poiein podcast

Ο "Πικραμένος Αναχωρητής" είναι ένας κύκλος εννέα τραγουδιών σε ποίηση τουποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου. Την μουσική έγραψε ο Παναγιώτης Ν. Κωνσταντόπουλος και τα ποιήματα τραγουδούν και απαγγέλλουν ο Βασίλης Σκουλάς και η Μαρία Δημητριάδη. Ο ίδιος ο Νικηφόρος Βρεττάκος απαγγέλλει δύο του ποιήματα

Το cd «Ταγκό για τρεις» , δεν αποτελεί κύκλο τραγουδιών. Όλα τα τραγούδια μέσα σε αυτό το δίσκο, θα 'λεγα ότι ξεπήδησαν παρορμητικά. Με την πρώτη μου κιόλας επαφή με το στίχο, η μουσική τους βγήκε ενστικτωδώς και με μια πνοή. Το «Μη μου μιλάς» , του Μ. Γκανά, εξελίσσεται πάνω σε έναν ασίγαστο και αδέκαστο μετρονόμο, με φόρα για μια καραμπόλα και την απότομη κατάληξη στη σιωπή, σχεδόν σαν διακοπή. Η γαλλική εκδοχή του Ω μη με βλέπετε που κλαίω, της Μ. Πολυδούρη, είναι ουσιαστικά γέννημα της συνάντησης της δικής μου μελωδικής γραμμής με την Κορίνα Λεγάκη και τους μουσικούς από το συγκρότημα Outward Bound, οι οποίοι δούλεψαν πάνω στην παλαιότερη εκδοχή του τραγουδιού, για να δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούριο και κινηματογραφικό. Το Ταγκό για τρεις, ουσιαστικά μια σκηνή ζήλειας, μου γέννησε μέσα από τις μικρές, κοφτές λέξεις των στίχων, μικρά μοτίβα που χορεύουν στο ρυθμό ενός δυτικότροπου νουέβο τάνγκο. Το Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα, του Κ. Γ. Καρυωτάκη, είναι μια καθαρή φόρμα δύο διαφορετικών κόσμων, φωτός και σκοταδιού, εξωτερικού και βαθιά εσωτερικού, αλλά κι ενός παιχνιδιού επανατοποθέτησης των λέξεων από το ποίημα στη μουσική, κάπως απρόσμενη νομίζω. Το Εργατικό ατύχημα μπορεί να θεωρηθεί ένα αργό χασάπικο, όπου όμως κάπου ξεγλιστρούν μια-δυο συγχορδίες τζαζ αρμονίας, ή μπορεί αλλιώς να χαρακτηριστεί σαν ένα πένθιμο εμβατήριο. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ *** 01.Μη μου μιλάς (στίχοι: Μιχάλης Γκανάς) 02.Non, ne regardez pas mes larmes [Ω μη με βλέπετε που κλαίω] (ποίηση: Μαρία Πολυδούρη, μετάφραση: H. Fthenaki) 03.Ταγκό για τρεις (στίχοι: Μιχάλης Γκανάς) 04.Σα δέσμη από τριαντάφυλλα (ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης) 05.Ταγκό για τρεις (ορχηστρικό) 06.Εργατικό ατύχημα (στίχοι: Μιχάλης Γκανάς) Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Μελάνι και στα βιβλιοπωλεία: Πολιτεία, Ιανός, Λεμόνι.

Πολυσυλλεκτική έκδοση αφιερωμένη στην ποιήτρια και ηθοποιό Κατερίνα Γώγου (1940-1993). Το βιβλίο περιέχει κείμενα για την Κατερίνα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό. • Οι φίλοι της Κατερίνας, η ηθοποιός Όλια Λαζαρίδου, ο Αντώνης Καφετζόπουλος, η δικηγόρος Λίνα Καρανασοπούλου, ο ποιητής Γιώργος Δάγλας, ο Παναγιώτης (Κάιν) Παπαδόπουλος, ο παραγωγός Άγγελος Σφακιανάκης και ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας, γράφουν γι’αυτήν. • Το κεντρικό κείμενο (που δανείζει τον τίτλο του και στον υπότιτλο της έκδοσης) είναι η πτυχιακή εργασία της ηθοποιού Θωμαής Ουζούνη, απόφοιτης του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. • Ο φιλόλογος Γιώργος Μπαλούρδος γράφει για την ποίηση της Κατερίνας (Μια αιρετική γυναικεία φωνή της γενιάς του ’70). • Οι φωτογραφίες είναι των: Διονύση Πετρουτσόπουλου, Γιώργου Κορδέλλα, Κώστα Βλαχόπουλου και αγνώστων. Ο δίσκος (cd) περιέχει 20 μελοποιημένα ποιήματα της Κατερίνας από γνωστούς αλλά και πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς. Τα ποιήματα αυτά είναι μια ανθολογία από όλες τις ποιητικές της συλλογές (που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Καστανιώτη). Συμμετέχουν οι: • Πάνος Κατσιμίχας / Νίκος Καλλίτσης-Μάρθα Φριτζήλα / Μάκης Σεβίλογλου-Όλια Λαζαρίδου / Άρης Ζαρακάς / Νίκος Μαϊντάς-Magic De Spell-Σωκράτης Μάλαμας / Βάσω Αλλαγιάννη / Τάσος Ρωσόπουλος-Σαβίνα Γιαννάτου / Κώστας Χαριτάτος-Βασιλική Καρακώστα / Βαγγέλης Μαρκαντώνης / Λόλεκ / Κωνσταντίνος Βήτα / Παντελής Θεοχαρίδης / Ηλίας Λιούγκος / Εύα Λουκάτου / Μάριος Στρόφαλης-Ρίτα Αντωνοπούλου / Δημήτρης Βαρελόπουλος-Ματ σε δύο υφέσεις-Σπυριδούλα Μπάκα / Κώστας Αθυρίδης-Γεωργία Βεληβασάκη-Gaia / Τάκης Γραμμένος / Γιώργος Μάρτος / Βαγγέλης Κοντόπουλος. Όλες οι μελοποιήσεις –πλην του «Εμένα οι φίλοι μου», που είναι επανεκτέλεση- έγιναν στη διάρκεια της τετραετίας 2008-2012, εκτός από το «Α, ρε σύντροφε» (Νίκος Καλλίτσης), που μελοποιήθηκε το 1980 και είναι ιστορικά η πρώτη μελοποίηση ποιήματος της Κατερίνας Γώγου. Η παραγωγή του δίσκου είναι των: Γιώργου Κορδέλλα και Άγγελου Σφακιανάκη. Η εικαστική επιμέλεια της έκδοσης είναι των: Πέτρου Παράσχη και Morgan S. Bailey. Εκδότης: Γιώργος Χρονάς. Ποίηση: Κατερίνα Γώγου Μουσική: Νίκος Μαϊντάς Πρώτη εκτέλεση: Magic de Spell Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς Κάνουν ό,τι λάχει Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος Επαγγελματίες επαναστάτες Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια τις ενοχές σας, αποφάσεις συνεδρίων, δανεικά κοστούμια, σημάδια από κάφτρες περίεργες ημικρανίες, απειλητικές σιωπές κολπίτιδες ερωτεύονται ομοφυλόφιλους τριχομονάδες καθυστέρηση Το τηλέφωνο σπασμένα γυαλιά Το ασθενοφόρο Κανείς... Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα Κάνουν ό,τι λάχει Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στο λαιμό σας,στα χέρια σας Οι φίλοι μου... Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα...

ένα αλγερινό τραγούδι Idir - Avava Inouva. Διασκευή με ελληνικούς στίχους: Παναγιώτης Πάκος Φωνές: Σταυρούλα Μάκρα -Παναγιώτης Πάκος ΑΚΟΥ Τ' ΑΗΔΟΝΙΑ Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια Τ’ άκουσα να πέφτουν με σπασμένα φτερά Αν θέλεις να φύγεις μακριά, άκου τ’ αηδόνια Τ’ άκουσα να πέφτουν σε πηγάδια ξερά Έρχετ’ η ανατολή σαν πάγια εντολή, μα κι ο ήλιος για να βγει ψάχνει πλέον αφορμή. Λίγη χαρά ζητάει να βρει στα βλέμματα Μα βλέπει στις καρδιές συρματοπλέγματα Γιατί να ’χει η καρδιά συρματοπλέγματα Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια... Κόκκινος από ντροπή βγαίνει ο ήλιος την αυγή. πίνει πικρό νερό, τρώει βρώμικο ψωμί. Και τα παιδιά του κόσμου του χαμογελούν μα αν βγουν απ’ την κρυψώνα τα πυροβολούν Μη βγεις απ’ την κρυψώνα. Ο ήλιος είναι εχθρός Τις νύχτες στην ερημιά άκου τ’ αηδόνια...

Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο 2 της Columbia από την 1η Αυγούστου 1981 ως τις 14 Ιανουαρίου 1982. Η ενορχήστρωση και η διεύθυνση ορχήστρας είναι του Άγγελου Μπότση και του Νίκου Στρατηγού. Τα τραγούδια του δίσκου Φόροι, Το παλιοκαύκαλο, Το μέτρημα, Ευρώπη, Η ζωγραφιά μου, Αθήνα, Ελλάς-Ελλάς, Κλέφτες, Ελλάδα, Η γλώσσα, Το φίλημα, Απόκριες, Θέλω να γίνω Φόροι Βάλετε φόρους, βάλετε εις την πτωχή μας ράχη, ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα, σεις το κρασί και τον καπνό να πίνετε μονάχοι, κ' εμείς να σας κυττάζωμε με μάτι σαν γαρίδα. Βαρειά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει... βάλετε φόρους, βάλετε, κι' η ράχη μας αντέχει... Ό,τι καλό κι αν έχωμε απάνω μας ας μείνη, στα πρόσωπά μας ας χυθή του μαρασμού το χρώμα, μ' εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνη, φορολογήσετε κι' αυτή τη σάρκα μας ακόμα. Του κρέατός μας κόβετε καμμιά παχειά λωρίδα, και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα. Ό,τι κι' αν τρώνε οι πτωχοί, το έθνος ας τα τρώγη, ό,τι κι' αν πίνουν οι πτωχοί, το έθνος ας το πίνη, χορταίνετε σαν Λούκουλλοι μ' εμάς το σκυλολόγι, κι' εμείς θα σας γνωρίζωμε γι' αυτό ευγνωμοσύνη. Τέτοιοι χωριάταις πούμαστε αντέχομε εις όλα, και ούτε τόσο εύκολα τινάζομε τα κώλα. Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι, πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι και οι ολίγοι να πηδούν απάνω στο Παλάτι. Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη, κι ο λιγοστός απάνω του κανένα να μην πάρη. Μ'αυτόν τον νόμο έζησε ο κόσμος και θα ζήση, τη δύναμή του προσκυνά η κάθε κοινωνία, δεν ειμπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίση, γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία. Φτώχια και πλούτος!... ζήτημα του καθενός αιώνος, ιδού το τέλος κι' η αρχή του φοβερού αγώνος. Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώση, για τόσα νομοσχέδια μη βγάλη τσιμουδιά, εις της πατρίδος τον βωμόν το αιμα του ας δώση, χωρίς ν'αφήση στεναγμό η μαύρη του καρδιά. Κι αν τώρα πάλι έπεσε επάνω του ο κλήρος, πρέπει και πάλι να φανή γενναίος, μάρτυς, ήρως!

μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης www.poiein.gr

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης © www.poiein.gr

www.poiein.gr

Το τραγούδι ενός ντανταϊστή που είχε το νταντά μες στη καρδιά κούραζε πολύ το μοτέρ του που είχε νταντά μες στην καρδιά το ασανσέρ κουβαλούσε ένα βασιλιά χοντρό εύθραυστο φθινόπωρο έκοψε το μεγάλο του δεξί μπράτσο και το' στειλε στον πάπα στη Ρώμη γι' αυτό το λόγο το ασανσέρ δεν είχε πια νταντά μες στην καρδιά να φάτε σοκολάτα πλύνετε τον εγκέφαλό σας νταντά νταντά πιείτε και νεράκι

Ο Τσιτσάνης μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη και τον Αποστόλη Χατζηχρήστο εμφανίζονται ονομαστικά τις περισσότερες φορές μέσα στα ποιήματα του Γκόρπα. Στον Στέλιο Καζαντζίδη αφιερώνει ολόκληρο το ποίημα με τίτλο: «Με τον τρόπο του Στέλιου Καζαντζίδη», που εμπεριέχεται στη συλλογή του «Περνάει ο στρατός», 1980. Στίχοι από την περίφημη «Ζιγκοάλα» του Καζαντζίδη λειτουργούν ως μουσικό μοτίβο στο ποίημα το οποίο αφηγείται τις σκέψεις και τα αισθήματα ενός νέου δόκιμου στα ΚΕΥΑ, πεπεισμένου ότι θα τον αποκλείσουν αλλά ακόμα πιο βέβαιου για τις «άπειρες παραλλαγές καταπιέσεως» που προσφέρει η μαμά Ελλάς στα παιδιά της.

Στην Ειρήνη Listen, I will be honest with you I do not offer the old smooth prizes But offer rough new prizes These are the days that must happen to you: You shall not heap up what is called riches, You shall scatter with lavish hand all that you earn or achieve. However sweet the laid up stores, However convenient the dwelling, you shall not remain there. However sheltered the port, however calm the waters, you shall not anchor there. However welcome the hospitality that welcomes you, You are permitted to receive it but a little while Afoot and lighthearted, take to the open road Healthy, free, the world before you the long brown path before you, leading wherever you choose. Say only to one another: Camerado, I give you my hand! I give you my love more precious than money; I give you myself before preaching and law: Will you give me yourself? Will you come travel with me? Shall we stick by each other as long as we live?

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ-ΕΚΔΟΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΕ "ΣΧΙΖΟΦΩΝΗΤΙΚΗ". ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ ΣΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

19/7/12 Ο ΙΑΣΩΝΑΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟ CIRCUS POIEIN στην Κεραμεικού και Σαλαμίνος ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΕΙΝ ΣΤΟ ΔΙΑΤΟΠΟ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2012

Αστέρια Μμετάφραση : Νίκος Βουτυρόπουλος Η έμμετρη απόδοση του ποιήματος Αστέρια (1936) έγινε από τον Κώστα Σφενδουράκη Αστέρια-μέρες πνιγηρές, ξόρκια, ικεσίες χρονοβόρες. Θεοί κρατάνε ζυγαριές καθώς διστάζουνε οι ώρες. Πάλι κοπάδια τα χρυσά, φως, ουρανός, πέπλο και πάλι, κάτω από φτερά νεκρά φυσά το παρελθόν κάτι να βγάλει; Λαχτάρα που ‘χει ξαναρθεί, τα ρόδα, εσύ, μέθη που στάζει- το καλοκαίρι έχει σταθεί τα χελιδόνια να κοιτάζει, μια εικασία ακόμη μια, η σιγουριά πως θα κρατήσει: με ταξίδι στο κύμα, με νυχτιά τα χελιδόνια έχουν μεθύσει.

ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ Αυτός ο έρωτας Τόσο ορμητικός Τόσο εύθραυστος Τόσο απαλός Τόσο απεγνωσμένος Αυτός ο έρωτας Όμορφος σαν τη μέρα Κι άθλιος σαν τον καιρό Όταν ο καιρός είναι κακός Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός Αυτός ο έρωτας τόσο ωραίος Τόσο ευτυχισμένος Τόσο εύθυμος Και τόσο γελοίος Tρέμοντας από φόβο όπως ένα παιδί μέσα στο σκοτάδι... (Μετάφραση : Κώστας Ριτσώνης)

Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα. Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το σωστό-το ψέμα. Το κρίμα θέλω! Είν' όμορφη η αμαρτία. Πολύ εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι, οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είν' πολλοί- τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν 'μεγάλοι. Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ. Κι εμέ μ' αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου, τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;- τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απ' τα οστά μου. Κι είμ' άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς, πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου». Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς, -στ' άνθισμα είμαι των παθών-τα αίσχη πλήθυνόν μου

(ΧΧΙΧ) o μικρός κόσμος του ανθρώπου Επιστρέφω προς τα ενδότερα, όπου πάντα ήμουνα, όπου τα πάντα είναι και τίποτα δεν είναι συγκεκριμένο, όπου είμαστε οι ίδιοι, εμείς. Στα τοπία φράκταλ του υπεδάφους έρχομαι, σε βυθισμένς γωνίες κρυμμένες πίσω από τοίχους από εντόσθια και έντερα. Διασχίζω αρτηρίες της πιο κρύας και σκοτεινής ανωνυμίας: αναγνωρίζω ένα παιδί που με κοιτά τρομαγμένο και έναν υπερόπτη νεαρό που με αποδοκιμάζει και ίσως και ένα γέρο καθηγητή. Το παν είναι οι αρτηρίες, τα διασχίζουν όλα. Τα σώματα, τις πόλεις... Είναι πανταχού παρών. Και στηρίζομαι -ενώ διεισδύω- στο οστεοφυλάκιο που αντέχει και στηρίζει τις αυπνίες μου. Από το Libro de Precisiones (2012)

Ο Τζόυς ξεκίνησε τη συγγραφή του Finnegans Wake περίπου το 1923 αν και την εποχή εκείνη αναφερόταν ως Έργο εν προόδω. Το 1926 είχαν ολοκληρωθεί τα δύο πρώτα μέρη του βιβλίου και την ίδια χρονιά, οι Eugene και Maria Jolas, προσφέρθηκαν για την δημοσίευσή τους σε συνέχειες, στο περιοδικό transition. Τα επόμενα χρόνια, ο Τζόυς επιτάχυνε την συγγραφή του έργου ωστόσο διάφορα γεγονότα όπως ο θάνατος του πατέρα του (1930) ή προσωπικά προβλήματα υγείας, καθυστέρησαν την ολοκλήρωσή του. Η αρχική υποδοχή του Finnegans Wake περιλάμβανε αρκετές αρνητικές κριτικές, ακόμα και από φίλους ή υποστηρικτές του έργου του, όπως ήταν ο Έζρα Πάουντ. Για το λόγο αυτό αρκετοί συγγραφείς όπως ο Σάμιουελ Μπέκετ υποστήριξαν το έργο μέσω κριτικών που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά της εποχής. Ο Τζόυς αποφάσισε για τον τελικό τίτλο του έργου το 1929 ενώ τελικά το βιβλίο εκδόθηκε στις 4 Μαΐου του 1939. Με το Finnegans Wake, ο Τζόυς εγκατέλειψε κάθε είδους σύμβαση σχετικά με την χάραξη μιας πλοκής ή την δημιουργία χαρακτήρων. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, προσομοιώνοντας κατά κάποιο τρόπο την συνειρμική ακολουθία ενός ονείρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελούν ακόμα τα πολλά λογοπαίγνια που κατασκευάζει ο Τζόυς, σε διάφορες γλώσσες.

Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο. Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της. Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου. «Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα. Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (ποίημα του Ουίλιαμ Γέιτς) Γυρίζοντας ολοένα σε κύκλους που πλαταίνουν Το γεράκι δεν μπορεί ν’ ακούσει πια το γερακάρη• Τα πάντα γίνουνται κομμάτια• το κέντρο δεν αντέχει. Ωμή αναρχία λύθηκε στην οικουμένη, Απ΄το αίμα βουρκωμένος λύθηκε ο ποταμός, και παντού Η τελετή της αθωότητας πνίγεται• Οι καλύτεροι χωρίς πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι Είναι γεμάτοι από την ένταση του πάθους. Σίγουρα κάποια αποκάλυψη θα είναι κοντά• Σίγουρα η Δευτέρα Παρουσία θα είναι κοντά. Η Δευτέρα Παρουσία! Δεν πρόφταξα να σώσω αυτό το λόγο Και μια μεγάλη εικόνα γέννημα του Spiritus Mundi Θολώνει τη ματιά μου: κάπου στην άμμο της ερήμου Μορφή με σώμα λιονταριού και το κεφάλι ανθρώπου, Ένα άδειο βλέμμα κι αλύπητο σαν ήλιος, Κινείται με μηρούς αργούς, καθώς τριγύρω Στροβιλίζουνται ίσκιοι αγανακτισμένων πουλιών. Το σκοτάδι ξαναπέφτει• τώρα όμως ξέρω Πώς είκοσι βασανισμένοι αιώνες πετρωμένου ύπνου Κεντρίστηκαν από ένα λίκνο λικνισμένο κατά το βραχνά, Και ποιο ανήμερο θεριό, μια που ήρθε τέλος η ώρα του, Μουντά βαδίζει για να γεννηθεί προς τη Βηθλεέμ. Ουίλιαμ Γιέιτς (W.B.Yeats, 1865) Μετάφραση: Γιώργος Σεφέρης, ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ, 1965, Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ , Πωλ Ελυάρ, 1945 Πάνω στα τετράδια του σχολείου Στα θρανία μου και τα δένδρα Πάνω στην άμμο και το χιόνι Γράφω τ’ όνομά σου Πάνω σ΄ όλες τις διαβασμένες σελίδες Πάνω σ΄ όλες τις λευκές σελίδες Στην πέτρα το αίμα το χαρτί τη στάχτη Γράφω τ’ όνομά σου Πάνω στις χρυσωμένες εικόνες Στ΄ άρματα των πολεμιστών Στην κορώνα των βασιλιάδων Γράφω τ’ όνομά σου Στη ζούγκλα και την έρημο Στις φωλιές και τα σπαρτά Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων Γράφω τ’ όνομά σου.... Paul Elyard, Ελευθερία, (Μετάφραση: Χαρτογράφος)

www.poiein.gr

www.poiein.gr

Σωτήρης Παστάκας, Η φιλόμουσος νεαρά ” σου το ’χα πει, σου το ’χα πει, δεν είμαι εγώ για προκοπή ” Επίλογος μιας ερωτικής τραγωδίας στα Μανιάτικα του Πειραιά, όπου ο σύζυγος σκότωσε χθες τη νεαρή γυναίκα του και αμέσως μετά τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Δύο μικρά παιδιά ορφανά, θα παρακολουθήσουν σήμερα την κηδεία των γονιών τους και θα αντιμετωπίσουν τη μοίρα τους κοντά σε συγγενείς. Μια νοσηρή ζηλοτυπία όπλισε το χέρι του Παν. Παπαδάκου 35 χρόνων, ο οποίος στις 9.10 το πρωί περίμενε τη γυναίκα του στη γωνία των οδών Κουμουνδούρου και Αρτεμισίου. Όταν η Κούλα Παπαδάκου-Αρβανίτη 27 χρόνων φάνηκε στη στροφή πηγαίνοντας στη στάση των λεωφορείων την πλησίασε ο Παναγιώτης απειλητικά. ” Και τώρα το τέλος. ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ”, της είπε με ψυχρή φωνή. Τα λόγια του συνόδεψε με δύο σφαίρες διαμετρήματος 9 μιλιμέτρ.

Βασίλης Χατζηνικολάου, από τα «Τα Μπλουζ Της Ψυχής Μου» (Lyra, 2008) Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος. Al-Masīh qām min baīni'l-amwāt Wa wati' al-mawt bi'l-mawt Wa wahab al-hayāt Lil-ladhīna fī'l-qubūr! Christ is risen from the dead, trampling down death by death, and on those in the tombs bestowing life! Christ est ressuscité des morts, par la mort il a vaincu la mort, et ceux dans les tombeaux il a donné la vie. Hrestoss vosskrese ez mertvih, smerteeyou smert po prav, Ee suscheem vo grobeh zhivot darovav.

Ερμηνεία: Χρόνης Αηδονίδης, Νεκταρία Καραντζή Σήμερα μαύρος Ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβουνται και τα βουνά λυπούνται, σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι' οι τρισκαταραμένοι για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Αφέντη Βασιλέα. Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι να λάβει δείπνον μυστικόν για να τον λάβουν όλοι. Κι' η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της, τας προσευχάς της έκανε για το μονογενή της. Φωνή τους ήρθ' εξ Ουρανού απ' Αρχαγγέλου στόμα: -Φτάνουν κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν κι' οι μετάνοιες, το γυιό σου τον επιάσανε και στο φονιά τον πάνε και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τον τυραγνάνε. -Χαλκιά-χαλκιά, φτιάσε καρφιά, φτιάσε τρία περόνια. Και κείνος ο παράνομος βαρεί και φτάχνει πέντε. -Συ Φαραέ, που τά 'φτιασες πρέπει να μας διδάξεις. -Βάλε τα δυο στα χέρια του και τ' άλλα δυο στα πόδια, το πέμπτο το φαρμακερό βάλε το στην καρδιά του, να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του. Κι' η Παναγιά σαν τάκουσε έπεσε και λιγώθη, σταμνί νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο για να της ερθ' ο λογισμός, για να της έρθει ο νους της. Κι' όταν της ηρθ' ο λογισμός, κι' όταν της ηρθ' ο νους της, ζητά μαχαίρι να σφαγεί, ζητά φωτιά να πέσει, ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το μονογενή της. -Μην σφάζεσαι, Μανούλα μου, δεν σφάζονται οι μανάδες Μην καίγεσαι, Μανούλα μου, δεν καίγονται οι μανάδες. Λάβε, κυρά μ' υπομονή, λάβε, κύρά μ' ανέση. -Και πώς να λάβω υπομονή και πώς να λάβω ανέση, που έχω γυιο μονογενή και κείνον Σταυρωμένον. Κι' η Μάρθα κι' η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα και του Ιακώβου η αδερφή, κι' οι τέσσερες αντάμα, επήραν το στρατί-στρατί, στρατί το μονοπάτι και το στρατί τους έβγαλε μες του ληστή την πόρτα. -Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου. Κι' η πόρτα από το φόβο της ανοίγει μοναχή της. Τηράει δεξιά, τηράει ζερβά, κανέναν δεν γνωρίζει, τηράει δεξιώτερα βλέπει τον Αϊγιάννη, Αγιέ μου Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γυιου μου, μην είδες τον υγιόκα μου και τον διδάσκαλόν σου; -Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω, δεν έχω χεροπάλαμα για να σου τόνε δείξω. Βλέπεις Εκείνον το γυμνό, τον παραπονεμένο, οπού φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο, οπού φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι; Αυτός είναι ο γυιόκας σου και με ο δάσκαλός μου! Κι' η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον αγκαλιάζει. -Δε μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου; -Τι να σου πω, Μανούλα μου, που διάφορο δεν έχεις· μόνο το μέγα-Σάββατο κατά το μεσονύχτι, που θα λαλήσει ο πετεινός και σημάνουν οι καμπάνες, τότε και συ, Μανούλα μου, θάχεις χαρά μεγάλη! Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γη, σημαίνουν τα Ουράνια, σημαίνει κι' η Άγια Σοφία με τις πολλές καμπάνες. Όποιος τ' ακούει σώζεται κι' όποιος το λέει αγιάζει, κι' όποιος το καλοφουγκραστεί Παράδεισο θα λάβει, Παράδεισο και λίβανο απ' τον Άγιο Τάφο.

Tο POST RESTANTE την Τετάρτη 21/3 17.30 με 19.00 ήταν φιλοξενούμενο της Φωτεινής Λαμπρίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,3. (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τον Σωτήρη Παστάκα και τον Βασίλη Λαλιώτη)

Tο POST RESTANTE την Τετάρτη 21/3 17.30 με 19.00 ήταν φιλοξενούμενο της Φωτεινής Λαμπρίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,3. (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τον Σωτήρη Παστάκα και τον Βασίλη Λαλιώτη)

το POST RESTANTE την Τετάρτη 21/3/2012 17+30 με 19.00 φιλοξενούμενο της Φωτεινής Λαμπρίδη στο ΚΟΚΚΙΝΟ (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τον Σωτήρη Παστάκα και τον Βασίλη Λαλιώτη)

Λουίς Θερνούδα Αν ο άντρας μπορούσε να πει Αν ο άντρας μπορούσε να πει αυτό που αγαπά, Αν ο άντρας μπορούσε να υψώσει στον ουρανό τον έρωτά του Σαν ένα σύννεφο στο φως Αν σαν τοίχους που γκρεμίζονται, Για να χαιρετήσουν την αλήθεια τη στυλωμένη στη μέση, Μπορούσε να γκρεμίσει το κορμί του, αφήνοντας μονάχα την αλήθεια του έρωτά του, Την αλήθεια του εαυτού του του ίδιου, Που δεν την λένε δόξα, τύχη ή φιλοδοξία, Μα έρωτα ή πόθο, Εγώ θα ήμουνα αυτός που φανταζόταν Αυτός που με τη γλώσσα του, τα μάτια και τα χέρια Διαλαλεί στους ανθρώπους την αγνοημένη αλήθεια Την αλήθεια του έρωτά του του αληθινού. Ελευθερία δε γνωρίζω πέρα από την ελευθερία να 'μαι δέσμιος κάποιου Που τ'όνομά του δε μπορώ ν'ακούσω δίχως ανατρίχιασμα Κάποιος που για χάρη του ξεχνάω την τσιγγούνική μου ύπαρξη, που για χάρη του η μέρα και η νύχτα είναι για μένα αυτό που ήθελα. Και το κορμί μου και το πνεύμα μου επιπλέουν στο κορμί του και το πνεύμα του Σαν μαδέρια χαμένα που η θάλασσα βυθίζει ή σηκώνει Ελεύθερα με την ελευθερία του έρωτα, Τη μόνη ελευθερία μου με εξυψώνει, Τη μόνη ελευθερία γιατί πεθαίνω. Εσύ δικαιολογείς την ύπαρξή μου: Αν δεν σε γνωρίζω, δεν έχω ζήσει Αν πεθάνω χωρίς να σε γνωρίσω, δεν πεθαίνω, γιατί δεν έχω ζήσει. Μετ. Βασίλης Λαλιώτης. Περιοδικό Πλανόδιον 22

Για ποιό λόγο έχουμε γεννηθεί άνθρωποι αν μας δίνουν ένα θάνατο ζώων. * Αμνέ του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, πες μου πόσα μήλα υπάρχουν στο γήϊνο παράδεισο; * Νομίζουμε πως είμαστε ο τόπος και η αλήθεια είναι πως είμαστε μόλις το τοπίο. * Πες μου ποιές είναι για σένα οι 10 λέξεις οι πιο όμορφες της ισπανικής γλώσσας και θα σου πω ποιός είσαι. * Η Σκέψη πεθαίνει στο στόμα. * Αριστερά και Δεξιά ενωμένες ποτέ νικημένες. * Η πραγματικότητα τείνει να εξαφανιστεί. * Μαρξιστής; Άθεος, με τη χάρη του Θεού. * Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει. Αυτό που θέλω να πω είναι άλλο. * Πρώτη αρχή όλων των κορυφαίων έργων να περάσουν απαρατήρητα. * Η.Π.Α. Όπου η ελευθερία είναι ένα άγαλμα. * Κάθε ποιητής που εκτιμάει τον εαυτό του πρέπει να έχει το δικό του Λεξικό. * Ο ποιητής δεν τηρεί το λόγο του αν δεν αλλάζει τα ονόματα των πραγμάτων. * Ὀταν περάσουν τα χρόνια κι εγώ θα είμαι μόνο ένας άντρας που αγάπησε, ένα όν που σταμάτησε μια στιγμή απέναντι στα χείλη σου, ένας φτωχός άνθρωπος κουρασμένος από το να βαδίζει στους κήπους, που θα βρίσκεσαι εσύ;

Τα 4 + 1 Χορικά ή Ιντερμέδια παρεμβάλλονται μεταξύ των επιμέρους πράξεων της γνωστής πεντάπρακτης τραγωδίας του Κρητικού Αναγεννησιακού Θεάτρου, που γράφτηκε μεταξύ των ετών 1595–1600, και η οποία άσκησε μεγάλη επίδραση στην κατοπινή εξέλιξη της νεοελληνικής δραματουργίας. Οι λέξεις με πλάγια γραφή παραπέμπουν σε γλωσσάρι στο τέλος των Χορικών. Χρησιμοποιήθηκε η έκδοση του έργου που έγινε το 1988, με την επιμέλεια της αγαστής συνεργασίας των Στ. Αλεξίου και Μ. Αποσκίτη. Ο Χορός συγκροτείται από κορίτσια, από τα οποία το ένα –στο τέλος ή πριν την αρχή της επόμενης πράξης– ξεχωρίζει και λέει «ετούτα τα βέρσα» "ΕΡΩΦΙΛΗ" Τραγωδία του Γεωργίου Χορτάτζη. Γράφτηκε στην Κρήτη το 1595 περίπου. Η πρώτη έντυπη έκδοση έγινε στην Βενετία το 1637. ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟ ΚΑΤΡΑΚΗ

Η θεατρική ομάδα εκπαιδευτικών, αποφοίτων, μαθητών και φίλων του Μουσικού Σχολείου Πειραιά «λέει να σφάξει τα παιδιά..» «Μήδεια] Μποστ Σάββατο 3, Κυριακή 4 Μαρτίου 2012, 7:00 μμ Αίθουσα εκδηλώσεων Μουσικού Σχολείου Πειραιά Κ.Μαυρομιχάλη 27, 18545 Πειραιάς ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Ἰθάκη Σὰ βγεῖς στὸν πηγαιμὸ γιὰ τὴν Ἰθάκη, νὰ εὔχεσαι νά ῾ναι μακρὺς ὁ δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι, τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς, ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει. Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δὲν θὰ συναντήσεις, ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου, ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου. Νὰ εὔχεσαι νά ῾ναι μακρὺς ὁ δρόμος. Πολλὰ τὰ καλοκαιρινὰ πρωινὰ νὰ εἶναι ποῦ μὲ τί εὐχαρίστηση, μὲ τί χαρὰ θὰ μπαίνεις σὲ λιμένας πρωτοειδωμένους. Νὰ σταματήσεις σ᾿ ἐμπορεῖα Φοινικικά, καὶ τὲς καλὲς πραγμάτειες ν᾿ ἀποκτήσεις, σεντέφια καὶ κοράλλια, κεχριμπάρια κ᾿ ἔβενους, καὶ ἡδονικὰ μυρωδικὰ κάθε λογῆς, ὅσο μπορεῖς πιὸ ἄφθονα ἡδονικὰ μυρωδικά. Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς, νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους. Πάντα στὸ νοῦ σου νά ῾χεις τὴν Ἰθάκη. Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου. Ἀλλὰ μὴ βιάζεις τὸ ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει. Καὶ γέρος πιὰ ν᾿ ἀράξεις στὸ νησί, πλούσιος μὲ ὅσα κέρδισες στὸν δρόμο, μὴ προσδοκώντας πλούτη νὰ σὲ δώσει ἡ Ἰθάκη. Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι. Χωρὶς αὐτὴν δὲν θά ῾βγαινες στὸν δρόμο. Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά. Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρεῖς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε. Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πεῖρα, ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τὶ σημαίνουν.

Κοίτα τα! Και μόνο που σε βλέπω μου ‘ρχεται να σηκώσω τη μπλούζα μου να ρουφήξω την ανάσα μου και να πω, Κοίτα! Κοίτα τα, τα κράτησα κρυμμένα μέχρι τώρα κάτω από φαρδιά πουκάμισα, μπλούζες του μπαμπά μου. Και ξάφνου τα προσφέρω σαν γυναίκα έτοιμη για ζευγάρωμα. Με κομμένη ανάσα. Μη μου πεις όχι. Look at these Seeing you makes me want to lift up my top, breathe in and say Look! Look at these I’ve kept them hidden till now under loose shirts, Dad’s jumpers. Suddenly I’m offering them like a woman ready to mate. I’m holding my breath. Don’t tell me not to.

Ολοκληρώνεται σήμερα η παρουσίαση των 10 νικητών του Α΄Διαγωνισμού Μελοποιημένης Ποίησης που διοργανωσαν τα περιοδικα ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, ΜusicHeaven.gr και ΠΟΙΕΙΝ. «Ολοσκότεινα φιλιά» Βούλες βούλες στο κορμί μου ολοσκότεινα φιλιά. Μου τα έδινες τη νύχτα σαν με είχες αγκαλιά. Τα μετράω στον καθρέφτη, ξαναζώ τις περιστάσεις, που ρουφούσες το κορμί μου δίχως καν να ξαποστάσεις. Κάθε μαυρισιά κι αγάπη, κάθε φίλημα και ρίγος. Δεν χορτάσαμε τα χάδια, ήτανε ο χρόνος λίγος. Δεν με νοιάζει αν τα βλέπουν πονηρά κι αθώα μάτια, τα σημάδια των χειλιών σου, της ζωής μου τά κομμάτια. Μου ορκίστηκες πως θα 'ρθεις, μόλις βρείς την ευκαιρία. Δεν το θέλω να ξανάρθεις, δεν υπάρχει σωτηρία. Ό,τι έγινε μια νύχτα, δεν μπορεί να ξαναγίνει. Άσε τις επαναλήψεις, μόνο εκείνο να μας μείνει. Πιάνο: Παναγιώτης Τσεβάς Μπουζούκι-Μπαγλαμά: Τάσος Ζαφειρίου Τραγούδι: Θοδωρής Τσάγγαρης Τραγούδι Στο τεύχος 86 – 87 του περιοδικού «Οδός Πανός» (Μάιος – Αύγουστος 96), που ήταν αφιερωμένο στο Γιώργο Ιωάννου, βρήκε δημοσιευμένα τα ποιήματα – αμελοποίητα τραγούδια του «Η ανάσα σου», «Παρανάλωμα» και «Ολοσκότεινα φιλιά». Πιθανόν αυτά να είναι κάποια από τα τραγούδια που ο Γιώργος Ιωάννου σχεδίαζε να κάνει με το Μάνο Λοΐζο – μα δεν πρόλαβαν. Για τα τραγούδια αυτά, αν ισχύει η υπόθεσή του, ο ίδιος έλεγε: «Είναι κείμενα γραμμένα μόνο για ρεμπέτικη μουσική. (…) Μου αρέσουν οι ρεμπέτικοι ρυθμοί και με ενθουσιάζει η σκέψη ότι αυτά τα τραγούδια αύριο θα χορεύονται και θα τραγουδιούνται από ορισμένα άτομα» («Ο λόγος είναι μεγάλη ανάγκη της ψυχής», σελ. 165). Γι` αυτό, κατά τη μελοποίησή τους, επέλεξε τρεις λαϊκούς ρυθμούς: χασάπικο, τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικο αντίστοιχα. Ο Χαρίλαος Τρουβάς πιστεύει ότι το αποτέλεσμα είναι αρκετά κοντά στις αισθητικές προτιμήσεις του ποιητή τους. Η ηχογράφηση του τραγουδιού «Ολοσκότεινα φιλιά», με το οποίο πήρε μέρος στον Α΄ Διαγωνισμό Μελοποιημένης Ποίησης, έγινε το Μάη του '11 στο Red House Studio, με ηχολήπτη τον Τάσο Ζαφειρίου. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Γεννήθηκε το Δεκέμβρη του '77 στο Βλοχό Καρδίτσας. Στην Αθήνα ήρθε το '95 για να σπουδάσει νομικά. Βιοπορίζεται ως υπάλληλος του ΙΚΑ. Το έργου του “Πρωτόγραμμα” σε στίχους Γιάννη Ανδρουλιδάκι και με ερμηνευτή το Θοδωρή Τσαγγάρη, το κυκλοφόρησε διαδικτυακά το 2007 (www.protogramma.com), ενώ το Νοέμβρη της ίδας χρονιάς το παρουσίασε πιάνο-φωνή, για δυο βραδιές στο Θέατρο Βαφείο. Το τραγούδι του “Η αγιότητα πριν απ΄την αμαρτία” από τη “Φαίδρα” του Ρίτσου περιέχεται στο cd “Ο Γιώργος Χρονάς διαβάζει Γιάννη Ρίτσο”, που κυκλοφόρησε το Φθινόπωρο του 2009 με το τεύχος 146, του περιοδικού “Οδός Πανός”

Όλοι μαζί - 3η ανάγνωση Ποιητής: Κώστας Γ. Καρυωτάκης Τίτλος βιβλίου: Ποιήματα και Πεζά Εκδόσεις: Αθήνα: Εστία, 1993 Όλοι μαζί κινούμε, συρφετός, γυρεύοντας ομοιοκαταληξία. Mια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία έγινε της ζωής μας ο σκοπός. Aλλάζουμε με ήχους και συλλαβές τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας, δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας για να τιτλοφορούμεθα ποιητές. Aφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα. Aνυπόφορη νομίζουμε πρόζα των καλών ανθρώπων τη συντροφιά. Mόνο για μας υπάρχουν του Θεού τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις. Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις, ανεβήκαμε στ' άστρα τ' ουρανού. Kι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς, κι αν ξενυχτούμε κάτου απ' τα γεφύρια, επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος», της «εποχής». Τραγούδι: Μαρίλια Αξιώτη BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Έχει σπουδάσει κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών με δασκάλα την Έλενα Ασπρούδη. Έχει υπάρξει μέλος της χορωδίας του Σπύρου Κλάψη, και έχει συμμετάσχει σε πολυποίκιλα μουσικά σχήματα. Μετά από πολύχρονη απουσία ενεργητικής μουσικής ζωής, τα τελευταία 2 χρόνια γίνεται μέλος της “Τρίτης όχθης”, γράφοντας τραγούδια και παίζοντας κιθάρα, λαούτο και κλαρίνο. Του αρέσει να πειραματίζεται με τους ήχους διαφόρων μουσικών οργάνων και να συνθέτει μουσική σε διάφορες μουσικές φόρμες και είδη. Εκτός από τη μουσική ασχολείται και με άλλες μορφές τέχνης αλλά πάντα ως ερασιτέχνης. Έχει ασχοληθεί με την βιβλιοθηκονομία, τη διακόσμηση, την καλλιτεχνική βιβλιοδεσία σαν σπουδές και σαν εργασία, ενώ τα τελευταία χρόνια βιοπορίζεται εργαζόμενος σε βιβλιοθήκη

ΣΤΟΧΟΣ ποίηση: Μανόλης Αναγνωστάκης Το θέμα είναι τώρα τι λες Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας Το θέμα είναι τώρα τι λες. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Άγγελος Πάνου εΙναι 31 χρόνων. Κατάγεται απο το Άργος και ζεί στην Αθήνα. Ξεκίνησε να ασχολείτε με την μουσική μέσω του αγγλόφωνου συγκροτήματος Relevant Box παίζοντας ηλεκτρικό μπάσο. Οι Relevant Box έβγαλαν δύο δίσκους (ep). Μετά την διάλυση του συγκροτήματος ηχογράφησε σε cd μια μουσική ιστορία με τίτλο '' Ο Νυχτοφύλακας'' που μοιράστηκε χέρι με χέρι στους ενδιαφερόμενους. Επίσης συμμετείχε στο μουσικό σχήμα του τραγουδοποιού Lumiere Brother και έκανε σποραδικά μικρές προσωπικές συναυλίες.

Ποιητής: Νικηφόρος Βρεττάκος Τίτλος βιβλίου: "ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1929-1951, ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ", Δημοσίευση: ΑΘΗΝΑ 1955, εκδόσεις : (Δεν αναφέρονται) Ἐπιστροφὴ στὸ βουνό Δὲ θὰ ξανάρθω πιὰ κοντά σου νὰ μὴν ἀκούσεις τὸ ποτάμι Ἐπιστροφὴ στὸ βουνό Δὲ θὰ ξανάρθω πιὰ κοντά σου νὰ μὴν ἀκούσεις τὸ ποτάμι ποὺ μὲς στὸ στῆθος μου κυλᾷ. Ἂν δεῖς τὸν ἥλιο νὰ σοῦ γνέφει τὸν ἕσπερο νὰ σὲ ρωτᾷ, βάλε τὰ σπάρτα τὰ μαλλιά σου τὶς μυγδαλιὲς στὴν ἀγκαλιά σου κι᾿ ἔβγα νυφούλα στὰ βουνὰ Ἔβγα νυφούλα στὰ βουνά. κι᾿ ἂν σὲ ρωτήσουνε τ᾿ ἀλάφια, ἂν σὲ ρωτήσουν τὰ πουλιά, πές τους: θὰ βγῶ μὲ τὸ φεγγάρι, μὲ τρεῖς ἀγγέλους συντροφιά! Διπλὸ γαρύφαλλο στ᾿ ἀφτί μου, ἡ μάνα μου καὶ τ᾿ ἄλογό μου, ὁ Ἰησοῦς {Χριστὸς} κ᾿ ἑφτὰ παιδιά! Στοιχεία συμμετεχόντων: Ανδρέας Καρακότας – τραγούδι Όλια Ταβλαρίδου – φλάουτο Στέλλα Τέμπρελη – τσέλο Χρήστος Παπαδόπουλος – κλαρινέτο Πάνος Κοσμίδης – πιάνο Παναγιώτης Κοσμίδης BΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Παναγιώτης Κοσμίδης γεννήθηκε το 1990 στη Θεσσαλονίκη. Άρχισε μουσική σε ηλικία 6 ετών στο Νεστόριο Καστοριάς. Σπούδασε σαξόφωνο(επίπεδο Ανωτέρας) στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (καθηγητής κ. Θεόφιλος Σωτηριάδης). Το 2008 αποφοίτησε από το Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Σπουδάζει Ανώτερα Θεωρητικά στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (καθηγητής κ. Κώστας Τσούγκρας). Από το Σεπτέμβριο του 2009 συμμετέχει ως απόφοιτος στο σύνολο «Μάνος Χατζιδάκις» του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης, με το οποίο έχει δώσει αρκετές συναυλίες μέχρι τώρα, έχοντας αναλάβει την ενορχήστρωση των έργων και ως πιανίστας. Είναι, επίσης, φοιτητής της Νομικής σχολής του ΑΠΘ. Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του “Winner” στον “Διεθνή Διαγωνισμό Σύνθεσης 2010”, που διοργανώνει το National Academy of Music της πολιτείας του Colorado των ΗΠΑ, σε συνεργασία με τα Δημοτικά Ωδεία Νεάπολης και Συκεών, με το τραγούδι “χορός των δελφινιών” για σόλο πιάνο.

Ποια θέληση θεού ποίηση: Κώστας Καρυωτάκης Ποια θέληση θεού μας κυβερνάει, ποια μοίρα τραγική κρατάει το νήμα των άδειων ημερών που τώρα ζούμε σαν από μια κακή, παλιά συνήθεια; Πριν φτάσουμε στη μέση αυτού του δρόμου, εχάσαμεν τη χρυσή πανοπλία, και μόνο το μεγάλο ερώτημά μας ολοένα πιο σφιχτά μας περιβάλλει. Χωρίς πίστη κι αγάπη, χωρίς έρμα, εγίναμε το λάφυρο του ανέμου που αναστρέφει το πέλαγος. Θα βρούμε τουλάχιστον το βυθό της αβύσσου; Οι άνθρωποι φεύγουν, ή, όταν πλησιάζουν, στέκουν για λίγο πάνω μας, ακούνε στην έρημη βοή, μάταιη και κούφια σα να χτυπούν το πόδι σε μια στέρνα. Κοιτάζουνε με φόβο, με απορία, έπειτα φεύγουν πάλι στους αγώνες, και μόνο το συναίσθημα κρατούνε του μακρινού, αόριστου κινδύνου. Είναι κάτι φρικτές ανταποδόσεις. Είναι στον ουρανό μια σιδερένια μια μεγάλη πηγμή, που δε συντρίβει μα τιμωρεί, κι αδιάκοπα πιέζει. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Γιώργος “Perou” – κατά κόσμον Γιώργος Κεφαλλωνίτης – γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου μέχρι σήμερα ζεί. Από 2 ετών τραγουδά αυτοσχέδιες μελωδίες και τραγούδια. Πολύ αργότερα (γύρω στα δεκαέξι) ανακάλυψε την κιθάρα, το μπουζούκι, το μαντολίνο και ακόμα πιο μετά το πιάνο. Εκείνη την εποχή ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα στιχάκια και τις πρώτες μελωδίες και επειδή η μελωδία και ο στίχος συνέβαιναν σχεδόν ταυτόχρονα και μαγικά βρέθηκε στην ευχάριστη θέση να ασχολείται αποκλειστικά με αυτό. Μετά το τέλος του σχολείου και κάνοντας περιστασιακές δουλειές πέρασε μια περίοδο 5 και πλέον ετών κάνοντας μαθήματα τραγουδιού, ενορχήστρωσης, ηχοληψίας ακόμα και βυζαντινής μουσικής και φυσικά γράφοντας μανιωδώς τραγούδια. Έπειτα ηχογράφησε διάφορα σε μορφή ντεμο και πειραματίστηκε με διάφορους μουσικούς και συνεργάτες. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα και στη δημιουργία της δικής του δισκογραφικής εταιρείας και στούντιο παράλληλα με την έκδοση της πρώτης του προσωπικής δουλειάς.

ΠΟΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΜΑΘΑ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ (Αν κλαίς...) (Βάσος Λυσσαρίδης, «Ποιήματα», εκδ. Άγρα/Αιγαίον, 2008, σελ.10) Πολλών ανθρώπων έμαθα τη σκέψη σε λίγους έδωσα μια γεύση απ’ τη δική μου. Πολλών ανθρώπων γεύτηκα την πρόσκαιρη αγάπη στον άγνωστο έδωσα αιώνια τη δική μου σκληρός και ανισόρροπος ο απολογισμός. Αν κλαίς για όσα δεν σου δόθηκαν φτωχός κι ανάξιος θ’ απομείνεις αποδέχτης αν κλαίς για όσα απλόχερα έχεις δώσει τότε στ’ αλήθεια δεν τα έδωσες ποτέ. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1981. Απο την ηλικία των οκτώ ετών πήρε μαθήματα βιολιού με τη Γεωργία Ορφανού και μετά στο Εθνικό Ωδείο με το Δημήτρη Πετρίδη με τον οποίο παρακολούθησε και ανώτερα θεωρητικά. Είναι απόφοιτος της Θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα ολοκλήρωσε τον κύκλο σπουδών στο λαούτο, δημοτικό τραγούδι, θεωρία βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής και στη βυζαντινή μουσική (πτυχίο, δίπλωμα) στη σχολή βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής «Eν Χορδαίς» στη Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα κρητικού λαούτου με τον Γιώργη Ξυλούρη, σεμινάρια για ούτι με τον Mehmet Bitmez και βιολιού με τον Baki Kemanci, και σεμινάρια σύνθεσης και ενορχήστρωσης με τον Ross Daly. Υπήρξε μέλος και σολίστ της χορωδίας νέων Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συμμετέχει ως ερμηνευτής στις δισκογραφικές δουλειές: «... και τα μάτια τους στάζουν Καππαδοκία» σε μουσική Χρυσόστομου Σταμούλη και ποίηση Γιώργου Θέμελη και Κυριάκου Χαραλαμπίδη, «Το τραγούδι του ερωδιού» σε μουσική και στίχους Χρυσόστομου Σταμούλη, και «Χώρας Ιστόρηση» σε μουσική Μιχάλη Χριστοδουλίδη και ποίηση Ευρυδίκης Περικλέους-Παπαδοπούλου. Συνεργάστηκε επίσης με το συνθέτη Χρήστο Λεοντή. Έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις, ντοκυμαντέρ και τηλεοπτικές σειρές. Το 2009 κυκλοφόρησε την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά με συμπαραγωγό την anemos music art/ILP productions, με τίτλο: «Καλά το λεν για το φεγγάρι...» σε στίχους του ιδίου, Παναγιώτη Θωμά και σε ποίηση Κώστα Μόντη, Κυριάκου Χαραλαμπίδη, Μιχάλη Πασιαρδή, Βασίλη Μιχαηλίδη και Στασίνου. Στο δίσκο αυτό συμμετέχουν ο συνθέτης Χρυσόστομος Σταμούλης, ο Γιώργης Ξυλούρης, η Μαρία Παπαλεοντίου, ο Παναγιώτης Θωμά και οι Βόρειοι Εταίροι. Το 2010 κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο: «Ο τεπάρισσος» σε ποίηση Γιάννη Κυπρή στην οποία συμμετέχει η Σοφία Παπάζογλου. Με συνεργάτες του φτιάξανε το μουσικό σχήμα «Ενδοχώρα» με το οποίο παρουσίασε τα τραγούδια του με συναυλίες σε Ελλάδα, Κύπρο και Αγγλία. Το Σεπτέμβριο του 2011 παρουσίασε με συναυλία στη Λευκωσία την τελευταία του συνθετική δουλειά με τραγούδια σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη. Εργάζεται ως καθηγητής μουσικής σε ιδιωτικό σχολείο στην Κύπρο.

Σταδιοδρομία (1927) Κ. Καρυωτάκης [Άπαντα Κ.Καρυωτάκη / Εκδόσεις Πέλλα] Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω σε σχήμα βιβλίου μεγάλο. «Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες» θα γράψουν οι εφημερίδες. «Κλεαρέτη Δίπλα - Μαλάμου» και δίπλα σ' αυτό τ' όνομά μου. Την ψυχή και το σώμα πάλι στη δουλειά θα δίνω, στην πάλη. Αλλά, με τη δύση του ηλίου, θα πηγαίνω στου Βασιλείου. Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλους λογίους και τους διδασκάλους. Τα λόγια μου θα' χουν ουσία, η σιωπή μου μια σημασία. Θηρεύοντας πράγματα αιώνια, θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια. Θα φύγουν, και θα 'ναι η καρδιά μου σα ρόδο που επάτησα χάμου. Σύνθεση – Δαμαλός Xαράλαμπος Κιθάρα – Δαμαλός Χαράλαμπος Κιθάρα, Μπάσο, Λύρα, Τζουρά - Προμπονάς Γιάννης Φωνή, Φλάουτο, Φωνητκά – Τσίτσου Γιώτα ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Μεγάλωσε σε ενα χωριο της Αρκαδιας. Αυτοδίδακτος στη κιθάρα και αμετανόητα προσηλωμένος στο λόγο, παντα προσπαθούσε να μελωποιεί ποιήματα ή να φτιάχνει τραγουδάκια. Στην Αθήνα φοιτητής συμμετέχει με παιδικούς φίλους στο σχήμα Πορφυρά Ποτάμια παίζοντας ενα μάλλον θλιμμένο ροκ, φυσικά με ελληνικούς στίχους. Παντα σε αναζήτηση γραπτών, στίχων και μελωδιών, συναντά τυχαία την Γιώτα Τσίτσου, φιλη απο τα παιδικά χρόνια, ηθοποιός και τραγουδίστρια,ιδανική για την ερμηνεία της "σταδιοδρομίας". Ο Γ.Προμπονάς ενορχηστρώνει και ηχογραφεί, δημιουργώντας το τραγούδι που στάλθηκε στο διαγωνισμο.

Ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι

Μαρία Πολυδούρη, ΕΛΑ ΓΛΥΚΕ... Έλα γλυκέ, κι’ αν φτάνη η νύχτα και το σκοτάδι δε σ’ αρέση, αστέρινο θαμπό στεφάνι η αγάπη μου θα σου φορέση. Στο ταραγμένο μέτωπό σου αργά τα δάχτυλα θα σύρω κι’ ό,τι είνε πάθος στην καρδιά σου θ’ ανθίση δάκρια και μύρο. Θα σου καρφώσω ένα λουλούδι τ’ όνειρο πάνω στην καρδιά σου, θα πλέξω τα ξερά τα φύλλα με τα κατάχλωρα μαλλιά σου. Το δέσμιο πόθο μου θ’ αφήσω, μια πεταλούδα ναρκωμένη, κ’ έτσι στα χείλη σου θα νοιώσης κάτι σα γύρη να σου μένη. Έλα γλυκέ κι’ ας φτάση η νύχτα. Θα φέγγη η νειότη σου με θλίψη το σκοτεινό να υφαίνω πέπλο που ηδονικά θα με καλύψη. Μελοποίηση και ερμηνεία:Αλμπένα Ενορχίστρωση και κιθάρες:Παναγιώτης Μανουιλίδης Βιολιά:Θανάσης Καριπίδης Ακουστικό μπάσσο:Δημίτρης Γουμπερίτσης Τύμπανα:Νίκος Ψωφογιώργος ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Γεννήθηκα σε μια πόλη στις όχθες του ποταμού τον Δούναβη. Στην Ελλάδα είρθα το '83 πρώτου ακόμα καταρεύσει ο υπαρκτός σοσιαλισμός για μένα όμως είχε δύση. Στην πατρίδα μου ασχολήθηκα με το τραγουδι, το χωρό και το κουκλοθέατρο, αλλα σπούδασα Πολιτικός μηχανικός. Στην Ελλαδα συναίχισα με Συντήριση έργων τέχνης, όμως το κυρίως επάγγελμα μου ήταν τραγουδίστρια. Συνεργάστηκα με τους ¨Αγαμοι θήται, Γιώργο Μαρίνο, Γιώργο Ζαμπέτα, α/φοι Κατσιμοίχα,Γιώργο Ζήκα, Βασίλη Λέκκα και συμμετείχα δισκογραφικά στο ,,Αναφορές και σχήματα'' - CBS, ,,Συννεχές ωράριο ''-ΕΜΙ , ,, K'έτσι χωρίς να βιάζομαι''- Polytropon, ,, Stealth''-Le Grand Ours, ,,Rec 91-10'' - Le Grand Ours. Λατρέυω την ελληνική ποίηση και έχω ηχογραφήσει μελοποιήσεις του Καβάφη, Ελύτη, Καριωτάκη, Λαπαθιώτη, Πολυδούρη. Τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με την jazz & latin μουσική καθώς επίσσης με παραδοσιακά και ethnic.

Άσε τη σκόνη, στίχοι - μουσική: Τατιάνα Ζωγράφου, ερμηνεία: Ειρήνη Δερέμπεη - Από το μουσικό - ποιητικό - εικαστικό αναλόγιο των εκδόσεων Καλειδοσκόπιο (2011), με τίτλο "Μ' έναν τρόπο μυστικό", με μουσική της Τατιάνας Ζωγράφου και έργα ζωγραφικής του Χρήστου Κεχαγιόγλου. Υπεύθυνος Παραγωγής - Ενορχήστρωση: Κώστας Βόμβολος. (c) Τατιάνα Ζωγράφου - Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο 2011

Ανδρέας Εμπειρίκος ΚΛΩΣΤΗΡΙΟΝ ΝΥΚΤΕΡΙΝΗΣ ΑΝΑΠΑΥΛΑΣ από την Υψικάμινο 1935 εκδόσεις Άγρα (11/1995) Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας. Όταν τραγουδάμε τραγουδάμε εμπρός στους εκφραστικούς πίνακες των ζωγράφων όταν σκύβουμε εμπρός στα άχυρα μιας καμμένης πόλεως όταν προσεταιριζόμεθα την ψιχάλα του ρίγους είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας γιατί ό,τι και αν επιδιώξουμε δεν είναι δυνατόν να πούμε όχι να πούμε ναι χωρίς το μέλλον του προορισμού μας όπως μια γυναίκα δεν μπορεί να κάμη τίποτε χωρίς την πυρκαγιά που κλείνει μέσα στη στάχτη των ποδιών της. Όσοι την είδαν δεν στάθηκαν να ενατενίσουν ούτε τα συστρεφόμενα κηπάρια ούτε την ευωχία των μαλλιών που λατρεύτηκαν ούτε τα σουραύλια των εργαστηριακών μεταγγίσεων από μια χώρα σε φλέβες κόλπου θερμού προστατευομένου από τα εγκόσμια και τα μελτέμια της κυανής ανταύγειας λιγυρών παρθένων.Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντος μιας πολυσύνθετης σημαίας που κρατεί τους εχθρικούς στόλους εμπρός στα τείχη της καρδιάς μου κατοχυρώνοντες ψευδαισθήσεις πιστοποιούντες ενδιάμεσες παρακλητικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να νοηθή το αντικείμενον της πάλης. Στιγμιότυπα μας απέδειξαν την ορθότητα της πορείας μας προς τον προπονητήν του ιδίου φαντάσματος της προελεύσεως των ονείρων και του καθενός κατοίκου της καρδιάς μιας παμπαλαίας πόλης. Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι και από την άφιξι της καταδίκης παρομοίων πλοκαμιών και παστρικών βαρούλκων γιατί όλοι μας είμεθα εντός της σιωπής του κρημνιζομένου πόνου στα γάργαρα τεχνάσματα του μέλλοντός μας. Η ηχογράφηση του Ανδρέα Εμπειρίκου αποτελεί μέρος της συλλογής “Ο Εμπειρίκος διαβάζει Εμπειρίκο”. Μουσική σύνθεση και μίξη: Περικλής Αγιανόζογλου (Peri Ayan) ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Ο Περικλής Αγιανόζογλου (Peri Ayan) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Είναι απόφοιτος του τμήματος Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2010). Έχει κάνει μαθήματα κλασικής κιθάρας στο Ωδείο “Μ. Καλομοίρης” για 3 χρόνια και ηλεκτρικής για 7 χρόνια. Φοίτησε στη σχολή σχεδίου Πλάκα την περίοδο 2002- 2004. Είναι ιδρυτικό μέλος των μουσικών συγκροτημάτων “Mani Deum”, “Verbotene Reinheit”, “Wandervogel” και “Lady Death Mr. Lie”. Συμμετείχε σε διάφορα θεατρικά δρώμενα ανά περιόδους ως μουσικός ή σκηνοθέτης με πιο πρόσφατη την παράσταση «Χωματερή» (2011) της ομάδας Void, της οποίας αποτελεί και ιδρυτικό μέλος. Έχει ασχοληθεί εντατικά από το 2005 μέχρι σήμερα με visual art installations (εγκαταστάσεις), συμμετέχοντας σε φεστιβάλ του Ιονίου Πανεπιστήμιου και του Τμήματος Καλών Τεχνών με τις εγκαταστάσεις του. Επίσης ασχολείται με τη σκηνοθεσία και τα οπτικά εφέ με πιο πρόσφατη δουλειά του την ταινία μικρού μήκους “Τα Εναντίον Εαυτού” (2010).

(από τη "Λιτανεία" (1974) Γρηγόρη Σουρμαΐδη και Φ. Αρία. "Αγάπη") Πάνω απ τα νερά πάνω από τον κάμπο, λεύκα με πουλιά, μές στο Μάη λάμπω. Μάτια σκοτεινά μ έρεβος βοστρύχους, πόδια από νερό κι ένα γεια από ήχους Κτίζω ένα σπιτάκι στην ακρογιαλιά και μ αχτίδες μπλέκω τη μικρή του πόρτα. Φύλακες του βάζω, κλάδους και φιλιά κι ένα τριζονάκι βάζω μες στα χόρτα Θέλω το τραγούδι το ερωτικό, Καταρράκτη, Θείε, να υμνολογήσω Δέντρα και βουνά, στον εσπερινό, παίρνω αγκαλιά για να σε γνωρίσω. Κι έρχομαι κοντά σου, μυστική ζωή, από φως πλάσμενος με ψυχή και θάρρος, κύμα από αγέρα, κύμα από βροχή κι έρχεται κατόπιν κι άλλος κι άλλος κι άλλος

A waning bird Music: Michail Palaiologou Words: Ghazal Mosadeq Live performance at Wigmore Hall – London, UK Tenor: Joseph Padfield Shakuhachi: Detta Danford Percussion: Marco Atzei Harp: Murdo Macrae Violin: Yutaka Shimoda Violoncello: Natasha Zielazinski Conductor: Michail Palaiologou

Το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» του Πολυτεχνείου γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973. Η 15 Νοέμβρη θα βρει τον Ρίτσο στις πρώτες γραμμές της μεγάλης διαδήλωσης που ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο και έφτασε ως την πλατεία Κλαυθμώνος. Η διαδήλωση θα διαλυθεί από την αστυνομία με βία με τον Ποιητή να μπλοκάρεται ανάμεσα στους φράχτες που έχει στήσει η αστυνομία αλλά δεν θα χτυπηθεί. Ίσως τον αναγνώρισαν και τον σεβάστηκαν. Διαφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στα τότε γραφεία του εκδοτικού οίκου Κέδρος σε μια στοά (Πανεπιστημίου και Χαριλάου Τρικούπη). Το ίδιο βράδυ κλείνει η Πατησίων από διαδηλωτές. Στις 16 Νοεμβρίου επισκέπτεται το σπίτι της Νανάς Καλιανέση όπου ακούν τον παράνομο ερασιτεχνικό σταθμό που έχει στηθεί στον ΕΜΠ των «Ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.» Με ρίγη συγκίνησης συνεχίζει την ακρόαση στο σπίτι του, έχει ξεκινήσει η επίθεση στους συγκεντρωμένους με δακρυγόνα και έπειτα με σφαίρες.. κατεβαίνουν τα τανκς.. ένα από αυτά γκρεμίζει την πύλη.. παντού νεκροί και τραυματίες.. Ο Ποιητής με δάκρυα στα μάτια φεύγει για τον Κάλαμο.. εν θερμώ έχει ήδη ξεκινήσει το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας»..