Rozmowy na bezdrożach

Relacje nie są lekarstwem na wszystkie problemy…Relacje nie zapewnią nam raju na ziemi…Relacje nie zapewnią nam bezbolesnego życia...Relacje nie są doskonałe…Jednak relacje z innymi są bardzo ważne - jak oddychanie, czy jedzenie. Pragnienie relacji, pochodzi z głębi naszej istoty. Dorosłość nie polega na niezależności, czy poleganiu wyłącznie na sobie. Nie jesteśmy omnipotentnym superbohaterem na samotnej wyspie. Zależymy od siebie, wpływamy na siebie. To w relacjach, możemy upewnić się, że nasze istnienie jest czymś istotnym i dobrym. To w relacjach budujemy nasze poczucie godności, szacunek do siebie, uciszamy wewnętrzne samo-ataki. Dobra relacja nie wymaga od nas byśmy udawali kogoś, kim nie jesteśmy czy żebyśmy udawali, że jesteśmy czymś więcej, niż jesteśmy. Dobra relacja, dodaje nam odwagi do bycia sobą, do wyrażenia własnych uczuć, wątpliwości, do bycia uczciwym, prawdziwym, do pokazania siebie.Dobra relacja pomaga w akceptacji siebie, ale też w akceptowaniu ludzkiego wymiaru losy - bo jest towarzyszeniem sobie w ograniczeniach naszej ludzkiej kondycji i w prawdzie rzeczywistości. Dobra relacja, to również obdarowanie Innego tym, co powyżej. Zatem, rozwijając w sobie sztukę relacji, zmierzamy ku większej empatii, akceptacji, szacunku. Te właściwości, otwierają nas na Innego człowieka, niosą w sobie ciekawość Innego, dar patrzenia i słuchania, pozwalają pytać - jak ktoś coś widzi, jak ktoś coś czuje, jakie coś dla kogoś jest. Uczymy się widzieć Innego jako żywą istotę, która czuje, myśli, czasem cierpi, która utkana jest z unikalnej dla niej wrażliwości, potrzeb, uczuć, osobistego bólu, zmagań, marzeń i dążeń. Dobra relacja to gotowość towarzyszenia sobie nawzajem w codziennym stawianiu się do tego, co przynosi życie i jak w ludzkiej kruchości się do niego stawiamy. Czy relacje są sztuką? Czy wymagają ciagłego rozwoju i wysiłku? Czy uczymy się ich na błędach? Czy kiedykolwiek staniemy się mistrzem relacji? Powędrujmy razem …. 

Obrodziło nam bezdroży na bezdrożach - oto drugi odcinek podcastu „Rozmowy na bezdrożach”-dostępny na Spotify i YouTube. Jako, że współtwórcą jest muzyk i kompozytor filmowy Mikołaj Trzaska - to nie lada gratka, bo każdy podcast zawiera fragmenty innej jego płyty. Tym razem premierowej - można posłuchać fragmenty kompozycji "Kowdra" autorstwa Mikołaja Trzaski, Ola Walickiego i Macią Morettiego z nowej płyty zespołu Royber. A o czym z Mikołajem rozmawiamy? O bezdrożach właśnie. Czasem bezdroże jest zostaniem przy sobie - pomimo, że oznacza bycie nigdzie. Zostajesz tam, pomimo krytyki, pomimo tego, że ktoś mówi, że wydziwiasz, że przesadzasz. Czasem bezdroże jest wytchnieniem od przynależenia za wszelką cenę, a szczególnie za cenę nie możności bycia sobą. Czasem bezdroże, to potrzeba serca rzeczozmęczonego - serca, które nie ma siły na terror perfekcji, na wyśrubowane standardy mądrości, piękności czy nieograniczonej sprawności. Bezdroże, jest wtedy tęsknotą za możliwością bycia tym kim się po prostu jest - ni mniej, ni więcej. Możliwością, by zaprzestać walki - z niewiedzeniem, z bezradnością, starzeniem się, z ludzkim wymiarem losu. Czasem właśnie na tych bezdrożach może nas spotkać relacyjna niespodzianka - spotykamy tu druha bezdroży. Kogoś, kto może posłuchać o uczuciach bezdrożnych - o lęku, o zagubieniu, o nie wiedzeniu, o nie przynależeniu, o wstydzie. Taki druh to prawdziwy skarb, zewnętrzny „garniec złota” - oto mamy kogoś, kto akceptuje nas niepewnych, wrażliwych, niedoskonałych, popełniających błędy, upadających i wstających. A i my możemy uczyć się być takimi druhami dla Innych. ”Kiedy ludzie pozwalają Cipoznać swój ból i o nim rozmawiać,zdejmij buty. To święte miejsce.Bądź skromny, bądź delikatny, gdy ktoś pokazuje Ci swoją wrażliwość". (myślałam, że autor to Amani Albair, ale może być tak, że autor nie jest znany, może to autor bezdrożny? )A jak Wasze bezdroża? Jak je rozumiecie? Czy po nich wędrujecie? 

O spacerowaniu i rozmawianiu. O najnowszym filmie Jima Jarmuscha O życiu w narzuconych schematachOraz ku pokrzepieniu, że nawet gdy misternie tkaliśmy samych siebie na takich schematach, to zawsze wewnątrz tli się oryginalna iskra - esencja prawdziwości. Nawet będąc w trybie przetrwania, w najgorszym momencie lękliwej uległości, jest gdzieś rdzeń, który w jakiś instynktowny sposób skłania ku życiu, zupełnie jakby pisał list ze swojej bezludnej wyspy, wkładał go do butelki i wrzucał do morza nadziei.