215.ความรับรู้ที่บริสุทธิ์...ไม่มีภาระ
from Camouflage - Dhamma Talk Hosted by Camouflagetalk
บรรยายเมื่อ 04-10-2020 การปฏิบัติธรรมไม่ใช่การสร้างอะไรขึ้นมาใหม่ ไม่ใช่การพยายามทำให้มันมีขึ้น “มันมีอยู่แล้ว” ชีวิตของนักปฏิบัติมีแต่ลักษณะว่า กูต้องทำยังไง ต้องทำอะไรอีก ต้องเพิ่มอะไรอีก “เราไม่เคยหยุดที่จะทำ” เราไม่ยอมให้”ความเป็นเอง”นั้นทำงาน เราไม่ปล่อยให้ธรรมชาติสูงสุดอันนึง(ความเป็นเอง)แสดงความจริงของมัน พอ”ความเป็นเอง”นั้นช้าเกินไป เราเดือดร้อน ก็จะเกิดความคิดว่า รู้สึกไม่ก้าวหน้า จะทันมั้ยชีวิตนี้ ใจของคนนั้นเต็มไปด้วยความอยาก รอไม่ได้ ธรรมชาตินั้นพอดีของมัน แต่ความเป็นเรานั้นรอไม่ได้ เมื่อความเป็นเรานั้นรอไม่ได้ จึงเกิดการแทรกแซง เกิดการช่วย เกิดการพยายามทำอะไรบางอย่าง ทำให้กระแสของ”ความเป็นเอง”ของธรรมชาติที่กำลังขัดเกลาจิตใจนั้น จึงถูก”ความเป็นเรา”ทำลายลง จากที่ควรจะเร็ว ก็กลายเป็นยิ่งช้า ไม่มีใครทำให้เราช้าหรอก มีแต่เราทำตัวเราเอง เรามีความหวังตลอด เรามีความหวังว่าน่าจะมีคนคนนึงช่วยเราได้ ครูบาอาจารย์ซักองค์นึงช่วยเราได้ ถ้ามีพระพุทธเจ้าในตอนนี้ก็คงช่วยเราได้ ทุกความหวังนั้นอยู่ภายใต้ความเป็นเรา แล้วเราก็ไม่เห็น...เหมือนเดิม นี่คือความมืดสีขาวที่แนบเนียน...แนบเนียนจริงๆ การรับรู้ที่บริสุทธิ์นั้นไม่สร้างภาระ แต่การรับรู้ในแบบที่พยายามจะมีสติ หรือพยายามจะเข้าใจธรรมะ...สร้างภาระ มันไม่บริสุทธิ์ ความพยายามปฏิบัติธรรมที่เต็มไปด้วยความหวังจะได้อะไร มันไม่บริสุทธิ์ มันจะมีแต่ภาระที่มากขึ้น เราจะไม่รู้สึกปลดเปลื้อง เมื่อจิตใจนั้นปลดเปลื้องจากทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ถึงวาระที่หมดภาระ พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่า “ธรรมทั้งหลายนั้นไม่ควรยึดมั่น” แต่ทุกวันนี้พวกเราปฏิบัติธรรมกันด้วยความยึดมั่น ความรู้ทั้งหลายที่เราอ่าน และฟังมา กลายเป็นภาระอันยิ่งใหญ่ เราจึงแค่วางภาระสีดำลง แล้วก็ถือภาระสีขาวขึ้น แบกไว้ที่หลัง เราไม่เข้าใจว่า ความบริสุทธ์นั้นไม่มีภาระ ความรับรู้ที่ปราศจากความคิด ความหวัง ความเปรียบเทียบกับความรู้ต่างๆนาๆ ไม่มีภาระ เพียงแค่วางข้อคิด ความเห็น ความรู้ทุกอย่างลงไป แทรกตัวเข้าไปอยู่กับการรับรู้ที่บริสุทธิ์ในปัจจุบันนี้ “เราจะเข้าใจทุกอย่าง”
Embed this episode
No transcript yet.