#140 Lachen terwijl je je kindje mist – over schuldgevoel en weer leven

Soms lach je weer.En schrikt je daarna van jezelf.Omdat je een kindje mist.Omdat er iets in je leven voorgoed veranderde.En omdat genieten dan ineens voelt alsof je iets loslaat.In deze video praat ik over dat moment.Dat je in de auto zit en meezingt met de radio.Of dat je hard moet lachen om iets kleins.En dat er daarna meteen een golf van schuldgevoel komt.Alsof leven en missen niet samen mogen bestaan.Alsof je moet kiezen.Ik weet hoe verwarrend dat kan voelen.Hoe eenzaam ook.En tegelijk zie ik bij mezelf en bij de vrouwen met wie ik werk dat dit vaak precies het kantelpunt is.Niet omdat het verdriet minder wordt.Maar omdat er langzaam ruimte ontstaat om niet alleen te overleven… maar weer te leven.Als jij voelt dat je niet in je verlies wíl blijven hangen, maar ook niet weet hoe jje vooruit beweegt zonder iets te verraden dan ben je hier op de juiste plek.Misschien is dit gewoon een eerste stap.Luisteren.Herkennen.Voelen dat je niet de enige bent.En van daaruit verder.LiefsDesirée