Umieram powoli

Świat audio - wiersze z tomiku „Umieram powoli” autorstwa Patryka Stępnia.

Czas się zatrzymał, stanąłem w mroku,Nie widząc światła, umieram po trochu,Nie widząc ciebie, dziś w smutku tonę Nie widząc siebie, dźwigam niedolę.Każde wspomnienie boli jak brzytwa,Tnie serce, rozdziera, kto je odzyska?Kto je naprawi? Kto je poskłada?Złamane serce - to ci obsada.Czas się zatrzymał i jak trwać dalej?Nie widząc sensu, żyć w tej przegranej?Nie widząc wyjścia, wyjść z twego fatum?Nie widząc drogi, dać żyć dziś światłu.  

Następny przystanek: chandra.Brak możliwości przesiadki do błogostanu, Zbyt wygórowane warunki udziału.Powoli jedziesz, mina za miną,Co u ciebie z tą dopaminą? Słychać ciszę - nie udźwigniesz. Pragniesz krzyku - dziś nie krzykniesz. Stale na życia zakręcie. Dalej jedziesz - dobrze będzie - bez żadnego skutku. Witamy w mieście smutku.Przystanek: chandra.

Wiersz z tomiku „Umieram powoli”Czerń na mnie i czerń we mnie, Choć czerwieńszej nie znajdziesz łzy,Wszystko wokół jakoś więdnie, Próżno szukać w życiu skry.Gdzie te słowa, co miały trwać wiecznie?Dziś każdy z nas jest dawcą łez.Czas przez palce przecieka haniebnie,Bez blasku, wyblakle, po życia kres. Gdzieś poza horyzont świt mnie przybliża,W piersi zimna stal stworzenia, Pustka w oczach poniża.Czy w ogóle warto pytać o znaczenia?

Tytułowy wiersz z tomiku „Umieram powoli”Patrzę przed siebie, widzę ludzi tłumy,Patrzę w siebie, słyszę puste szumy.O czym tu pisać, kiedy serce boli? Umieram powoli.Marzę o bliskości, dotyku twych dłoni,Porannym uśmiechu, co pustkę ukoi.I tak marząc żyję ciągle w niewoli, Umieram powoli.A Ty wciąż obok, stoisz nade mną,W dzień każdy jasny i nocą ciemną,Tak bardzo nie chcę Twojej kontroli, Umieram powoli.Czuwam z tą myślą, nie tracąc nadziei,Że będzie lepiej, że kiedyś się zmieni,Lecz duch mój mówi: umierasz powoli, On mnie wyzwoli.

Wiersz z tomiku „Umieram powoli”Dobre intencje, stabilność i fach.Spirala błędów, potknięcia i strach.Wiosna beztroska i zapach bzu.Złamane serce, łzy i brak snu.Letnie upały, w brzuchu motyle.Ponure myśli wciąż w głowy tyle.Jesienne spacery, rozmowy bez końca.Życie przecięte, znów brak ci słońca.Herbata w zimę, ciepło twych rąk.Ciężkie powietrze i pusty kąt.Pobudka rano a obok ty.Wciąż ciężkie myśli, życie chce krwi.Wieczorem łóżko, kołdra i sen,Rano z powrotem wracasz do łez.W coś trzeba nie wierzyć,A z czymś się zderzyć.