Zapiski ze współczesności

- Pierwszą profesurą jaką miałem w życiu dorosłym była profesura w Karlsruhe. Dyrygowałem orkiestrą szkolną i przygotowywałem dwa występy w roku. Nie było to jednak coś, co mnie fascynowało - opowiadał dyrygent.

- Początki w Warszawie nie były łatwe. Orkiestra już raz przede mną została rozwiązana, teraz drugi raz. Ja zakładałem trzecią orkiestrą i ta niepewność cały czas nad nią wisiała. Ta niepewność odstraszała - opowiadał Wojciech Rajski.

- W Poznaniu też założyłem orkiestrę kameralną. Zrobiliśmy z nią ileś koncertów za granicą i myślałem, że będę ją dalej prowadził. To był błąd, bo muzycy, którzy nie grali w orkiestrze kameralnej byli zazdrośni, że nie jeżdżą za granicę. Starsi, doświadczeni tylko znowu ci młodzi. I powstał konflikt - opowiadał Wojciech Rajski.

- Po ukończonej dyrygenturze usłyszałem, że jest miejsce w Teatrze Wielkim na dyrygenta-asystenta. Zgłosiłem się. Prof. Madej pomógł mi, abym mógł zadyrygować przesłuchania - kontynuował swoje wspomnienia Wojciech Rajski.

- Moja przygoda z muzyką rozpoczęła się dosyć śmiesznie. Moja mama uczyła się gry na fortepianie i kiedyś przy kolacji opowiadała o kimś, kto jest genialny i ma absolutny słuch. Zapytałem co to znaczy i powiedziałem, że tak umiem. Poszliśmy więc do fortepianu... - opowiada Wojciech Rajski.

- Biennale architektury w Krakowie narodziły się w 1985 roku z mojej inicjatywy. Przekonanie o tym, że środowisko architektów polskich jest eliminowane z decydujących rozstrzygnięć dotyczących budowanego środowiska w naszym kraju, nasunęła mi potrzebę pokazania społeczeństwu, że architektura jest elementem bez którego żyć się nie da - opowiadał Romuald Loegler.

- Architektura sakralna jest specyficznym obszarem działalności architekta, bo wiąże się co określamy jako duchowość życia ludzkiego i mistycznym pojmowaniem swojego życia na ziemi - opowiadał Romuald Loegler.

- Pobyt w Syrii był niezwykle ciekawy, bo udało się zetknąć z kilkoma bardzo atrakcyjnymi tematami do projektowania. Jednym z nich był projekt audytorium na 5 tysięcy osób dla Uniwersytetu w Aleppo - opowiadał architekt.

Lata 70-te były bardziej obfite w inwestycyjne zamierzenia. Nie angażowałem się jednak w projektowanie budynków mieszkalnych. Projektowaliśmy jednak budynki użyteczności publicznej i kościoły - opowiadał Romuald Loegler.

- Co się stało, że nie zostałem w życiu malarzem? Chyba tylko to, że w rodzinie miałem już jednego malarza i moja mama powiedziała, że jeden wariat w rodzinie wystarczy - rozpoczął swoją opowieść znany architekt.

- Wybrałam KUL nawet nie ze względów religijnych, ale za to, że to czyste w sensie ideologicznym miejsce. Nie trzeba było być członkiem żadnej organizacji. Tam była po prostu wolna myśl - opowiadała Krystyna Budnicka.

- Bunkier był na tyle bezpieczny, że była woda pitna. Nie umiem powiedzieć jakie tam były urządzenia, bo byliśmy poniżej poziomu piwnicy. To dawało nam możliwość życia. Z dzieci byłam tylko ja - opowiadała Krystyna Budnicka.

- Wyszedł i zaczął uciekać. Ale po to, żeby go zabili, bo już nie miał sił. Zostałyśmy z bratową same - opowiadała bohaterka „Zapisków”.

- Powstaje getto i znowu mamy trochę szczęścia. Nasza część weszła w skład getta i nie musieliśmy się przeprowadzać - opowiadała Krystyna Budnicka.

- Często jeżeli chce coś znaleźć miłego w swoich wspomnieniach wracam do czasów dzieciństwa, choć było krótkie. Wybuchła wojna i wszystko się skończyło - zaczęła swoją opowieść Krystyna Budnicka.

Rafał Skąpski - prawnik, wydawca, pisarz. Był Wiceministrem Kultury, dyrektorem Państwowego Instytutu Wydawniczego, wiceprezesem Polskiego Radia. Na emeryturze przestudiował historię rodów, które stworzyły jego rodzinę, sam zaczął pisać książki. To m.in.: "Panny z Genewy" czy "Trzeci Wokulski". W I odcinku Skąpski wspomina swoje dzieciństwo. Materiał Anny Lisieckiej

- Muzycy i szefowie orkiestry BBC w Szkocji chcieli, żeby orkiestra się poprawiła. Szukano człowieka, który może to zrobić. Wybór padł na mnie i zaproszono mnie, abym poprowadził koncert - rozpoczął opowieść Jerzy Maksymiuk.

- Jeszcze w czasie studiów byłem kierownikiem muzycznym na Szwedzkiej, to pisałem muzykę do tego teatru. Wstydząc się, że to jest zawód niedobry pisałem jako Barbasiewicz. A potem już jako Jerzy Maskymiuk zaczął pisać muzykę do filmów - opowiadał bohater "Zapisków".

- W szkole byłem tyle ile przewidywał program, czyli 5 lat. Potem byłem jeszcze w wyższej szkole. Studiowałem trzy wydziały: kompozycję i fortepian, to mieszkałem łącznie chyba 11 lat w dziekance - mówił Jerzy Maksymiuk.

- Urodziłem się w Grodnie. Pamiętam chyba nawet ulicę. Szara, Ścisła... mało liter było. Blisko Niemna. To była rzeka o przejrzystej i krystalicznej wodzie. Bardzo tę rzekę pamiętał - zaczął swoją opowieść Jerzy Maksymiuk.

- W nocy z czwartku na piątek zatrzymano Jezusa i przesłuchano go przed arcykapłanami. O świcie postawiono go przed Sanhedrynem. Składał się on z 71 przedstawicieli. Do wydania wyroku niezbędna była obecność 23. Wyrok śmierci zapadł - przypominała Bożena Fabiani.

- Obraz nad ołtarzem w Manoppello jest umieszony między dwiema szybami, widocznymi z obu stron. Awers i rewers są takie same. Badania pod mikroskopem elektronicznym dowiodły, że nie ma na nim śladu pigmentu, nie znaleziono okruszka farby. Natomiast w dolnym prawym rogu znaleziono fragment szkła, co potwierdza przypuszczenia, że jest to zaginiona na początku XVII wieku relikwia z Bazyliki św. Piotra w Rzymie - opowiadała bohaterka Zapisków.

- We francuskim muzeum jest obraz z przełomu XIX i XX wieku, który pokazuje dwóch mężczyzn w biegu. To Jan i Piotr, którzy biegną do grobu Jezusa po tym, jak dostali wiadomość, że "zabrano Pana". Jak to możliwe? Wiadomo z listu Poncjusza Piłata, że wysłano około stu żołnierzy do pilnowania grobu. Nie było więc mowy o wykradzeniu ciała - opowiadała Bożena Fabiani.

- To wydaje się niewiarygodne. Zwłaszcza dla mnie jako historyka. Średniowiecze przekazało nam tyle fałszywych relikwii np. mleko czy łzy Matki Bożej (...) Uwierzyć, że chusta którą nałożono na twarz Jezusa, że to jest oryginał jest niezwykle trudno. A jednak - mówiła Bożena Fabiani.

Wiadomo, że zdrada Judasza uruchomiła całą machinę skazania Jezusa na śmierć. Tymczasem jestem głęboko przekonana, że nie chciał śmierci nauczyciela. On jako człowiek praktyczny chciał tylko przyspieszyć Królestwo, o którym Nauczyciel często mówił - opowiadała.

- Mimo, że jestem człowiek muzyki i żyję z muzyki, to uważam się za człowieka teatru. To się zaczęło na skutek spotkania Hanny Chojnackiej i zrobienia z nią pierwszej opery barokowej w Gdańsku - wspominał Marcin Bornus-Szczyciński.

- Rozpoczęła się moja rzeczywista i mocniejsza przygoda z chorałem. Spotkałem się wtedy z Marcelem Peresem i okazało się, że on jest bardziej zaawansowany w poszukiwaniach historycznego kształtu śpiewu dominikańskiego - opowiadał śpiewak.

- Moim finałem zajmowania się muzyką barokową było stypendium rządu francuskiego i wyjazd do Wyższego Konserwatorium Muzycznego w Paryżu. To były specyficzne studia mistrzowskie i odbyłem je w latach 1985 i 1986 - opowiadał śpiewak.