2_kabouterverhalen_ miezel- en de bijen

Aan de rand van de Voedseldijk op Eindeloos Eiland — dat is wat mensen Noord-Beveland noemen, maar de kabouters kennen het al eeuwen bij zijn echte naam — ligt een oud, knoestig oud bos. Een Beukenbos. Maar op de voedseldijk staan ook Eiken, vlieren, en braamstriken groeien er door elkaar heen. Wortels steken uit de grond als kruipende vingers, en in elke holte, elke boomstronk en elk muizengat woont wel iemand. Aan de ene kant ruikt het bos naar zout en zeewier — want de dijk is niet ver. Aan de andere kant naar natte aarde en koeienmest, want de polderboerderij van Boer Kees ligt maar een paar hazenpassen verder. In de lucht cirkelen altijd meeuwen, en soms, als het heel stil is, hoor je het water van de Oosterschelde kabbelen. De kabouters leven hier al zolang als iemand zich kan herinneren. Ze zijn klein — een enkel paddenstoeltje is al groot genoeg voor een zitplaats — maar hun wereld is groots. Ze hebben eigen padjes door het bos, eigen regels, eigen feesten en eigen ruzies. Elke aflevering is een dagboekpagina van Oparob. Hij vertelt wat hij die dag heeft meegemaakt, gehoord of doorverteld gekregen. Soms was hij er zelf bij. Soms hoorde hij het van iemand anders. Altijd met zijn eigen knipoog erbij.