Johan Sinke

Al zou je het soms willen, kun je de klok niet terug zetten en dat kan aan de ene kant jammer zijn, maar je moet misschien ook niet overdrijven zoals een deel van het land dat zich lijkt te willen afzonderen door een voorstel om op scholen het dialect te gaan invoeren. Waarschijnlijk is 'met je tijd meegaan' wel beter en je ontkomt er trouwens toch niet aan. Johan Sinke, de bekende Zeeuwse rasverteller heeft inmiddels bijna zeven romans op zijn naam staan. In enkele van deze romans kon hij het niet laten om ook een stapje terug te doen en herinneringen uit zijn eigen jeugd op te halen. Zo gebruikte hij in zijn roman 'Apen met hoeden op' al episodes uit de oorlog en in 'Een taart in het prikkeldraad' legde hij daar nog een schepje bovenop door historische feiten van Middelburg uit diezelfde oorlog te beschrijven. Ook kent u vast wel 'De gekwetste clown' waarin het Nollebos in Vlissingen centraal staat. Ook dit zijn dus nostalgische terugblikken.Zo voert Sinke ons in deze Podcast 26 'Mijmering' terug naar zijn eigen jeugd toen hij nog met vrienden een beetje doelloos in de weekeindes, als zovelen, door de Lange Delft in Middelburg rondslenterde of enig vertier zocht in het cafetaria van Jansen in de Noordstraat. Even werd op de zaterdagavonden dit kleurloze beeld dan onderbroken door het passeren van Meeuse de dansleraar, Baby den Toonder de pianist en trompettist Frans Bliek die zich in smoking en met aktetassen en een trompet naar het 'Schuttershof' begaven voor de wekelijkse dansavonden. Ja, toen werd er nog echt gedanst maar helaas ook nog gerookt en je kon er alleen maar bitterballen bestellen.Gelukkig vond Sinke voor zichzelf wel genoeg ontspanning door een schoolkrant en een schoolvereniging op te richten, al ging dit wel een beetje ten koste van zijn schoolprestaties! Inmiddels was hij trompet gaan spelen en was haast elke dag van de vakantie met andere prille muzikantjes op strand en in het duin in Zeeland voorzichtig de Jazzmuziek gaan introduceren. Het lokte veel vakantiegangers die van het spektakel genoten en er werd zelfs in het buitenland over gesproken. Het gevolg was dat hij het jaar daarop de eerste Jazzclub in Middelburg oprichtte. In een tijd dat er nog maar weinig vertier voor de jeugd was, betekende dit een stap in de goede richting en niet voor niets werd hij voortaan in de pers dan ook de 'Nestor van Jazz (en later ook fotografie) in Zeeland genoemd.Deze Podcast 26 werd eerder uitgezonde in zijn toenmalige rubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'.

U kent vast wel de uitdrukking: 'Je moet het maar met een korreltje zout nemen'. Het betekent dat je niet zomaar alles moet geloven. Soms is iets niet altijd alles zoals wordt beweert en mag je daar je twijfels over hebben. Dat geldt ook voor deze 25e Podcast van schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke. Die zit namelijk vol dubieuze beweringen en mild sarcasme. Je bent gewaarschuwd, dus neem het allemaal met een korreltje zout. Maar leg nu ook weer niet op alle slakken zout. Zoek geen spijkers op laag water. Maak van een mug geen olifant. Gooi geen stok in het hoenderhok. In deze tijd mag niks meer, maar moet alles. Waar bent u het mee eens en waarmee niet? Dat mag u voor uzelf nu eens rustig uitmaken. En leve de Sint maar laat de Kerstman thuis.

In deze Podcast neemt Johan Sinke u eerst mee terug in de tijd en beschrijft de verjaardagen zoals die vroeger bij hem thuis gevierd werden. Men was toen met weinig tevreden en de verjaardagen moesten het dan ook vooral hebben van spelletjes die nu een oubollig karakter zouden dragen. Vandaag de dag viert men de verjaardagen anders of zelfs helemaal niet meer. Tijdens die verjaardagen bij zijn ouders was er dus plaats voor enig vertier en moest hij op verzoek van de familie af en toe naar de trompet grijpen om samen met zijn vader, die in het 'Middelburgs Mannenkoor' zong, een lied te vertolken. Wellicht was dit voor hem de prikkel om een Jazzband, maar ook een Jazzclub op te richten, want in Zeeland werd aan dit genre in die tijd nog niet veel gedaan. Daar kwam nu snel verandering in en tot de dag van vandaag zijn er jaarlijks Jazzfestivals waarvan er juist weer een geslaagd is afgesloten. Toch besluit Sinke deze Podcast met een sombere noot. Zo langzamerhand zijn er hier van de oudere muzikanten weinig over gebleven. Vele bestaande bands verdwenen. De jeugd kiest vaak voor andere muziek en de Jazz zelf ondergaat vele veranderingen en dat stemt de man die in de media de 'Nestor van de Jazz in Zeeland' genoemd wordt toch tot enige droefheid.

Ook u bent waarschijnlijk nu wel uit gelachen voor wat het songfestival betreft. Een werveling van kabaal en beweging is weer voorbij gekomen en zoals gewoonlijk was de kwaliteit matig tot slecht en won niet het beste, maar een van de mindere liedjes de eerste prijs. Zo gaat het nu al jaren . Gelukkig was het commentaar veranderd. Voorheen waren het twee lieden die door elkaar spraken waardoor de dames, die het festival presenteerden niet te verstaan waren. Gelukkig was dat broekenmannetje met die hinderlijke neusstem er nu niet bij en was er voor één commentator gekozen. Maar ook hij sprak toch nog teveel door de presentatrices heen.Het songfestival van vroeger zag er heel aders uit. Het ging veel meer om de zang en niet om het spektakel er omheen. Natuurlijk waren alle lichteffecten wonderschoon, maar ze horen niet in een songfestival. Het neemt teveel de aandacht voor het lied weg en dat moet toch juist de meeste aandacht krijgen. Voortaan dan maar luisteren met je ogen dicht?Ook zag het publiek er vroeger anders uit en was wat je bijna beschaafd zou kunnen noemen. In het dagelijks leven was er ook meer verdraagzaamheid en begrip voor elkaar,Johan Sinke neemt u in deze Podcast nog even mee terug naar de tijd van de 78 toeren plaat, thee met een biscuitje en de gehaktbal op woensdag. Er waren nog geen idioten die het over "Kids" hadden als ze "Kinderen" bedoelden. En wat men nu helaas "Bed and breakfast" noemt zou gewoon "Bed en Brood' geheten hebben. (Bravo uitbater in Veere!) en in plaats van agressieve muziek noemt hij het fameuze dansorkest "De Ramblers" en hun herkenningsmelodie: "Mooi Holland". Laat het alsjeblieft mooi en vooral Hollands blijven.Dee aflevering werd eerder uitgezonden via "Radio Coolfm" in de succesvolle rubriek van Johan Sinke: "Dolend in de tijd."

In deze tweede aflevering van zijn serie ''JazZeeland'' die hij indertijd voor ''Radio Coolfm'' maakte, neemt Johan Sinke u via deze inleiding eerst even mee terug naar de tv-documentaire over de ''Seaside Dixieland Jazzband''. Wat de film liet zien is dat er voor het maken van leuke muziek geen leeftijdsgrens is. Het w as een genoegen om te zien hoe de toch bejaarde muzikanten er lol in hadden en daar gaat het om en zeker in Jazzmuziek. Jammer is alleen dat er vandaag de dag weinig jonge opvolgers zijn om de Jazz, vooral in Zeeland, levendig te houden. Sinke, die als ''Nestor van Jazz in Zeeland'' bekend staat. richtte al in 1958 een Jazzclub op. Dat was vallen en opstaan, want men moest er hier nog aan wennen en de club had dan ook vette, maar zeker ook magere tijden en veranderde vaak van naam om tenslotte, nog niet zo lang geleden, als ''JASZ'' (''Jazz Activiteiten Stichting Zeeland'') te verdwijnen. Wat overbleef zijn gelukkig nog wel enkele festivals die binnenkort weer van start zullen gaan, maar voornamelijk de wat moderne richting kiezen. Daar is helemaal niks mis mee, maar de ''oude stijl'' is hier toch meer in trek en zo is het jammer dat de traditionele kroegentocht niet meer op het programma staat. Overigens moet gezegd dat ook de horeca daar schuldig aan is. Gelukkig maakt ''Jazz by the sea", wat zich voornamelijk in Domburg afspeelt, dit weer goed en dat moet, zeker met het oog op de vele toeristen , zo blijven. Sinke, die zelf in diverse Jazzorkesten trompet en sax speelde ('Lazy River Jazzband', 'Dixie Daddies' (platen, radio en tv), 'Top Hats', ' Back Stage', 'Waterproof Jazzband', en het Bergen op Zoomse Jazzorkest 'De Keesjes', (met Sinkes bekende zang boven op een stoel), invaller bij 'Brandaris' en de ' Salt Lake Jazzband' Enz, enz. Met de 'Lazy River Jazzband' (toen nog 'Lazy River Six' geheten) die als eerste Jazzband in 'Porgy & Bess' in Terneuzen speelde voor de 'Zeeuws Vlaamse Jazzclub'. Dat had navolging en de zaak van wijlen uitbater Frank Koulen groeide uit tot de 'Jazztempel' van Nederland . Er verscheen zelfs een boek en van Koulen werd bij zijn zaak een standbeeld geplaatst. Helaas zijn de meeste grondleggers van de Jazz in Zeeland overleden en is het moeilijk om nog een goede band op te richten want er zijn weinig opvolgers. Vandaar dat Sinke ze nog een keer laat herleven in zijn programma 'JazZeeland' over Jazz en Jazzbeleving in deze provincie. De eerste aflevering ging over tenorsaxofonist Theo Phil en luister nu naar het verhaal en de muziek van nog een virtuoos op de tenorsax: Jan Net.

Dit is een herhaling van de 75e aflevering van 'Dolend in de tijd' die uitgezonden werd via 'Radio Coolfm'. Het gaat eerst over een Jazzconcert in Brussel (vliegveld Zavetem) ter gelegenheid van de 70e verjaardag van de beroemde Belgische bassist Roger Vanhaverbeke. Schrijver/radiomaker en Nestor van de Jazz in Zeeland Johan Sinke en zijn vriendin zijn hier voor uitgenodigd. Sinke maakte enkele radioprogramma's over de muzikant en raakte zodoende bevriend met hem. Ze zijn helaas vergeten dat de zomertijd is in gegaan... Deze aflevering gaat verder over veranderingen en vernieuwingen die niet altijd positief zijn te noemen. Sinke besluit met een leuke anekdote.

Min of meer een vervolg van Podcast 19 en is een beetje sarcastisch en vooral spottend bedoeld. Het gaat over mensen en hun vreemde gewoontes en bokkensprongen om maar op te vallen, wat natuurlijk altijd mislukt. Ook dit is weer een herhaling van een aflevering uit het radioprogramma van Johan Sinke 'Dolend in de tijd'.

"Dolend in de tijd'' "van de bekende Zeeuwse schrijver Johan Sinke was een satirisch, komisch , maar vaak ook ernstig programma op "Radio Coolfm''. Het kon ook over actuele zaken gaan. Lang werd er bijvoorbeeld door het toenmalige gemeentebestuur van Middelburg vergaderd over de plaats waar er een nieuwe schouwburg moest komen. Uiteindelijk werd besloten het oude complex aan te passen maar er bleven wel enkele 'builen en schrammen' over die voor Sinke een prooi waren om er een sprookje van te maken.

Weer zo'n fantastische vertelling uit de serie "Dolend in de tijd', het radioprogramma van Johan Sinke op 'Radio Coolfm' wat enkele jaren geleden werd uitgezonden. Iedereen weet natuurlijk wat een 'déja vu' is en heeft die al eens meegemaakt . Je waant je dan in een omgeving en toestand die je bekend voorkomt en als het ware een tweede keer beleeft. We kennen meer van dit soort dingen en in dat verband noemen we het woordje 'toeval'. De een gelooft er in en de ander niet. Zo verging het ook bovengenoemde schrijver fotograaf/Jazzmusicus Johan Sinke een keer. Zijn vriendin wilde op een dag naar dat grote meubelcomplex in Hulst, waarvan men de naam altijd verkeerd uitspreekt. De klemtoon moet op de laatste lettergreep! Voor de goede vrede ging hij, op haar aandringen, met enige tegenzin mee. Maar later was hij haar dankbaar want onderweg kreeg hij een vreemde ingeving...

Op een kille vrijdagavond, nu lang geleden, loopt Johan Sinke, die toen nog niet bekend stond als schrijver, fotograaf en Jazzmuzikant over de Middelburgse markt. Hij passeert café 'De Koophandel', een oud en degelijk etablissement en het straalt lonkend een zacht licht uit dat door de gordijntjes straalt. Het is net alsof het wil zeggen: 'Kom snel binnen want het is koud buiten'. Johan aarzelt want hij is nog niet gewoon om alleen een café binnen te gaan, maar het licht lijkt wel een dwingende macht over hem te krijgen en hij loopt terug en stapt naar binnen. Deze daad zal niet alleen zijn, maar ook het leven van vele anderen drastisch veranderen . Hij neemt plaats aan het tafeltje bij het raam en schuift de gordijntjes een beetje uit elkaar zodat hij een beter zicht op de Markt krijgt. Dat heeft al spoedig effect, want er passeert een goede kennis. Met hem heeft Sinke al vaker contact gehad wanneer ze samen de hond van de kennis uitlieten en ondertussen over kunst spraken.Hij klopt op het raam en zie: de jongen kijkt verrast op, komt naar binnen en gaat bij Sinke aan het tafeltje zitten. Op zichzelf allemaal niets bijzonders maar vanaf die kille vrijdagavond wordt het groepje aan het raam steeds uitgebreider en neemt op den duur zelfs drie tafels in beslag. Een reeks van fotografen, schrijvers, tekenaars, journalisten en andere opvallende typen komt sindsdien in café 'De Koophandel' bijeen en dat gedurende het hele weekeinde en vele jaren.Helaas komt er toch door een vervelend voorval een einde aan. Deze Podcast vertelt hoe dit kwam.

Ons leven kent meesters en knechten. Of anders gezegd: werkgevers en werknemers. Zonder de een zou de ander niet bestaan en daar is niets mis mee. Als er geen bazen waren zou er van de maatschappij niets terecht komen maar die bazen kunnen niet zonder hun personeel. De een voor de ander is dus onmisbaar. De overheid nu kent alleen maar knechten en dat zijn de betalers van o.a. de belasting op ons afval wat steeds een grotere omvang aan neemt en steeds ingewikkelder eisen stelt. Schrijver Johan Sinke maakte daar ongeveer twintig jaar geleden op " Radio Coolfm" al een aflevering over in zijn bekende rubriek "Dolend in de tijd". Sinds die tijd is het er niet makkelijker op geworden en het oude vrouwtje wat toen al liep te mopperen heeft het alleen maar moeilijker gekregen want ze moet haar afval nog altijd in haar eentje wegbrengen. Ze heeft geen vervoer en kan haar afval niet naar ''de stort'' brengen Nee, dan vroeger, toen werd het tenminste nog netjes opgehaald. Maar de meesters laten dit nu helemaal aan hun knechten over. Mensen die trouwens wel over vervoer beschikken worden in Middelburg op een manier ontvangen die aan de "Cakewalk" op de kermis doet denken, want de entree is wel heel erg slecht voor de autoveren.Het laatste deel van deze aflevering is gelukkig wat leuker en gaat over een dienstbode die het niet meer zag zitten en haar betrekking op kordate wijze vaarwel zei...

Nu er in deze onzekere tijd stemmen op gaan om de dienstplicht weer in te stellen, neemt schrijver Johan Sinke u dit keer mee naar zijn eigen diensttijd waar hij nog altijd met plezier aan terug denkt. Hij zat namelijk in het 'Trompettercorps van de Artillerie' en in het daaruit voor gekomen dansorkest de 'Green Boys' waarvan in 1960 in het militaire Radio- verzoekplatenprogramma 'Op de plaat rust' opnamen werden uitgezonden. Deze aflevering kon u eerder horen in zijn rubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'.

In Podcast 14, de vorige aflevering, klaagde rasverteller/liedjesmaker over de tv-programma's en reclames die rond en met de feestdagen werden uitgezonden. Veel kijkers bleken het daar mee eens te zijn. Als troost nam hij iedereen mee naar het circus en vertelde hoe fantastisch hij dit als kind gevonden had en er nog steeds van kan genieten. Helaas zijn er weinig over gebleven en is het al jaren geleden dat er een circus rondreisde. Voor nostalgie is er in deze harde tijden blijkbaar geen plaats meer al schijnt de EO daar geen last van te hebben. 'Nederland Zingt' is daar een voorbeeld van. Weliswaar mooie liederen maar, voor velen, soms zwakke, aanstellerige zangers en cryptische teksten. In deze Podcast loopt het ook al niet goed af. Het gaat over een zonderling die alleen maar aan goudkleurige, geurige Friet kan denken totdat hem dit noodlottig wordt. Johan maakte er een bizar liedje over.

Het is weer zover. Alle Sinterklazen zitten gewoon weer lekker thuis, in burgerkleding en pantoffels, van een jaar rust te genieten. De Pieten, al dan niet zwart, hebben zich weer kunnen wassen en zijn ineens weer doodgewone mannen die alleen met de verjaardag van hun tijdelijke chef, allemaal onherkenbaar geschminkt zijn. De onbenullige Kerstman is zijn roes gaan uitslapen en de drie Wijzen uit het Oosten zijn teleurgesteld en hoofdschuddend over zoveel ellende, snel op hun kamelen huiswaarts gereden. Goede raad was duur! Wij kunnen ons nu alleen nog maar vermaken met de televisie, maar wat viel dat, juist met die feestdagen tegen. Was dat nou ontspanning? Nee dus. Omdat het winter is zijn er vaak programma's die een tijdje worden stop gezet en daar is niks tegen in te brengen, want de makers moeten even op krachten komen en tijd hebben om iets nieuws bij elkaar te sprokkelen. Maar je mag dan toch wel met die feestdagen juist extra en vooral ontspannende programma's verwachten. Maar niets is minder waar. Zo is het onbegrijpelijk dat er ook dit jaar weer de film 'Sisi' te zien was. Ook geen succes waren de verrichtingen van een jongen die in Rome Kerstliedjes ten gehore bracht. Waren er geen betere zangers te vinden? In de vaak irritante reclamespots heb je ook zo'n naargeestig type dat figureert voor de supermarkt met dat grote dier in zijn logo. Gelukkig konden we wel weer eens genieten van de show van Freek de Jonge en niet te vergeten van het 'Circusfestival van Monte Carlo'. 'Maar dat is toch ook elk jaar te zien' zult u misschien zeggen. Jawel, maar het blijft door de steeds betere en onnavolgbare acts in hoge mate boeien. Ook al mogen er, terecht , geen dieren meer optreden is het elke keer een verfrissend en kleurrijk spektakel. En nu we het toch over het circus hebben: In deze Podcast neemt schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant u mee terug naar zijn jeugd waar hij, net na de oorlog in het stuk geschoten Middelburg, met het 'Circus van Bever' kennis maakte. Het stond nota bene tussen het puin in de straat waar hij woonde. (Zie zijn romans). Dit verhaal werd eerder uitgezonden in zijn rubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'.

Het is jammer, maar Sinterklaas is weer terug naar Spanje. Dagen lang hebben klein en groot in spanning gezeten of ze wel iets zouden krijgen en bij velen is dat gelukkig het geval geweest. Degenen die niets kregen hebben het dan ook waarschijnlijk niet verdiend. Daar kun je je wat bij voorstellen. Nee, we noemen liever maar geen namen. Sinterklaas is een echt familiefeest dat elk jaar met veel plezier wordt gevierd en zo moet het natuurlijk ook blijven. Maar straks kopen we toch ook weer een Kerstboom en hangen we overal lampjes en andere Kerstsnuisterijen op. Het blijft natuurlijk behelpen en je kunt je soms ook ergeren aan lieden die het nodig vinden om al eind oktober die spullen van de zolder te halen en ophangen. Foei toch. Alles op z'n tijd mensen. En geschenken kun je, in zo'n dure maand die december is, ook maar 1 keer bekostigen en dat doen we dan ook op 5 december want dat hoort nu eenmaal bij onze eigen folklore van de Sint en zijn goede en ijverige assistenten, al schijnen die om donkere redenen niet altijd meer welkom te zijn. Jammer dat we nu straks weer een soort van namaak Sint op ons dak krijgen in de vorm van die afgegleden Kerstman die niets beters weet te roepen dan 'Ho,ho,ho', en vervolgens maar weer snel in de kroeg verdwijnt om uit te blazen. Nee, wij willen geen misvormde Sinterklaas. Dat hebben die emigranten er jaren geleden wel van gemaakt, maar wij blijven onze eeuwenoude traditie stevig in stand houden. Maar er zijn nog andere feesten die door velen, in familieverband, gevierd worden en dat zijn de verjaardagen. Daar ontkom je niet aan, want je wordt nu eenmaal elk jaar een jaartje ouder. Hoewel het tegenwoordig een beetje oubollig gevonden wordt om je verjaardag te vieren neemt rasverteller Johan Sinke u in deze podcast mee terug naar de tijd dat hij nog dol was op verjaardagen, maar zijn eigen verjaardag al lang niet mee viert. Ook deze aflevering werd eerder uitgezonden via zijn populaire programma 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'. Rqadop Co

Vandaag voert schrijver/fotograaf/jazzmuzikant u weer mee naar zijn voormalig radioprogramma '' Dolend in de tijd" zoals dat een tiental jaren op "Radio Coolfm" te horen was. Dit keer gaat het over hobby' s en wie heeft die nu niet? Een hobby kan eenvoudig bestaan uit het sparen van vogelplaatjes, postzegels of oude prentbriefkaarten. Dat zijn de meer simpele en huiselijke hobby's, maar er zijn ook vele vermaken die zich buiten de deur afspelen en dat kan voor de een zwemmen en voor de ander zelfs voetballen zijn. In deze tijd van donkere dagen vermaakt iedereen zich natuurlijk kostelijk met het aanstaande, spannende Sinterklaasfeest en nog een paar weken en dan mogen de Kerstbomen, met hun slingers, ballen en al dan niet echte kaarsjes weer de Kerstsfeer in huis brengen. Niet te snel hoor, want de tijd gaat al snel genoeg. Heb dus nog even geduld. En wat hobby' s betreft: Er zijn ook mensen die r wel een heel eigenaardige hobby hebben. Over een van die, uit het leven gegrepen personen, gaat het in deze podcast.

Kort geleden was er een indrukwekkende documentaire op de tv met als titel: "Hollandse meesters herzien." Het ging over schilderijen uit de zeventiende eeuw. De presentator ging daarvoor zelfs naar Middelburg. Middelburg die rijke koopmanstad vermogend geworden was door de slavernij. Ter herdenking werd er in 2005 een monument onthuld ter nagedachtenis van de vele slaven die verhandeld waren. Daar komt nog bij dat het juist deze week 80 jaar geleden is dat Middelburg door oorlogsgeweld werd verwoest. Een en ander was voor de bekende schrijver/radiomaker een reden om een aflevering van zijn rubriek "Dolend in de tijd" weer eens uit de kast te halen. De aflevering gaat over de onthulling van het momument op de Balans. Sinke schreef o.a. ook de roman ''Een taart in het prikkeldraad'' een verhaal dat tijdens WOII in Middelburg afspeelt en bij gedeelten historisch is. In de boekhandel verkrijgbaar.

Vandaag zijn we alweer toe aan de 50e Podcast-aflevering van schrijver, fotograaf en Jazzmuzikant Johan Sinke. Zoals bekend heeft hij al bijna een zevental romans geschreven maar bent u ook al een tijdje bekend met zijn vermakelijke en vaak humoristische kleine verhaaltjes. Dikwijls kiest hij die uit 'Dolend in de tijd', zijn vroegere radioprogramma op 'Radio Coolfm .' Deze aflevering is daar een voorbeeld van. Het gaat over zijn jeugd en o,a. zijn kennismaking met het 'Leger des Heils' waar hij leuke herinneringen aan heeft. Aan het eind kunt u luisteren naar een van zijn verrukkelijke liedjes in Dixielandstijl. Hij tekent hier tevens voor de zang, de tenor- en sopraansax en de trompet. Veel plezier!

Dit is weer zo'n juweeltje als het gaat om humor die op straat ligt. Hier vertelt Johan Sinke het deels waargebeurde verhaal over een oude man die een fraaie reis krijgt aangeboden, maar ook met tegenslag te maken krijgt. Deze Podcast 49 wordt besloten met een toepasselijk, alleraardigst liedje geschreven en gezongen door Johan Sinke zelf waarbij hij ook nog de trompet bespeelt.

In de vorige Podcast beloofde de nog altijd actieve Zeeuwse schrijver Johan Sinke wederom een kostelijke geschiedenis. De vorige had een droevig eind, want soms kan een opgewekt en vrolijk verhaal nu eenmaal een sombere wending nemen. Maar het kan ook ook andersom zoals deze Podcast nr. 48 bewijst. Humor en drama gaan nu eenmaal heel vaak samen. Een voorbeeld hiervan kunt u nu beluisteren. (Deze aflevering werd eerder uitgezonden in zijn 'Radio Coolfm' rubriek: 'Dolend in de tijd' waarvan ook een boek is verschenen.)

De humor ligt op straat is een bekend gezegde en daar zit veel waarheid in. De vereiste is wel dat je er voor open moet staan De een houd van weer heel andere humor dan de ander. Er zijn mensen die gieren van het lachen wanneer iemand over een bananenschil uitglijdt en een ander is meer verzot op flauwe 1 april grappen. Maar naast humor ligt er nog veel meer op straat en dat is bijvoorbeeld drama. Je hoeft de krant maar op te slaan en je komt tientallen voorbeelden tegen. In deze 47e Podcast en de volgende geeft schrijver Johan Sinke een paar voorbeelden van 'Humor en drama'. Vaak komt humor in zijn boeken voor, maar ook drama gaat hij niet uit de weg zoals te lezen in bijvoorbeeld zijn ' Apen met hoeden op' waarin hij vertelt over het in de Middelburgse Gravenstraat begraven jongetje. De oorlog komt aan bod in het historische 'Een taart in het prikkeldraad' en de perikelen rond het Vlissingse Nollebos, in de roman 'De gekwetste clown'.

Dit keer neemt Johan Sinke u mee naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. De tijd dus dat er nog wel eens sneeuw lag. Hij was nog niet zo bekend als fotograaf want elk vak moet nu eenmaal eerst uitvoerig beoefend worden voordat je een beetje meetelt en het duurde dan ook nog even voordat hij de nestor van fotografie en Jazz in Zeeland genoemd zou worden en hij zelf menig amateurfotograaf voor het vak enthousiast maakte. Op een dag moet hij voor de krant enkele foto's in het toenmalige 'Gasthuis' in Middelburg gaan maken. Het verhaal van deze Podcast 46 berust deels op waarheid al is de naam Bochel Jansen verzonnen!

Deze keer een wat tragi-komische aflevering van schrijver Johan Sinke over een familie die een erfenis moet verdelen. De erfenis heeft totaal geen waarde en zit in een grote kist. De familie heeft zich daar omheen gezet en begint met de verdeling waarbij vooral een tante nogal hebberig blijkt. Deze aflevering 45 wordt afgesloten met de, door Johan Sinke geschreven, titelsong van zijn radio-programma 'Dolend in de tijd'. Het is een uitvoering van het nummer door de band 'Backstage' en werd gespeeld tijdens de presentatie van het boek 'Dolend in de tijd' in 'De Drukkerij' te Middelburg. De musici waren: Menno Radema piano, Rien Mondeel baritonsax, Johan Sinke trompet, Jelle Visser basgitaar en Lex l'Annee drums.

In deze 44e Podcast neemt Johan Sinke, zelf geboren en getogen in Middelburg, u mee langs enkele markante plekken in deze stad. De schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant vertelt o.a. hoe hij op een vrijdagavond in zijn eentje een café op de Markt binnen ging en dit weldra door vele bekende figuren uit de regio gevolgd werd. Jarenlang werd het etablissement in de weekeindes gevuld met een keur van artiesten, schrijvers, muzikanten en journalisten. Helaas kwam daar door een onbeduidend voorval een einde aan en week men uit naar een ander café.

Dit is weer zo'n kostelijk verhaal uit de serie 'Dolend in de tijd' van meesterverteller Johan Sinke. Een hondje met de naam "Kleintje Pils', dat zo heet omdat zijn baasje hem altijd mee de kroeg in neemt, wordt gestolen door een smeerlap die rashonden steelt en dan probeert te verkopen. Gelukkig loopt het op een dag mis en wordt het beestje door een dame gered.

Romanschrijver, Jazzmuzikant, maar ook fotograaf Johan Sinke maakte voor het toen bekende radiostation 'Coolfm', naast een serie Jazzprogramma's, ook een rubriek met als titel 'Dolend in de tijd'. Het waren kostelijke werkjes van een minuut of tien met een keur van onderwerpen die vaak een komisch, nostalgisch, sarcastisch maar zelfs af en toe een belerend karakter hadden. Zij beschreven meestal een gebeurtenis die Sinke tijdens zijn werk tegenkwam en de moeite waard waren om er een stukje over te schrijven en uit te zenden. In deze Podcastserie wordt steeds een van de vele afleveringen herhaald.

Zoals al uit de vorige Podcasts is gebleken waren de 'Tophat Two' twee muzikanten uit de bekende 'Tophats''. Het duo, dat bestond uit Menno Radema piano/keyboard en Johan Sinke trompet/bugel/saxen en zang had grote plannen en wilde zelfs met een cabaretachtig programma in bejaardenhuizen en soortgelijke instellingen gaan optreden . Helaas kon dit door het overlijden van Menno Radema niet door gaan. Naast muziek is er toch nog een andere opname van het duo bewaard gebleven. Tijdens de 'Nacht van de Nacht' op 24 oktober 2015 in Middelburg, trad het op waarbij Johan Sinke fragmenten voorlas uit zijn roman 'Een taart in het prikkeldraad' en door Menno op keyboard muzikaal ondersteund werd. De roman 'Een taart in het prikkeldraad' is een gedeeltelijk op feiten berustend verhaal wat zich in Middelburg afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog. U kunt nu de lezing beluisteren.

Johan Sinke richtte in 1958, samen met de Brabander Ton van Kuyk, de eerste Zeeuwse Jazzclub op onder de naam 'Middelburgse Jazz Sociëty' die later 'Walcherse Jazz Sociëty' zou gaan heten en van het Middelburgse 'Trefpunt' naar het Vlissingse café 'Delta' verhuisde omdat men in Vlissingen meer animo verwachtte. Helaas viel toen het enthousiasme voor de Jazz in deze provincie al tegen. Toch liet Sinke de moed niet zakken en richtte jaren later opnieuw een Jazzclub op. Niet voor niets wordt hij de Nestor van Jazz (en fotografie) in Zeeland genoemd. Deze Jazzclub werd ook na een tijd ontbonden, maar er werden later door anderen weer pogingen ondernomen met als laatste de 'Stichting Jasz', die vooral de oude stijl Jazz hoog in het vaandel had staan, maar toch ook wegens gebrek aan belangstelling opgeheven moest worden. Volgens Sinke was dit misschien niet nodig geweest wanneer ze naar zijn, vaak gegeven, advies en tips hadden geluisterd. Hopelijk heeft 'Jazz by the sea' nog wel toekomst, maar dan moeten ze absoluut geen moderne Jazz ten gehore brengen, want Zeeland is wat dat betreft nogal ouderets! Bovendien wemelt het dan van de toeristen die ook liever de oude stijl horen. Sinke heeft zelf in diverse Jazzorkesten gespeeld zoals de 'Lazy River Jazzband' die o.a. als eerste Jazzformatie in Jazztempel 'Porgy & Bess' in Terneuzen van zich heeft laten horen, de 'Dixie Daddies' met plaatopnames, radio- en tv optredens, Verder 'Waterproof', 'De Keesjes', de 'Original Zealand Streetparade Jazzband', de legendarische 'Top Hats' die, evenals meer orkesten wegens gebrek aan optredens moest verdwijnen. Uit de 'Top Hats' ontstond ook de formatie 'Top Hats Two'. Hierin bespeelde Sinke naast de trompet en bugel ook nog diverse saxen en nam de zang voor zijn rekening. De pianist was de bekende Menno Radema die helaas, evenals andere bekende Zeeuwse musici, is overleden. In deze podcast 37 en een aantal volgende zal Sinke opnamen van de 'Top Hat Two' laten horen, mede als hommage aan Menno Radema. Dit duo bracht de muziek ook weer terug naar bijvoorbeeld de Vischmarkt in Middelburg waar Johan Sinke al veel vaker met andere formaties speelde als een muzikaal decor voor kunstmarkten en Jazzfestivals.

Schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke behandelt in deze podcast nr. 36 een aantal onderwerpen. Zo ergert hij zich aan de reclame op de tv, presenteert een fraai gedicht over zijn woonplaats Middelburg en sluit af met een aflevering uit zijn radioserie 'Dolend in de tijd' die gaat over zijn lagere schooltijd, Koningsdag en de vierde mei.

Alweer zo'n kostelijke en onnavolgbare anekdote van rasverteller Johan Sinke. Ditmaal gaat het over paarden met aan het eind een, voor de verteller, nogal benarde situatie. Ook deze aflevering komt uit zijn veelbeluisterde serie 'Dolend in de tijd' die hij voor 'Radio Coolfm' maakte en waar ook een boek van is verschenen..

In deze 33e podcast met de naam 'Kerstgedachten', neemt romanschrijver Johan Sinke u nogmaals mee naar de gezellige decembertijd. Sinke die naast romanschrijver ook o.a. audio-visueel medewerker was van de 'Delta' (voormalig 'PZEM') beschrijft in de eerste plaats de Kerstsfeer die hem aan zijn jeugd doen denken en vertelt dan een bizar verhaal over de uitdeling van de Kerstpakketten zoals dat indertijd bij de 'Delta' gebruikelijk was. Komt u maar mee naar de jaren 80 van de vorige eeuw...

In de vorige podcast hief de bekende Zeeuwse romanschrijver Johan Sinke een waarschuwende vinger op. 'Alles op z'n tijd', was zijn advies. Dat betekent dus geen Kerstversiering en reclame voor de intocht van Sinterklaas. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Je verlangt toch immers ook niet naar je dood, nou dan! Eén dezer dagen verscheen er een aardig rijmpje op internet dat over hetzelfde onderwerp ging, al was de schrijfster niet helemaal consequent door het afgrijselijke woordje 'kids' te gebruiken terwijl ze toch wel degelijk 'kinderen' bedoelde. Blijf bij de tijd en bij de dag. In deze Podcast 32 met de naam 'Sintwraak' is de goedheiligman het dan ook beu dat hij zo langzamerhand verdrongen wordt door de schertsfiguur Santa Claus en neemt op een doortastende manier wraak. Dit verhaal van rasverteller Sinke werd al vele jaren eerder uitgezonden in zijn toenmalige radiorubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'. Het heeft tot op heden niet veel geholpen!

De gezelligste tijd van het jaar is weer aangebroken. Door het gure weer wordt de sfeer in huis knus en behaaglijk en ook is de Sint met zijn vele kleurrijke helpers weer ons land binnen gevaren. Het moet gezegd worden dat Gorinchem wel erg zijn best heeft gedaan om van de intocht, voorafgaand aan het leukste feest van het jaar, iets bijzonders te maken. Nederland is nu eenmaal verknocht aan zijn Sinterklaas, zoals de Amerikanen aan het Kerstfeest. De straten van het oude stadje waren gevuld met duizenden mensen en overal zag je versierde gevels. Schitterend, gezellig en om blij van te worden. Zo gaan we met z'n allen weer prettig het eind van het jaar tegemoet en dat bracht de persoon, over wie deze 31e podcast gaat, op het idee om zijn oude chef weer eens op te zoeken. De oude man zat sinds kort in een bejaardenhuis en zou vast blij zijn met een bezoekje. Luistert u maar naar rasverteller en romanschrijver Johan Sinke hoe het afliep!

Het songfestival is weer achter de rug. Gelukkig maar zeggen velen, want een lange rij van de meest bizarre en vaak zwak muzikale deuntjes hebben ons weer koude rillingen bezorgd. Toch waren de Nederlandse inzending en het winnende liedje niet eens zo slecht. Nee, daar hoefde geen krampachtige onderbroekenlol aan te pas te komen! Meesterlijk waren ook alle licht- en showeffecten al moet het eigenlijk wel een SONG-festival blijven. Dat wil zeggen dat je de liedjes met je ogen dicht moet beluisteren en beoordelen. Erg hinderlijk en dat niet voor de eerste keer, was weer het commentaar van de beide heren die menen de wijsheid in pacht te hebben. Het is alleen maar erg storend en vooral dat broekemannetje dat ons zo nu en dan wijs wil maken ook te kunnen zingen ( 'La, la, la') was hinderlijk want je hoorde de presentatoren niet en wat deed hij eigenlijk bij die presentatrices vorig jaar toen het festival hier was? Soms zelfs was hij ook nog minder vleiend over de kleding der deelnemers. Het is toch geen modeshow. Dus 'blijf bij je leest' en 'loop niet naast je schoenen'! Maar er is meer om te huilen op de TV. Soms denk je werkelijk dat je een Engelse zender hebt aangezet. En vooral de reclame is bar en boos. Een dikke irritante kleuter met lang haar (is het nou een jongen of een meisje?) een chagrijnig, corpulent type dat reclame maakt voor een supermarkt, een stoelenverkoper die ooit tv-presentator was. Of programma's met een kokkin die aan haar vingers likt en een eetprogramma met een figuur die er ook niet zo smaakvol uitziet. al noemt hij zich dan ook expert. Dan doet ' EUS' BOEKENCLUB' het beter al moet hij toch eens andere muziek nemen. Deze klinkt nogal etherisch en ze zijn nog maar net begonnen te spelen of ze stoppen alweer. Gelukkig spoort het programma iedereen aan om (weer) te gaan lezen en dat is, zeker voor de jeugd, broodnodig want die kunnen nog nauwelijks hun naam schrijven. Maar vooral de taal die men de laatste tijd gebruikt wordt grenst aan de waanzin. Waarom woorden gebruiken als shoppen, kids, en sale, om er maar een paar te noemen. Ons Nederlands is toch mooi genoeg. Dan heb je ook nog het vreselijke woord 'super'. Klein en groot, arm of rijk, jongen of meisje, vader of moeder, ja iedereen schijnt dit tegenwoordig te moeten gebruiken. Wat een onzin. Gelukkig gaan ze voortaan op de universiteiten weer in het Nederlands les geven. Luister vooral eens naar deze Podcast van de Zeeuwse schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke. Die gaat ook over de kleine en grote ergernissen van alle dag. Het is een satire, waarvan hij voor zijn radio-rubriek 'DOLEND IN DE TIjD' ongeveer 20 jaar geleden de tekst en muziek schreef, maar is nog steeds actueel. (Van een aantal afleveringen uit die serie is ook een boek verschenen).

Toen Middelburg in de jaren zestig werd uitgebreid met een nieuwe wijk 'Middelburg Zuid' genaamd, trok die niet alleen Zeeuwen aan, maar kwamen er ook talloze Brabanders en Limburgers wonen. Omdat deze nieuwe bewoners al snel hun carnaval misten werd er een carnavalsvereniging opgericht met de naam 'Maneblussers'. Aanvankelijk gebeurde dat nog op kleine schaal, maar later werd het een jaarlijks terugkerend festijn met daarnaast nog een revuegedeelte met de naam "Lachin' die o.a. in 'Het Zuiderbaken' ('Blussershol') werd gehouden. Na een glorieuze tijd hield de vereniging echter op te bestaan. Schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke maakte jarenlang deel uit van de 'Lachin' en gaat er in deze podcast wat dieper op in.

In de jaren vijftig timmerde Johan Sinke, die in de media vaak de 'Nestor van de Jazzmuziek in Zeeland' wordt genoemd, al aan de weg om zijn favoriete muziek in deze provincie meer bekendheid te geven. Dat is tot op heden zo gebleven en draagt hij nog steeds en voornamelijk op saxofoon en in verschillende media, zijn steentje bij. In deze podcast roept hij muzikanten op om net als vroeger, jamsessions te organiseren. 

Nog maar net na de, haast koortsachtige, bedrijvigheid om met Kerst een smakelijk en vooral sfeervol diner te bereiden, is het op Oudejaarsdag in de meeste Hollandse gezinnen in de keuken alweer een drukte van belang. Moeder, maar in sommige gevallen vader, heeft opnieuw de schort voorgebonden en is bezig van meel, melk, gist, krenten en rozijnen, een soepel beslag te maken: Een oliebollen beslag! Ja, want zeg nou zelf, wat is er na ons heerlijke en enig echte Sinterklaasfeest, nu Hollandser dan oliebollen? Voor schrijver, maar ook radiomaker en rasverteller Johan Sinke lag het dan ook voor de hand om hierover eens een liedje te maken. Zijn toenmalige radiorubriek 'Dolend in de tijd' was immers ook altijd doorspekt met diverse liedjes van zijn hand. De liedjes konden komisch, maar ook ernstig zijn. Ditmaal is het een kolderliedje/klankspel met veel hilariteit en geluidseffecten, maar heeft een serieus eind. Het 'Oliebollenlied' staat letterlijk 'bol' van komische effecten, luister zelf maar en....een fijne Oudejaarsavond met een goed begin van het nieuwe jaar!

Schrijver, fotograaf, Jazzmuzikant Johan Sinke staat in radiokringen al jaren bekend als een rasverteller. Dat heeft hij voornamelijk te danken aan zijn sappige verteltrant. Het kan grappig, serieus of satirisch zijn maar is altijd aangenaam om te lezen. Een voorbeeld is het verhaal in deze podcast (uit zijn radioserie en boek 'Dolend in de tijd') dat zich afspeelt rond de Kerstdagen. Het gaat over een man  die door omstandigheden genoodzaakt is om de Kersttijd alleen door te brengen. Een triest, gevoelig, maar prachtig verhaal.

De bekende Zeeuwse schrijver/radiomaker Johan Sinke is een groot liefhebber van het Sinterklaasfeest. Dat bleek al uit zijn vorige podcast. In deze aflevering gaat hij hier op door. De aflevering werd, evenals de voorgaande, eerder uitgezonden vja zijn toenmalige rubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm'. Het fraaie en nostalgische lied 'Brief aan de Sint' wat hij zelf schreef, zingt en speelt, verheerlijkt het feest nog eens extra.

In zijn vaak satirische radiorubriek 'Dolend in de tijd' die schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke gedurende tien jaar voor 'Radio Coolfm' maakte, mocht natuurlijk ook Sint Nicolaas niet ontbreken. Sinke, die zelf talloze malen als hulpsinterklaas optrad, was en is nog steeds een groot liefhebber van dit enige echte Hollandse feest en kan het dan ook niet goed hebben (en gelukkig velen met hem) dat de winkels soms al in oktober vol Kerstspullen liggen. 'Alles op z'n tijd' is zijn motto. Luister vooral ook naar het koddige liedje over het wulpse dametje 'Poppedijntje.'

In deze Podcast, met een aflevering uit zijn radiorubriek 'Dolend in de tijd', neemt schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke u mee naar zijn jeugd en de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog in het bijzonder. Hij is  er zich dan nog niet van bewust later schrijver en vooral fotograaf te worden, die door vele Zeeuwse fotozaken gevraagd zal worden voor bruidsreportgages, lessen gaat geven aan aanstaande fotografen;  maar ook bedrijfsfotograaf van Middelburg en Audio-visueel medewerker van de Delta zal worden.  De jaren na de oorlog  waren voor jongens van zijn leeftijd een waar feest omdat er toen nog volop buiten gespeeld kon worden. Luister vooral naar het ontroerende en nostalgische nummer 'Kinderjaren'. Johan Sinke schreef ook het boek 'Een taart in het prikkeldraad', een deels op waarheid berustend verhaal over Middelburg in de bange jaren van de oorlog. Het boek is, evenals zijn andere romans, overal verkrijgbaar.    

In deze podcast neemt Johan Sinke,  genoemd als nestor van de Jazzmuziek in Zeeland, omdat hij in de vijftiger jaren deze muziek hier gestalte gaf, u mee naar het nachtleven in  Vlissingen van de jaren zestig. Sinke, die nog steeds actief is op  trompet en saxofoon, brengt een hommage aan de nachtclubs van Vlissingen en met name 'La Cave' van uitbater Wim de Regt. Hij was daar in die tijd wekelijks te vinden te midden van zijn vrienden en bekenden, waaronder de illustere tekenaar Jacq Prince en dichter/tv-maker Hans Verhagen, die vaak nog vergezeld was van andere landelijk bekende kunstenaars. Maar niet in de laatste plaats is het ook een hommage aan de entertainer Jacq Ploeger en de Vlissingse saxofonist Cor van de Bout waarmee Sinke destijds in de club triomfen vierde en waar hij nog altijd met weemoed aan terug denkt. Op de achtergrond hoort u hem op trompet en tenorsaxofoon.

In deze podcast heeft Johan Sinke, in de pers bekend als de nestor van Jazz in Zeeland, het over het aanstaande evenement 'Jazz by the Sea' (in goed Nederlands hoort het natuurlijk eigenlijk 'Jazz aan Zee' te heten)! Presentator  Sinke verhaalt dat het spektakel, wat  na twee jaar pauze vanwege corona nu weer plaats vindt, eigenlijk niet nieuw is. Een groepje jongeren, waarvan hij ook deel uit maakte, was al vanaf 1957 met Jazz aan zee begonnen. In de weekeinden en in de vakanties togen de jongens met hun instrumenten, op de fiets, naar de duinen en het strand en hadden zo'n bekijks en succes dat er zelfs buiten de grenzen enthousiast over gesproken werd. Alles gebeurt elk jaar weer, maar nu met een reeks van oude stijl musici en orkesten. Hoe het ook zij: De basis werd door dit groepje enthousiaste jongens, waarvan de meesten nu nog altijd musiceren, toen al gelegd.  

In de tijd dat schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke nog o.a. gemeentefotograaf van Middelburg was, maakte hij soms bizarre, komische en hilarische momenten mee. In zijn toenmalige radiorubriek 'Dolend in de tijd' besteedde hij er dikwijls aandacht aan. Hier is zo'n kostelijke anekdote uit die serie verhalen.

Over nostalgie gesproken. De kermis zag er in vroeger jaren heel anders uit dan tegenwoordig. Nu  zie je kolossale installaties die miljoenen gekost hebben en op zich zelf heel indrukwekkend zijn, maar ze missen toch de sfeer van toen. Je liep dan tussen de oliebollenkraam, de rups, de tenten met vermaak voor iedereen, de cakewalk, de schommels en de zuurkraam op de hoek, begeleid door een kakafonie van muziek geproduceerd door verschillende grammofoons die door elkaar werden afgespeeld. Maar het was er goed toeven en Johan Sinke heeft daar goede herinneringen aan. In een van zijn uitzendingen op 'Radio Coolfm' liet hij dit al eerder horen en u kunt ze hier opnieuw in deze podcast beluisteren. Overigens wil het niet zeggen dat de kermissen van tegenwoordig minder leuk zouden zijn, dus laat u niet weerhouden er ook dit jaar, nu het weer kan, heen te gaan. De mogelijkheden zijn net zo uitgebreid als anders en er komen steeds meer evenementen bij. Wat dacht u bijvoorbeeld van 'Jazz by the sea' dat straks weer van start gaat en met uitsluitend oude stijl Jazz (Ja, men heeft naar goede adviezen geluisterd) weer duizenden weet te trekken. Maar ook de 'Kunst en Cultuurroute van Midden Walcheren' zet op 29, 30 en 31 juli zijn deuren weer wijd open. Tip: Op 30 juli treden daar bij de boerderij van de fam. Sanderse in Serooskerke gitarist Esad Cehic en Johan Sinke sax en trompet, tussen 14 en 17 uur op! Kortom: er is weer te veel vermaak om op te noemen. Maar luister eerst nog even hoe het vroeger was en naar het dwaze liedje over een man die helaas niet naar de kermis kon gaan...

De indertijd populaire rubriek 'Dolend in de tijd' die schrijver/fotograaf/Jazzmuzikant Johan Sinke tien jaar lang op 'Radio Coolfm' presenteerde kon ernstig, komisch, ludiek maar vooral ook satirisch zijn. Regelmatig werden hierin actuele zaken op zijn eigen wijze behandeld. Zo ook de aflevering over het verkeer. Sinke noemt een aantal mogelijkheden op die volgens hem het verkeer zeker ten goede zouden komen. Ook ontkomt de toen opkomende GSM niet aan zijn spot maar ook ergernis.. Tenslotte was die er de oorzaak van dat de jeugd een eigen fantasiewereld werd ontnomen. 

Vanwege de programma's over Jazz in Zeeland nam 'Omroep Zeeland' contact op met de Nestor van de Jazz in deze provincie: Johan Sinke. Sinke, zelf Jazzmuzikant (trompet en sax) gaf in Zeeland al in de vijftiger jaren gestalte aan de Jazz en richtte de 'Middelburgse Jazzsociety' en later de 'Walcherse Jazz Society' op. Omdat doorgaans radio-interviews vanwege de tijd aan de korte kant zijn, is deze podcast een vervolg op het vraaggesprek met die omroep. Sinke die nog steeds actief is op Jazzgebied, (uitvoerend en adviserend), maar ook als romanschrijver en fotograaf bekend staat, had destijds op 'Radio Coolfm' een Jazzrubriek. In 45 afleveringen van een uur schetste hij daarin het wel en wee van de Jazz in Zeeland. Zie ook podcast: 'Jazz in Zeeland'.

In zijn rubriek 'Dolend in de tijd' op 'Radio Coolfm' heeft romanschrijver Johan Sinke (www.sinke.com/jsav) zich jaren geleden al ongerust gemaakt over de taalverloedering die het Nederlands binnensluipt. Hij steunt dan ook de 'Stichting Taalverdediging'. Nu, begrijpelijk, de dialecten langzaamaan verdwijnen is het wel zaak om onze mooie voertaal zoveel mogelijk te beschermen. Op die uitzending komt hij in deze  podcast  terug door er een gedeelte van te herhalen. Daarnaast maakt hij zich ook zorgen over de verstaanbaarheid van presentatoren, acteurs en vocalisten die steeds minder wordt. Iedereen klaagt daar over en wanneer er geen verandering in komt, zal de oplossing  zijn om alle programma's dan maar te ondertitelen.. 

'De visvangst' of beter nog: 'De wonderbaarlijke visvangst' is een van de kolderieke anekdotes uit de Radioserie 'Dolend in de tijd' die Johan Sinke tien jaar lang voor 'Radio Coolfm' maakte. Het is het kostelijke verhaal over een visclub die een nachtelijke wedstrijd heeft georganiseerd. Het is een belevenis van Johan Sinke uit de tijd dat hij nog verslaggever was, al moet je alles wel met een ruime hoeveelheid zout nemen! Naast zijn werk voor kranten staat Johan Sinke ook bekend als romanschrijver, fotograaf en Jazzmuzikant. In de jaren 50 gaf hij in Zeeland gestalte aan de Jazzmuziek, is nog steeds muzikaal actief en geeft adviezen. Wordt in de media ook wel de 'Nestor van fotografie en Jazz in Zeeland' genoemd.

Johan Sinke, vanwege zijn romans in de media een rasverteller genoemd, staat ook bekend als 'Nestor van Jazzmuziek in Zeeland'. In 1958 gaf hij  hier gestalte aan deze muziek door de oprichting van de 'Middelburgse Jazz Society', maar is tot op heden tevens als muzikant (trompet en sax) actief gebleven. In zijn rubriek 'Dolend in de tijd' dat hij tien jaar lang voor 'Radio Coolfm' maakte en presenteerde, blikt hij in deze aflevering terug op allerhande zaken uit de jaren 50/60. Hierin bespreekt hij o.a. de toenmalige 'straatventers' maar ook de optredens van opkomende orkestjes in de regio. (zoals zijn eigen 'Lazy River Six', later 'Lazy River Jazzband' genoemd). Zij moesten het toen nog met eenvoudige middelen, zoals geluid en accommodatie stellen, maar hadden er niet minder plezier in.