20 Yaşıma Mektup...(3)

''Sevgili 20 Yaşım, 30 Eylül 1960’ta doğmuşum ben. 1980 yılında 20 yaşındaydım. Hayaller vardı. Umut vardı. Yazıya adanmış bir hayatın nasıl geçeceği düşüncesi yoktu. Tutkuyla bağlanmak vardı. İlk kez okunan yazarlar, romanlar, şiirler vardı. İlk kez izlenen filmler. Bir tür çocukluktu 20 yaş. Ama aslında çok daha yaşlı biri gibiydim. Çünkü o yaşa gelinceye kadar büyük tehlikelerle karşılaşmış, vurulmuş, polisler tarafından dövülmüş, öldü diye bırakılmış, çok sevdiğim arkadaşlarımı toprağı vermenin acısını yaşamıştım. Geçer sanacaksın...Kibirlisin ya, geçmeyecek. Acılarımız geçmez çocuk. Onların bizde bıraktıklarıyla yaşamayı öğreniriz sadece. Sen de öğreneceksin. Hissedilen acı da olsa, uyuşmaktan iyidir...'' ''...Sevgili 20 yaşım, Sana ziyan verenleri bırak. Verdikleri acıyla kalsınlar geride. Sen olmayana, gerçekleşmeyene inat, yeni hayâllerin, güzelliklerin, sahip olduğun ve olacağın sevgilerin, üretkenliklerin peşine düş, devam et yoluna. Ne çok insan geçecek hayatından, bir bilsen. Ne çok hata yapacaksın. Ne çok hata seni inşa edecek. Ne çok hata hayatı sana daha iyi gösterecek. Benim için doğru olanlar, başkaları için yanlıştı bazen...Şunu da unutma: Şayet bir ilişkinin neden yürümediği veya aksadığıyla ilgili, diğer kişi adına kendine özürler yaratıyorsan, bil ki; o ilişki, o kişi için çoktan bitmiştir de sen ikinizin adına sürüklenmeye çalışıyorsundur. En dibe vurduğunda yukarıya çıkmaktan başka gidecek bir yer kalmamıştır, senin, benim gibi inatçılar için. Dibe yayılıp da boğulmayı bekleyenlerden olamayız biz.''