Hamaktaki Sisifos

Herkes bir yerde kendi hayatının egemenidir. Ve egemene düşen anları belirlemek ve karar vermektir. Her karar şüphesiz potansiyel başka kararlardan vazgeçiştir. Karar verilir, bir yola sapılır. Sapılan yol, geride yürünen onca yolun da bırakılmasıdır.

İnternette gördüklerimiz az sayıda insanın yüksek sesle ürettiği imajlardan ibaret. Bilgi arttıkça hakikat değersizleşiyor, konuşmak riskli, susmak güvenli hâle geliyor. Sorunları adlandırarak rahatlıyor, yapay yakınlıklarla yalnızlığı bastırıyoruz. Dört bölümlük slop çağında ayakta kalma rehberinin ilk bölümü.

Arşiv niyetine dijital günlük tutma çabası, Fransız Yeni Dalga'nın eleştirmene biçtiği görev ve auteur tanımının açabileceği imkânlar, lottokrasi yönetimi, güçlünün işine geldiği bir düzen ve Kayıp Zaman bahsi.

İstikrarlı bir şekilde kötülüğünü arttıran bir dünyada yaşamak tuhaf. Doğmadan önce dünya manzarasını gösterselerdi birçoğumuz “kalsın” diyebilirdi. Yaşayacağımız baharlara dahi mesafe koyabildiğimiz bir ruh hâliyle, 2025’in kısa ve öz değerlendirmesi.

Büyük teknoloji şirketleri kamusal hayatta egemenliğini tesis eden birer dijital derebeylikler gibi işlemeye başlamışken insana düşen serfliği ne yapıp da aşacağız? Dijital çağın yeni iktidar biçimi teknofeodalizmin neliği üzerine konuştum.

Bugün hâlâ Deleuze basıyor olmak bir "hata" mı? Hangi filozoflar basılırsa "kaynak israfı" olmaz? Çağdaş felsefede yeterli ivme sağlanamadı derken, bir okurun isyanını vesile kılarak kıta-analitik felsefe bahsini yayıncı gözünden anlatmaya çalıştım.

Sabah huzursuz düşlerden uyanan Samsa kendisini böceğe dönüşmüş bulsa da o böceği kitabın kapağında görmesek olmaz mı? Hem Kafka'nın talebini de yerine getirmiş oluruz. Editör-yazar-tasarımcı ilişkisiyle kapağa böcek bahsi.

Yıl sonu Spotify müzik özetleri etrafta dolanırken, zaman ve mekânı aşıp bizi hâllerden hâllere sokan müziğin, duygularımızı istikrarlı bir şekilde altüst etmesinin pek de sağlıklı sonuçlara gebe olmadığı hissiyatını anlatmaya çalıştım.

Siyasetin hemen here şeye nüfuz ettiği, krizlerden kriz beğendiğimiz, kavgadan kavgaya koştuğumuz ama günün sonunda pek de bir şeyleri değiştiremediğimiz bir dönemde içinde bulduğumuz bu devasa gürültüde ne yapacağız? Hiperpolitikanın neliği üzerine konuşuyorum.

Oktay Akbal'ın kulağını çınlatıp Jean Renoir'a nasıl geldim? Konuşmanın gücü. 1932 yapımı "Boudu sauvé des eaux" filmi vesilesi ile aylaklık ile düzen arasında salındım. İlkinin cazibesine okey ama ikincisi vazgeçilmez.

Taşı bir kenara koyup hamak kuran Sisifos. Böylesi bir karar niçin verildi? Bu başlangıç nelere gebe? Tüm bunların ötesinde başlamış olmanın keyfini sürmeli.