kimi sözler, insanın içinde yavaş yavaş, günün birinde asıl anlamlarını bulmak için yürüyor.. Güle güle Mario Levi.

Eskiden çok güzel bir çift patenim vardı giyersem onlarım bozulacağını düşünüyordum. Bu yüzden kutudan çıkarmadım sonra ne oldu biliyor musun? Sonunda küçük kaldılar. Sadece odamda birkaç kez giymiş oldum. Bir insanın kalbi, duyguları patenlerden farklı mıdır? Eğer kalbini de kullanmazsan kırılmış olmasının anlamı ne? Eğer sadece kendine saklarsan sonunda patenlerim gibi olur. Ve ihtiyacın olduğunda işine yaramaz. Denemen gerek. Kaybedecek bir şeyin yok.

Turgut Uyar : “ Neyi değiştirir arzuların yerli yerinde olması, kalkmak iyidir, taşmak iyidir, akarsu iyidir. Bazen gidebilmek iyidir. "

Hayat, yeni başlangıçlar ve o başlangıçların bitirdiği eski başlangıçlar üzerineymiş gibi... Âdeta bir başlangıç ve bitiş sarmalı, ne tuhaf. Roger Zelazny kitabında, "Şimdi geri dönüp bakıyorum da tüm yaşamım bir buluşmalar ve vedalar zinciriymiş gibi görünüyor," der. Belki de böyle bakmak gerekir. Belki de her veda, bir buluşmaya gebe.

Her neyi hakkediyorsak ona dönüşeceğimiz bir yıl olsun, ne veriyorsak onu aldığımız, neyi bekliyorsak ona kavuştuğumuz, kaybedilendeki hayrı fark ettiğimiz, kazandığımızı hazmettiğimiz, zamanı gelene kadar sabrettiğimiz, her neyse bulmaya geldiğimiz sevgiyle bulduğumuz, kalbimizde ne varsa onu yaşayacağımız bir yıl olsun.  Kalbimle kucaklıyorum.

Kendi kendinizi korkutan biri olmak yerine, her zaman için kendini aydınlatan birisi olabilirsiniz. Bir seçeneğiniz var. Her zaman için kendiniz için iyi olanı seçebileceğinizi keşfetmek, gerçekten heyecan vericidir.

İnsan gençken acelecidir,yeterince yaşayamamaktan yeterince çeşitli ve zengin deneyimlerden  yararlanamamaktan korkar. Sabırsızlığa kapılıp mümkünse olayları hızlandırır, üst üste biriktirir, yığar gençlikte bol bol yara alıp kendine bir geçmiş oluşturmak için duyulan aciliyet çok tuhaftır. Büyü bozuldu mu?

Küçük bir podcast içerisine Mevlana'yı değil, görüntüsünü bile sığdırabilmenin çok zor olduğunu belirtmek istiyorum. Onu anlatmaya çalışmak, bir okyanus içine bir kovayı daldırıp uzaklara taşıdıktan sonra, "Alın , okyanus budur!" demeye benzer. O kovadaki su, evet, Hem Mevlana'dır , hem de asla o değildir.

Kimlik, insanın zamanın içindeki inceliğinde onu dünyaya bağlayan bir ayna. Ölümcül kimliklere sahibiz.

Kimi varlıklar var olmayı bilir,kimi varoluşu varlığıyla anlamlandırır. Her şey bir varlık meselesidir. Varlığını hayat boyu hiç sorgulamamış insan ne kadar yaşamış sayılabilir ki? Bugün 11 Ekim. Ve iyi ki!

Kabuk bağlayan ama izi geçmeyen yaralarımın üzerinden nice şiiri geçti Yavuz Bülent Bakiler'in. Dökmekten kaçındığım gözyaşlarımın süzülmesine sebep olup her satırıyla birer birer sildi. Unutmadığım anıları hatırlattı bana, imkansızlığı bile sevmenin mümkün olduğunu, kabullenişinde sevdaya dahil olduğunu, gideni beklemenin yorgunluğunu, çaresizliğinde çaresi olduğunu, bir şiirle yüreğimi göğüs kafesimde tutmanın zorluğunu yaşattı, geçmiş, şimdi, gelecek demeden zaman kavramını sevmeye dahil etmeden zamansız sevmeyi öğretti. Son olarak sizlere en sevdiğim şiirinin hikayesini bırakıyorum.

Hayatın önce bir yönünü, sonra da onun tam tersini tecrübe ederiz. Bir ucu keşfetmeyi ne kadar çok istersek, salıncak merkezden o kadar uzağa savrulur. Sonra da tam tersinin ne olduğunu anlamak için diğer yöne doğru savrulmamız gerekir. Hayat bu ikisi arasında dengeyi sağlayabilmektedir.

Her zaman şunu diyorum, hikayeni değiştirirsen hayatını değiştirirsin, çünkü hikayenin ne olduğu hayatını biçimlendirir. Sorunun kaynağını, kimilerinin acılarını adeta zihinsel bir hapishaneye dönüşüp onları potansiyellerini gerçekleştirmekten alıkoyana dek tekrar tekrar yaşamaya bağımlı olmasında görüyorum. Herkesin hayatında bugüne bakışını ve bugünkü davranış biçimlerini şekillendiren olaylar mutlaka vardır. Herkesin bir özgeçmiş hikayesi vardır. Herkesin bacağında bir yara izi, kalbinde bir boşluk, ellerinde soğukluk ya da bir şefkate – sevgiye olan özlem vardır. Hatta bu olaylar bir hikaye ile de sınırlı değildir. Mesele ne ama biliyor musunuz? Şu anda sizi hareket ettirenin hangi hikaye olduğu.

geldiği gibi.

Tıpkı mitolojik kahraman Sisifos gibi. Sisifos Yunan mitolojisinde yeraltı dünyasında sonsuza kadar büyük bir kayayı bir tepenin en yüksek noktasına dek yuvarlamaya mahkum edilmiş bir kraldır. Tam en yüksek noktaya çıkardığı sırada taş aşağı yeniden yuvarlanıyor. Taşın ardından bakan Sisifos aşağı inip tekrar taşı çıkarmaya çalışıyordu. Fransız filozof Camus'a göre bu kısır döngüyü trajik yapanda kahramanın her deneyişinde tekrar etmesidir. Ne kadar tanıdık değil mi? “İnsan, acısıyla tek başına kalmayı ve kaçma isteğinin üstesinden nasıl geleceğini öğrendiğinde, öğrenecek çok az şey kalmıştır.”

Kapatalım gözlerimizi hadi hayal kuralım.

Sağ yanımda uçsuz bucaksız bir deniz, sol yanımda göğe kavuşan ağaçlar. Ne diyeyim ki, var olmak, bulunmak, duymak, durmak ve bakmak bazen çok güzel.

Her hikayenin anlatılacak bir zamanı vardır, eğer anlatılmazsa insanın yüreği hep o sırrın hapsinde kalır.

Kırlangıç kuşu neyi sembolize ederdi?

çam ağacını niye sevmek için elini uzatıyorsun? o batar, uzaktan sev.

Kurulu bir makineyim ya arıza yaparsam?İstemediğim hâlde ya devrelerimi yakarsam?Durmam gerek ya yere yıkılırsam?Ya bi' çuval inciri mahveden ben olursam?Bir daha düşünecek olsam aynı yanlışıİki kere yapar mıydım? sanmamEyvahlar olsun bir daha kanmamNe de zor oluyor aradıklarımı bulmam

"Yaşantı nedir? Hayat değil, hayatın yıpranmış alışılmalar sonucu pörsümüş artık kanıksanmaya yüz tutmuş dilimlerinde birdenbire parlayan bir açılış bir sevinç ya da bir heyecan bir sarsılma. benim şiirim bu tür sarsılma ve heyecanların eseri sonucu oldu." demiş Behçet Necatigil "Sevgilerde" şiirinde.

24lük yorgun olma farkındalığı ile durduğum ne ilk gece belki de ne de son

''Eve gitmek istemenin nasıl bir şey olduğunu biliyorum; ama doğru bir amaçtan başka, yönün de doğru olması gerekir. Yanlış yöne yönelmişsin dostum.'' Guy Finley'in " Vazgeçebilmek " kitabından ilhamla.

Göğe baktıran şairin dizeleriyle.

Yeniden doğmak için insanın kendindeki bazı şeyleri ölüme terk etmeyi bilmesi gerek. Kuş, sağlıkla parlayan yeni tüylere karşılık yıpranmış tüylerini dökerken böyle yapar. Bu onun için yaşamsaldır. Tüyleri mükemmel durumda değilse uçamaz. Bizim için de böyledir. Tüy değiştirmememiz, geçmişten kopamamamız, çoğu kez ilerlememize ayak bağı olur. Hayatımızın küçük ve büyük anlarında tüy dökmeye, tutulma dönemlerine izin verelim. O zaman daha güçlü, daha güzel geri döneriz : Kuşlar gibi hafif.

İlişki Denge Oyunu: Narsizmle Dans Etmek podcasti ile Hazırsanız, kendimize ve ilişkilerimize daha derin bir bakış atmaya başlayalım ve narsizmle dans etmeyi öğrenelim. İyi dinlemeler! Not: Literatüre yeni bir kelime daha ekleyip Narşizm yapmam dışında bir problem yok, lütfen Narsizm olarak duyun :)

Kuş seslerini duyabiliyor musunuz?

Hey sen! Dışarıda soğukta bekleyen Yalnızlaşan ve yaşlanan Beni hissedebiliyor musun ? ‘’ Duvarın arkasındakiler, yalnız ve üşüyenler, bu size bir çağrıdır. beni dinlemek ister misiniz ?

Kendini bildi bileli kabuğunu arayanlaraydı bu konuşma. Yaşamın ilk çabası kabuk oluşturmaktır.

Düşüncelerimizden ve duygularımızdan daha tahmin edilemez ne olabilir: bir dakika sonra ne düşüneceğiniz ya da ne hissedeceğiniz hakkında herhangi bir düşünceniz var mı? Zihnimiz aslında bir rüya kadar boş, geçici ve süreksiz. Herhangi bir düşünceye şöyle bir bakın: Gelir, bir süre kalır ve gider. Geçmiş geçmişte kalmıştır, gelecek ise henüz yaşanmadı, şu andaki düşüncemiz bile, biz onu deneyimlerken geçmişe ait olur. Gerçekten sahip olduğumuz tek şey “şimdi”dir.

Herkesin hayatında kimi kararlarını sorguladığı, keşke farklı davransaydım dediği, pişmanlıklar yaşadığı yüzlerce deneyimi vardır kuşkusuz. Hayatından belli yanlarıyla ya da tümüyle memnun olmayan insanlar için, paralel evrenlerde yaşanan farklı hayatlara gidebilmek, istediğinde karar kılabilmek oldukça cazip olmalı.

Hayat bu, bir bakarsın her şey bir anda son bulur. Hayat bu, son dediğin an her şey yeniden can bulur.

Ve unutma geçmiş adı üstünde geçti, şu an şu an ise bir saniye sonra yine geçmiş.  Unutabilsem diye düşünmeyi bırak unutuşu kendine bağışla. Zaman en güzel ağrı kesici.